Linda

Dit verhaal gebeurde zowat 5 jaar geleden.
Veel vroeger had ik een cursus gevolgd om voetbalscheidsrechter te worden. Dat
verliep allemaal vlot. Het examen gaf geen enkel probleem. Maar ik had geen
enkele binding met een club. Er kwam na het examen iemand vragen of ik bij hen
wou aansluiten. Elke voetbalclub dient een aantal scheidsrechters te hebben, zo
niet moeten ze een boete betalen. Voor mij was het goed. Nu bleek die club
uitsluitend damesploegen te hebben. Maar dat maakte niks uit want normaal mag een
scheidsrechter toch zijn eigen ploeg niet fluiten. Tenzij met een tornooi. En
die club had jaarlijks een tornooi. In het verleden gaf dat wel eens problemen
met de scheidsrechters. Ofwel diende de club een officiële scheidsrechter te
vragen aan de voetbalbond, wat duur uitkwam, of er floot iemand die niet genoeg
onderlegd was. Een paar jaar verliep het tornooi met wisselend succes. Enkele
jaren geleden besefte het bestuur eindelijk dat ze de leiding van het tornooi,
tenminste wat de scheidsrechters betrof, toch beter aan mij overlieten.
Ondertussen kende ik genoeg collega ’s om te weten wie er best op een
vrouwenvoetbaltornooi de wedstrijden te leiden.

Sinds een tweetal jaren waren er een paar
dames die met vrucht de cursus hadden gevolgd en zich dus scheidsrechter
mochten noemen. De voetbalbond was nog karig met hen wedstrijden te geven.
Daardoor konden de dames niet zo vlug ervaring opdoen. Een maand voor het
tornooi ging ik een paar dames volgen. Soms zag ik in een paar minuten of ze
bekwaam waren, of niet. Linda vond ik een goede scheidsrechter. Daarom ging ik
de volgende wedstrijd nog eens kijken. Weer floot ze goed. Het gebeurde wel
eens dat ze een verkeerde beslissing nam, maar dat gebeurt bij iedereen. Zelf
betrap ik me daar ook wel eens op. Na de wedstrijd ging ik naar de kantine. Een
klein halfuur later dook Linda daar ook op. Ik wachtte tot ze een plaats
gevonden had om te zitten. Nadat een afgevaardigde van de thuisploeg haar een
koffie had gebracht liep ik naar haar toe. Dan stelde ik me voor en ging
zitten.

“Ik ken u wel.” Zei ze met een glimlach. “En
hoe was het?” Vroeg ze.

“Goed, heel goed. Het is daarom dat ik hier
zit. Ik ben op zoek naar scheidsrechters om me te helpen op een tornooi, een
dames tornooi.” Verduidelijkte ik mijn belangstelling voor haar.

“Samen met u?” Wou Linda nog weten.
Bevestigend knikte ik.

“Dat wil ik wel doen.” Zei ze glimlachend. Dan
wou ze weten hoeveel wedstrijden het waren. Vlug legde ik haar mijn planning
uit voor het leiden van de wedstrijden.

“Heeft u er bezwaar tegen dat ik voor
grensrechters zorg?” Vroeg Linda met een stem waar je geen nee kon op zeggen.
Ze kende een paar meisjes, 18 jaar, iets jonger dan zij, die net de cursus
achter de rug hadden maar nog geen wedstrijd hadden gefloten. Als ze die vroeg
om bij haar en de finale grensrechter te spelen, dan zouden ze de meisjes
ervaring bijbrengen en zelf had ze er ook hulp aan. Daar kon ik onmiddellijk
mee akkoord gaan. Linda ging de meisjes contacteren en me op de hoogte brengen.

“Zullen we zo afspreken dat we volgende
woensdag om 2 uur daar in de kantine samenkomen. Ik zal wel zorgen dat het open
is.” Stelde ik voor. Dan nam ik afscheid.

De volgende woensdag waren Linda en de meisjes
stipt om 2 uur op de afspraak. We overliepen het tornooi en iedereen was akkoord.

“Dus dames wees op tijd en zorg dat jullie
uitrusting in orde is, want een scheidsrechter moet er verzorgd uitzien.” Zei
ik ter afscheid.

De wedstrijden op het tornooi verliepen goed,
weinig opstootjes, omzeggens geen problemen. De meisjes deden hun best. In het
begin durfde ze nog wel eens twijfelen maar naarmate de wedstrijden volgden
werden ze zelfverzekerder. Van Linda had ik niets anders verwacht dan dat ze de
wedstrijden in handen hield. Na vier uren door de hitte, het was bijna 30
graden, en een brandende zon zat het tornooi er op.

Linda, Stephanie, Elisabeth en ikzelf gingen
naar de kleedkamer. Stephanie en Elisabeth de grensrechters die Linda had
meegebracht pufte het hardst. Door werkzaamheden aan de tweede kleedkamer
moesten we met zijn allen in 1 kleedkamer. Voor de wedstrijden gaf dat geen
probleem want ik was een half uur voor hen al klaar.

“Zal ik buiten wachten?” Vroeg ik aan Linda.

“Ben je gek.” Lachte ze.

“Misschien is hij bang van ons.” Giechelde
Stephanie. De andere meisjes giechelden mee.

“De vraag is of jullie niet bang zijn van
mij.” Lachte ik.

“We hebben wel niet veel tijd, douchen doen we
thuis wel” zei Stephanie. Iets dat Elisabeth bijtrad.

“Dan ga ik eerst de wedstrijdbladen halen.”
Zei ik.

“En ik ga een fles water halen in de kantine.”
Zei Linda. We kwamen bijna gelijktijdig terug aan de kleedkamer. De meisjes
waren al weg. Snel zette ik mijn handtekening onder 6 wedstrijdverslagen. De
andere 6 liet ik voor Linda.

Rustig begon ik me uit te kleden. Linda zat
aan het kleine tafeltje met haar rug naar mij. Ik liep achter het muurtje naar
de douche. Gelukkig waren er meer douchekoppen, zodat iedereen een eigen plekje
had. Het lauw warme water dat over mijn bezwete rug liep deed deugd. Even later
draaide ik me om het water over mijn gezicht en borst te laten lopen. Daarbij
stond ik met mijn rug naar de opening waardoor je in de doucheruimte kwam.

Plots voelde ik een met zeep gevulde hand over
mijn rug strelen. Het verraste me. De ingezeepte hand ging over heel mijn rug.
Het was zalig. Dan voelde ik de hand naar mijn borst gaan. Zelf bleef ik stil
staan, genietend. De hand gleed traag naar beneden. Mijn schaamhaar kreeg een
goede wasbeurt. Onder al dat strelen kon mijn jongeheer niet in hangende
positie blijven. Een lichte aanraking van Linda ‘s hand deed hem recht veren.
Aan de greep voelde ik dat het haar niet onverschillig liet. Mogelijk daardoor
voelde ik even later een paar stijve tepels tegen mijn rug.

“Wil je mijn rug ook wassen” fluisterde Linda
me in het oor. We draaiden ons om. Vlug liet ik wat zeep op mijn hand lopen om
dan de zeep over haar rug uit te smeren. Lang deed ik daar niet over. Mijn
handen zochten snel haar stevige, ietwat kleine borsten op. Die kregen een
serieuze wasbeurt. Ook de stijve tepels mochten van een rijkelijk van zeep
voorziene massage spreken. Even later liet ik een hand het vlakke buikje wassen
om te eindigen waar de driehoek begon. Weer draaiden we ons om. Linda nam
onmiddellijk mijn penis in haar nog van zeep voorziene hand. Terwijl ik een
vinger in haar kleine half open kutje schoof.

“Ik ben geen maagd meer.” Fluisterde de jonge
vrouwelijke scheidsrechter me. Inmiddels lukte het me om de waterkraan dicht te
draaien. De laatste zeepresten druppelden van haar prachtige borsten. Daarna
nam ik een stijve tepel in mijn mond. Zachtjes beet ik er op. Linda kreunde
zacht. Ik bracht mijn handen onder haar mooi gevormd kontje. Vermits Linda maar
een paar centimeter kleiner is dan ik hoefde ik haar niet hoog op te tillen.
Dan liet ik haar zakken zodat mijn stijve lul gemakkelijk in het natte kutje
schoof. Dat vocht kwam niet alleen van het douchewater. De zucht van de jonge
vrouwelijke scheidsrechter werd dieper. Buiten mijn verwachting nam ze zelf het
initiatief. In een gezapig tempo liet ze zich heel diep op mijn penis zakken om
dan iets terug omhoog te gaan. Het lukte me om tegen te stoten waardoor de
penetratie nog dieper ging. Redelijk snel verhoogde ze het ritme. Ik kreeg
moeite om de tepel in mijn mond te houden. Dat die positie na een paar uren
over een voetbalveld lopen zijn tol eiste ondervond ik aan de lijve. Ik tilde
de hete Linda van mijn penis.

De knappe jonge vrouw ging met haar gezicht
naar de muur staan. Ze opende haar fraaie benen. Daarbij stak ze haar kontje
iets naar achter. Met een buitengewoon gemak schoof ik mijn penis in het
smachtende kletsnatte kutje. In een hoog tempo neukte ik haar. Het lukte me om
een vinger een centimeter diep in haar kontgaatje te schuiven. Dat was genoeg
om heel haar lichaam zwaar te laten schokken. Om nog meer penis in haar kutje
te voelen duwde ze haar kontje nog verder naar achter. Door die ietwat
vernieuwde houding kon ik de stevige borsten van Linda heftig masseren. Ik trok
fel aan de harde tepels. Met heel snelle stoten ramde ik in het druipende
kutje. De tegenstoten van Linda verraadde hoe dicht ze bij een orgasme kwam.
Een paar tellen later liet Linda een heel luidde orgasmekreet horen. Ik kon
haar luidde hete kreten noch net onderdrukken door mijn penis in haar mond te
steken. Gulzig zoog ze mijn opkomende sperma en slikte ze het allemaal in.

Na een paar minuten zette ik de waterkraan
open. We wasten ons opnieuw. Dan droogte we mekaar af. Langzaam kleden we ons
aan. Net voor ik mijn broek optrok wreef Linda nog even oven mij half stijve
penis.

“Tot nog eens grote jongen” zei ze lachend. Op
mijn beurt aaide ik het kleine kutje met de woorden; “hij staat altijd voor jou
klaar.”

Linda lachte met die beeldspraak. We trokken
de deur van de kleedkamer achter ons dicht en liepen naar de kantine. Bijna nam
Linda mijn hand.

Er wachtte ons een maaltijd. Een warme
maaltijd. De tafel met een bordje ‘scheidsrechters’ er op was mooi gedekt. Een
vrouw kwam vanuit de keuken naar ons.

“Het eten is direct klaar.” Zei ze. De
voorzitter kwam eveneens naar ons en pakte een stoel. Iedereen was het er over
eens dat het tornooi gelukt was. Ook de scheidsrechters deelden in de eer.

“We moeten tegen volgend jaar toch zorgen dat
er tweede kleedkamer is voor de scheidsrechters.” Zei de man.

“Dat hoeft niet.” Liet Linda zich ontvallen.

“Vinden jullie het dan niet erg op mekaar te
moeten wachten om te douchen?” Vroeg de voorzitter. Dan pas besefte Linda dat
ze een verkeerd antwoord had gegeven. Ze keek me recht in mijn ogen en
glimlachte. Dan zei ze; “wie zegt dat we gewacht hebben.” Gelukkig was de
voorzitter een man van de wereld en kon er met een knipoog smakelijk om lachen.

“Ik dacht dat je moe was.” Richtte hij zich
naar mij. Om in dezelfde sfeer te blijven zei ik; “nu wel.”

Hagar
Delieverd