De laatste bespreking, waren afgelopen.
Iedereen zat met kleine oogjes te wachten op de verlossende woorden. Ze werden
gesproken, het conventioneel applaus was kort, net wat het moest zijn, en
iedereen trok naar zijn kamer voor de laatste nacht. Het werd morgen nog een
lange reis terug, jetlag en dan toch een weekend vrij! Oef! Tijd om vanaf nu
‘werkmodus’ uit te schakelen en naar ‘privémodus’ over te gaan.

Eigenlijk zat het er al na de eerste cursusdag
aan te komen. Maar door de ‘werkmodus’ was alles opgepot en uitgesteld. De ogen
hadden gewikt, de woorden werden gewogen, de lach gewaardeerd en de schaarse
informatie was diep aangeslagen tussen ons. Het was dus onvermijdelijk, stond
in de sterren geschreven en was voorbeschikt dat ik Lorena begeleide naar haar
kamer deze laatste avond, na het laatste glas wijn en het laatste licht dat in
de hotelbar werd gedoofd door de laatste vermoeide barman die de laatste
vuilbak had buitengezet. Enkele wij nog.

De automatische gangverlichting stopte er ook
al mee en ik liep weg van haar deur. In het donker werd de deur zacht achter me
gesloten. Ik dacht een lichte aarzeling in de aanloop naar ‘de klik’ te horen.
Maar waarschijnlijk was de wens de moeder van de gedachte. Toch…

Onder aan de trap bleef ik even staan. Het was
het verstandigste om de gang door te lopen naar mijn eigen kamer. Als ik niet
kon slapen, kon ik altijd nog gaan pakken. En toch…

Ik bleef nog wat langer treuzelen, er was
niemand te zien. Ik hoorde geen voetstappen op de trap. Alleen in het schemerdonker
van een verlaten traphal. Na nog een paar seconden goed te hebben nagedacht, of
wat ik als dusdanig beschouw, veranderde ik van mening over de wijsheid van het
terugkeren naar mijn slaapkamer. Ik liep de trap op naar de etage van Lorena en
nam de gang naar haar deur. Ik zou heel zachtjes aankloppen, besloot ik. Als ze
niet reageerde, zou ‘k aannemen dat ze was gaan slapen. Dan zou ik doen wat een
heer hoort te doen en teruggaan naar mijn eigen kamer.

Ik tikte een keer luchtig op de deur.

De deur ging een paar centimeter open. Lorena
keek me glimlachend aan door de smalle opening. Ze had een ultra kort
wit-katoenen T shirt aangetrokken. Een vrolijk kijkend zandmannetje versierde
het stel vrouwelijke ornamenten en dat mannetje wist duivels goed dat hij de op
springen staande tepels eerder benadrukte dan verhulde. Ik voelde mijn bloed
kloppen bij zoveel onschuldige schuld.

“Het drong tot me door dat de nacht niet
helemaal verspild hoeft te worden.” Opende ik de feestelijkheden.

“Hm…” Even een aarzeling. “Wat een uitstekende
gedachte.” En ze deed een stap achteruit om mij binnen te laten. Ze deed de
deur achter me dicht en draaide zich om. Het zandmannetje had er duidelijk
schik in, die wou nog niet aan het werk.

Ze had haar haren losgemaakt. In de zachte
gloed van de indirecte verlichting leken de losgemaakt haarstrengen op een
vurige stralenkrans om haar intelligente, boeiende gezicht. Haar ogen waren
poelen van sensuele geheimzinnigheid. Ze glimlachte die trage, geheime glimlach
waarvan alleen mooie, bereidwillige vrouwen het recept kennen. Een oeroud
geheim dat bij me dadelijk in vuur en vlam zette.

Ik trok haar in mijn armen en toen mijn mond
de hare ontmoette sprong de vonk definitief over. Ze was voor mij bestemd. Ik
hoefde me met haar niet in te houden. Ik hoefde niet voorzichtig te zijn uit
angst haar bang te maken. De begeerte van Lorena was even sterk en fel als de
mijne.

Ik tilde haar op, droeg haar naar het kingsize
bed, vlijde haar op het donzen dekbed en trok snel mijn kleren uit.

Ze keek me glimlachend aan, hief haar armen
verlangend naar me op en deed iets, of net niets, met die super mooi benen.
Mijn eigen persoonlijke hypnotiseur, dacht ik. De enige die me in een trance
kon brengen. “Lorena.”

Ik ging tussen haar zachte, warme dijbenen liggen,
pakte haar polsen met mijn handen en legde ze voorzichtig aan weerszijden van
haar hoofd. Het pijnlijke verlangen klopte door me heen terwijl ik mijn hoofd
boog en haar hals kuste.

“Soms wilde ik je zó graag hebben dat het een
wonder is dat ik niet in vlammen ben opgegaan,” fluisterde ik.

“0, liefje, begrijp je het dan niet? Wanneer
jij in brand staat, sta ik ook in brand.”

De begeerte vlamde in me op en ik ben er van
overtuigd dat over heel de wereld de vulkanologen hun Play Boy aan de kant
leden en bezorgd op hun seismometers keken.

Ik liet haar polsen los en reikte naar beneden
om het T shirt over haar hoofd te trekken. Ik gleed met mijn handpalm langs de
zijdeachtige huid van de binnenkant van haar dijbeen waar niets meer iets
verborg. Bij mijn doel aangekomen voelde ik haar warmte en vochtigheid. De geur
van haar lichaam maakte me dol.

‘k Raakte haar ‘daar’ aan. Ze zoog haar adem
in en kronkelde onder me. Handen knepen in mijn naakte schouder, de vingers
begroeven zich diep in mijn huid. Ongeduldig probeerde ze me in haar warme te
laten verzinken, maar dat hield ik met zachte dwang tegen en hield haar tegen
het dons gedrukt.

“Nog niet,” mompelde ik tegen haar borst.
“Eerst ga je me vertellen hoe je wilt dat ik je aanraak.”

“Je raakte me precies aan zoals ik aangeraakt
wil worden.” Ze hield haar adem in. “Je schijnt heel goed te weten hoe je het
moet doen.”

Ik ging iets hoger met mijn vingertoppen en
drukte het gevoelige knopje terug in de smalle schacht. “Misschien is het beter
als ik dit doe.”

Ze kreunde en hief haar heupen een beetje
omhoog. “0, ja! Volmaakt.”

“En dit?” Ik liet een vinger in haar glijden
en drukte omhoog.

“Johan!”

“Ik begrijp dat dit nog beter is?”

“Ja! O, ja!” Ze snakte naar adem en bewoog
verlangend tegen mijn hand. “Beter dan volmaakt.”

Ik wilde mijn vinger terugtrekken. Haar
spieren spanden zich.

“Nee.” Ze klonk nu ademloos. “Nee, ik wil dat
je me weer zo aanraakt.”

“Goed. Vertel me precies hoe je het wilt.”

Ze streek met haar vingers door mijn haar en
dwong mijn hoofd omlaag naar haar borst.

“Je weet hoe ik het wil. Je bent de enige die
dat weet. Raak me aan, Johan.”

Dat bevel zette me in vuur en vlam.

“Alles om het de dame naar de zin te maken.”
Ik omvatte een tepel met mijn mond en duwde tegelijk mijn vinger in haar. Ik
duwde weer tegen de bovenkant van haar smalle opening.

Ze mompelde iets onduidelijks, kronkelde onder
mij en worstelde opnieuw om de bovenhand te krijgen. Ze was sterk, bedacht ik.
Veel sterker dan ze eruitzag.

“Nog niet,” mompelde ik. “Ik wil je voelen
klaarkomen.”

“O! Johan!”

Ik drong verder door, harder. Ze schreeuwde
zacht, haar ogen stijf dichtgeknepen.

Ik streelde haar tot ze gespannen en wanhopig
was en toen pas liet ik haar enig initiatief. Ze pakte me heftig beet en sloeg
haar benen om mijn middel. Ik drong in haar hete opening.

Haar persoonlijke ‘Steamboat Geyser’ spande de
spieren om mijn geslacht en ze uitte nog een zacht kreetje. De voorschokjes
brachten mijn eigen hoogtepunt op gang en dat sloeg als een onzichtbare eruptie
door me heen. Onverhoeds vielen we tegelijk in haar draaikolk en werden na
gemangeld, gekookt en uit gesproeid te zijn, lange tijd later wakker in een
zoete, zware loomheid die na alle hartstocht over ons heen was gedaald.

De geur van ons liefdesspel hing in de lucht,
rijp en sterk. Ik wist dat ik dit voor altijd met haar zou associëren.

Ze lag boven op me, haar hoofd tegen mijn
schouder en haar haren over mijn borst. Haar T shirt lag verloren met een
verschrompeld, slapend zandmannetje naast het bed. Alleen het zwakke
nachtlampje gaf nog net voldoende licht om de ronde omtrekken van haar naakte
heupen en dijen te zien.

Ik streelde met mijn vlakke handpalm langs
haar rug tot de zachte ronding van haar billen.

“Slaap je?” Vroeg ik zachtjes en totaal overbodig
om aan de conventies te voldoen.

“Nee,” mompelde ze even conventioneel en
overbodig.

“Ik hou van je,” fluisterde ik. “Wat er ook
gebeurt, vergeet dat nooit.”

Ze bewoog zich, hief haar hoofd op en kuste me
zacht op mijn mond. “Ik hou ook van jou, Johan. Wat er ook gebeurt, vergeet dat
niet.”

Ik gleed met mijn vingers door haar losse
haren. “Dat zal ik zeker niet vergeten, liefje.”

Het leek of we onze eigen privé-geloften
hadden gedaan, dacht ik. Op dit moment meenden we het beide. Wat de toekomst
zou brengen? Het was alvast een daverende onvergetelijke start geweest en aan
alle conventies was voldaan.

Ik verschoof maar had weinig zin om het warme
bed uit te gaan.

“Ik moet terug naar mijn kamer.”

Ze glimlacht. De geheimzinnigheid in haar ogen
werd dieper. Ze liet haar hand bewust omlaag langs mijn buik glijden. Haar
vingers sloten zich om me heen.

“Wil je echt het beetje wat er nog van deze
nacht over is slapend doorbrengen?” Vroeg ze.

Ik voelde dat er beweging in me kwam en werd
weer hard.

“Het is geloof ik een hele tocht terug naar
mijn kamer,” fluisterde ik in haar hals.

“We hebben alle rede om eerst een verfrissend
dutje te doen…” voerde ze aan. “En als ik je zo verder blijft strelen…”

JohanT.