VERHAAL VAN AXELLE – BDSM

Hoofdstuk – Op weg

De ruiten van de
trein zijn beslagen en ik ontwaar het landschap dat aan mij voorbij raast nog
net. In een waas. Net als mijn gedachten. Het is vrijdagmiddag en ik ben
onderweg van Utrecht naar Groningen. Benieuwd naar wat me te wachten staat.

Met weemoed denk ik terug aan hoe het allemaal begon. Ooit raakte ik via een
chat in contact met een man die dezelfde interesses had als ik. We spraken over
de natuurlijke dominantie van een man over zijn vrouw. Hoe de rollen klassiek
zijn verdeeld, over hoe de rangorde tussen man en vrouw in de jaren vijftig en
zestig van de vorige eeuw goed was geregeld. De man is het hoofd van het gezin
en werkt, de vrouw zorgt voor het huis, en is er voor haar man.
Ook de kleding die hierbij past passeerde de revue. De man in pak, de vrouw in
nette jurken, rokken en blouses en zinnelijk gekleed in nette lingerie. Bij
thuiskomst opent ze de deur en neemt zijn mantel aan. De man vertelt over zijn
dag, terwijl zijn vrouw hem zijn drankje brengt en aandachtig naar zijn
belevenissen luistert. Daarna vraagt de man de vrouw naar haar bezigheden en ze
somt op hoe ze het huis aan kant heeft gebracht, gekookt, gestreken en ervoor
heeft gezorgd dat ze aantrekkelijk is voor haar man.
Na het eten, door haar geserveerd, is het aan de man om de agenda voor de avond
te bepalen. De vrouw schikt zich in haar rol en stelt zich ter beschikking aan
haar man. We wisselden foto’s uit over kleding, lingerie, situaties en
huiselijke discipline. Het meest geraakt werd ik door de foto’s die hij stuurde
waar hij zijn vorige vrouw discipline bijbracht. Zij op nette hakken, haar rok
opgehesen over zijn knie, brede jarretels en kousen met naden. Ik was verkocht.
Dit wilde ik ervaren.

Helaas verwaterde het contact toen hij een nieuwe vrouw vond. Het was een
kleine schok voor mij, iemand was me voor, maar ik had het ook kunnen
verwachten. Ik was te aarzelend geweest en de fysieke afstand te groot. Het was
nog te nieuw voor mij en ik had niet gedurfd.
Totdat hij mij plots enkele weken geleden mailde. Hij en zijn vrouw waren
overeengekomen dat er een dienstmeisje nodig was in het huishouden dat ze samen
voerden. En natuurlijk had hij in eerste instantie direct aan mij gedacht. Mijn
hart maakte een sprongetje. Dit was misschien nog wel meer dan ik
oorspronkelijk had gehoopt. Onmiddellijk wist dat ik nu wel moest reageren. Ik
heb dan ook niet geaarzeld toen hij mij vroeg te solliciteren.
En nu? Nu ben ik op weg. Gekleed en gekapt naar de voorschriften voor de sollicitatie.

Hoofdstuk – In de
trein

Zenuwachtig
opgewonden zit ik in de trein en probeerde me te gedragen zoals het een
dienstmeisje betaamt. Mijn haar is netjes opgestoken met een grote klem, mijn
lippen zijn voorzichtig gestift, en ik draag minimale make-up. Ook mijn kleding
is aangepast aan het steeds dichterbij komende sollicitatiegesprek. Ik draag
een keurig wit setje, bh met push op mijn 75b gunstig te laten uitkomen. En net
broekje met een mooi klein zwart strikje voorop. Een grijze vilten rok die tot
net boven mijn knieën komt, nette hold-up met naad, en een losvallende blouse
in een soepele stof, speciaal uitgezocht bij de Bijenkorf. Mijn voeten gehuld
in mijn mooie zwarte strakke leren laarzen met kleine hakjes. Mijn rug gerecht,
mijn handtas op schoot.

In Amersfoort stappen er veel mensen in de trein. Het is er warm en een beetje
benauwd. In mijn ooghoek zie ik twee jongens naar me kijken. Zonder gene nemen
ze plaats recht tegenover me. Ik doe of ik ze niet waarneem, maar zie al hun
bewegingen. Ze zijn duidelijk te spreken over wat ze tegenover zich zien. Hun
uiterlijk enigszins plat en ordinair, gympen, laaghangende spijkerbroeken,
witte shirts met V-hals, bomberjacks en baseballpet, net de twintig jaar
gepasseerd.
Onbeschaamd lachen ze naar me. Ze zien mij duidelijk wel zitten. Ik glimlach
vriendelijk, en net niet te uitnodigend naar ze terug. Toch moedigt dit de
jongens aan. Onverwacht laat een van de twee zijn hand naar zijn kruis afdalen
en kijkt of ik meekijk. Ik kan mijn blik helaas niet ontkennend laten zijn. De
jongen grijpt door zijn broek zijn pik vast, die overduidelijk hard is. Mijn
pupillen reageren.

In mijn hoofd speelt zich een scene af. Ik ga naar het toilet om te plassen,
maar wordt onmiddellijk gevolgd door de beide jongens. Als ik bij het toilet
aankom duwen ze me naar binnen, stappen zelf ook het toilet in en draaien het
op slot. Terwijl de een mijn mond bedekt en mijn armen op mijn rug duwt, knoopt
de ander mijn blouse open en schuift snel mijn rok omhoog. Voor ik het in de
gaten heb schuift een hand in mijn slip, terwijl ik tegenstribbel. De ander
geeft me een klap in mijn gezicht ten teken stil te zijn. Om zijn bewering
kracht bij te zetten toont hij me zijn knipmes. Ik knik dat ik het begrijp en
laat de jongens hun gang gaan. Al snel hebben ze me omgedraaid, mijn rok
opgestroopt en krijg ik een paar ferme tikken op mijn kontje. Nog voor ik het
in de gaten heb, hebben ze hun jeans op hun knieën en penetreert de ene jongen
me met zijn frisse harde erectie. Ik grom. Snel rijdt hij me af terwijl zijn
vriend me in bedwang houdt. Als hij klaar dreigt te komen trekt hij terug en
trekt zich af. Zijn zaad explodeert over mijn blouse en rok. Dan pakt zijn
vriend me bij mijn haar en dwingt me op mijn knieën. Mijn hoofd klem tegen de
muur van het toilet dwingt hij me mijn mond open te doen en dringt met zijn pik
in mijn mond. Het duurt niet lang voor hij zover is, hij spuit half in mijn
mond en trekt terug, een deel van zijn warme zaad komt op mijn wangen, op mijn
voorhoofd en in mijn haar. Ze trekken hun broeken op, geven me nog een paar
tikken in mijn gezicht en verlaten snel het toilet.

Maar dat is slechts fantasie. Mijn wangen kleuren door de warmte in de tweede
klasse. De jongens zijn nog steeds lacherig. In werkelijkheid schat ik in dat
ze mijn fantasie niet raden. Bij het eerstvolgende station staan ze op, lachen
naar me, klaar om uit te stappen. Ik geef ze toch nog een boodschap mee, en doe
mijn gekruiste benen van elkaar, mijn benen net even verder uit elkaar dan een
net meisje zou doen. Hoewel er niets te zien is, zelfs de band van mijn kousen
niet, snappen de jongens de boodschap. Ze lachen verlegen. Ik maak een kus met
mijn mond, terwijl ze het gangpad uitlopen en omkijken.
Als ze even later uit de trein zijn gestapt staan ze me met open mond na te
staren als de trein zich weer op gang trekt. Ik lach naar ze en knipoog.

Hoofdstuk Het station. Eerste keuring.

Eindelijk stopt de
trein. Ik pak mijn jas, doe mijn haar netjes in de weerspiegeling van de ruit
op het donkere perron. Ik zucht en stap uit. Mijn rug recht loop ik het perron
af, check uit en neem de trap naar de centrale hal van het station. Ik kijk om
me heen. Het stel dat mij zou afhalen van het station zie ik niet. Maar dat is
ook niet verwonderlijk, ik heb ze nog nooit gezien, en heb alleen een foto
gezien.

Dan piept mijn mobiel. Ik haal hem uit de zak van mijn trenchcoat en kijk op
het scherm. Ik heb een sms. ‘Hallo Axelle. Ben je aangekomen?’ Zegt het
berichtje. Snel antwoord ik, en merk dat ik nu al de behoefte voel me netjes te
gedragen. Misschien komt het doordat mijn naam niet met een hoofdletter is
geschreven? Ik antwoord snel, terwijl mijn wangen lichtjes rood kleuren. Zouden
ze me al zien? ‘Ja, meneer en mevrouw,’ stuur ik terug. ‘Ik sta in de hal van
het station.’ Ik besluit te blijven wachten op een volgend sms. Ik neem aan dat
dit vertelt wat ze van me verwachten. Snel fatsoeneer ik mijn rok en mijn
blouse onder mijn trenchcoat en doe mijn blonde haar in een staart. Hoewel ik
solliciteer op een betrekking als dienstmeisje, eventueel inwonend zoals hij
het zegt, maar ik merk de opwinding bij mijzelf. Mijn buik heeft vlinders en
mijn mooi gladgeschoren onderkantje voelt nu al vochtig.
Mijn mobiel piept opnieuw. Weer een sms. ‘Loop naar het stationsplein. Daar
willen we je graag even bekijken.’

Daar ga ik. Zonder
te antwoorden. Ze weten al dat ze me kunnen verwachten, loop ik in de richting
van de uitgang. Schuchter kijk ik om me heen of ik meneer en mevrouw zie. Er
zijn genoeg mensen op het plein voor het station. Op weg naar bussen, taxi’s en
treinen. Maar ik zie ze niet. Midden op het plein blijf ik staan. Zo moeten ze
me kunnen vinden.
En opnieuw piept mijn telefoon. ‘Je bent mooi,’ zegt het sms’je. Ik glimlach.
En weer een sms’je. ‘We willen je even bekijken. Ga je eens netjes staan.
Handen op je rug. Rug recht. Benen netjes iets uit elkaar.’ Dit is waar ik op
wachtte. Gehoorzamen aan de grillen van mijn meneer en mevrouw. Meteen sta ik
recht. Ik voel mijn kleine ronde tepels al hard worden. Gelukkig priemen ze
niet meteen tegen de dunne stof van mijn blouse, maar weerhoudt mijn bh dat
vooralsnog.
Het volgende sms’je. ‘Goed meisje. Nu omdraaien en ook je jas uit en over je
arm leggen.’ Het voelt als een keuring. Een mooie keuring. In de avond, op een
groot open plein. De wind waait zachtjes tegen mijn lijf. En ik draai me om,
als in een trance wacht ik op het volgende sms’je. Het komt direct. ‘Buk nu,
bijvoorbeeld om je laars goed te doen. Maar langzaam.’ Weer doe ik direct wat
me wordt opgedragen. Ik buk en mijn rok spant zich om mijn billen. De naad van
mijn hold-ups moet zichtbaar zijn, en misschien zelfs de onderkant van de boord
ook. Ik voel me bekeken. Nadat ik mijn laars heb rechtgetrokken kom ik langzaam
weer overeind.
Meteen een sms. ‘Je ziet er mooi uit meisje. Goede kleding gekozen ook. Blijf
zo staan. We komen je halen.’ Ik voel me goed. Mijn kleding, die ik zo
zorgvuldig heb uitgekozen, is passend. Ik blijf staan met mijn gezicht naar het
station. De opwinding straalt vast van me af. En dan is het stil.

Even later hoor ik achter me het tikken van hakken op de tegels van het plein.
Mijn hart slaat over. Meneer en mevrouw naderen me van achter. Dan voel ik een
hand op mijn rug. Een vrouwenhand. “Hallo Axelle,” zegt de
vrouwenstem.

“Hallo
mevrouw,” antwoord ik zonder na te denken. Het is direct een automatisme.

“Ga je
mee?” Zegt ze vriendelijk. Een warme toch urgente stem. Voorzichtig geeft
ze richting aan mijn bewegingen. Ik draai me om, en sta tegenover haar. Kort,
donker haar. Een traditioneel pagekapsel. Een dichtgesnoerde trenchcoat, en een
randje van een rok daaronder. Nette hakjes. Ze glimlacht naar me. “Kom
maar,” geeft ze aan. “Meneer wacht op je in de auto.” Ze draait
zich om en loopt het plein af. Ik volg haar. Opgewonden en met veel verlangen.
Na even gelopen te hebben, zonder dat mevrouw me verder aanspreekt zie ik de
auto. Een zwarte Volvo V70. Geblindeerde achterruiten. Waar ik hem achter het
stuur had verwacht is hij er niet. Mevrouw staat naast het achterportier, maar
maakt nog geen aanstalten in te stappen. Ze geeft me een klein knikje, en ik
begrijp wat er van me wordt verwacht. Ik open het achterportier, en geef aan
dat mevrouw kan instappen.

“Dankjewel, Axelle,”
zegt ze. Als ik het portier open zie ik hem ook. Hij ziet eruit als op de foto.
Kort, net geknipt peper-en-zout-kleurig haar. Een donkergrijs modern pak, Van
Bommel schoenen neem ik aan, wit shirt en zwarte stropdas. Mooi is hij. Hij
zegt niets.
Ik sluit het portier achter mevrouw en loop om de auto heen. Het is neem ik aan
de bedoeling dat ik op de bestuurdersstoel plaatsneem en hen ook als chauffeur
dien. Het maakt me warm en nederig tegelijk dat meneer en mevrouw me niet de
opdrachten geven, maar me zelf laten bedenken wat het is dat ze willen. Ik hoop
maar dat ik het goed doe. Ik stap in en groet hem terwijl ik zijn blik zoek in
de spiegel. “Dag meneer,” fluister ik terwijl mijn stem stokt. Zijn
blik is gevestigd op mevrouw die mij nogmaals van top tot teen bekijkt.

“Dag Axelle,”
antwoordt hij zonder mij aan te kijken. Ik voel me op mijn plaats gezet. Zij
gaat voor, staat boven me, ik ben slechts personeel.

“Het navigatiesysteem staat ingesteld,” zegt mevrouw vriendelijk.
“Start de auto maar Axelle, we gaan op weg.”

Josee Vingers

Van harte welkom bij de orde van de geile schrijvers Josee Vingers. Ik hoop dat je hier een warme thuis vindt voor je verhalen.
Liefs
My

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmiley