Jenny en het Computer Netwerk deel 1.5

Een lang verhaal (5 delen) over het bouwen van een computernetwerk in
een fictief kantoorpand. Deel 1 is een introductie, zonder heftige momenten om
iedereen te leren kennen.

Maandagmorgen,
eindelijk, dacht Jenny, terwijl ze naar het imposante gebouw voor haar keek. Na
drie maanden plannen, was het gebouw klaar voor haar en haar team om het nieuwe
computernetwerk te installeren. De afgelopen drie maanden was het programmeren,
testen, dan opnieuw programmeren en opnieuw testen en zo bleef de cirkel lopen.
Maar klaar zou het pas zijn als het volledig was geïnstalleerd en operationeel.
Ze hadden nu een week, voordat de anderen het gebouw zouden betrekken, een week
om alles in orde te krijgen.

Jenny
keek naar haar team, inclusief haar ‘kleine’ broertje waren het 7 man,
eigenlijk jongens nog. JJ was de jongste met zijn 18 jaar en Ben was de oudste
met 23 jaar, maar voor Jenny met haar 38 jaar waren het nog maar jongens. Ze
hadden hard gewerkt om alles goed voor te bereiden en nu zouden ze de hele week
samen doorbrengen in dit gebouw, werken, slapen en eten, totdat alles klaar
was. Het ging een zware klus worden. Honderd vijfenzeventig computers
installeren, allemaal aansluiten op het netwerk en dan zorgen dat alles werkt
voor maandagochtend, de dag van de officiële opening.

Jenny
zag er goed uit voor haar leeftijd, misschien iets dikker rond haar middel maar
haar lichaam zag er nog lekker strak uit, zeker dank zij haar werk in de sportschool
en haar danslessen, die ze nog tot vorig jaar had genomen. Haar borsten stonden
nog fier overeind, en ook haar kontje mocht er zijn. Jammer, dat bijna iedereen
in de IT nog een kind was tegenwoordig, maar Jenny hield zich ertussen goed
staande, zeker als je bedenkt dat zij nu de komende week opgesloten zou zijn
met 7 jongens voor een hele week. Het zou een echt experiment zijn.

Als
baas moest zij hier de orders uitdelen, en zelfs ondanks het feit, dat ze het
team maar op tijdelijke contracten had ingehuurd, had ze haar groep stevig
voortgedreven. Ze wist hoe ze over haar dachten, de ijsprinses, tiran en meer
van die namen had ze van hen gekregen, maar als de zaken goed liepen, zeiden ze
ook wel eens leuke dingen over haar en werd er gelachen.

Ze
was eigenlijk niet eens zo een carrière vrouw, het was gewoon ontstaan en ze
was net zo goed als iedere andere man. Maar haar toewijding voor haar werk had
het wel moeilijk gemaakt om een privéleven op te bouwen. Het duurde 8 jaar
voordat Jenny de functie van hoofd van de IT Divisie gekregen had, 8 jaar van
hard werken. Daardoor was ze menig vriendje kwijt geraakt. Er was ook geen man
die voor haar zoveel betekende als haar werk, ze miste altijd gelijk haar werk,
maar soms miste ze ook wel een fijn seksleven. Ze was niet preuts en had verschillende
dingen geprobeerd in bed, maar het won het niet van haar werk. Toen dit project
liep, was ze zelfs zo in haar werk opgegaan, dat ze pas na een week merkte, dat
haar vriendje was weggegaan.

Het
gebouw was zeker imposant. Gebouwd tegen de zijkant van een heuvel, stak het 10
verdiepingen omhoog, met parkeerplaatsen op de begane grond. Jenny en haar team
zouden het netwerk vanuit de kelder opbouwen. De kelder lag onder de
parkeerplaatsen, en was uitgegraven in de heuvel. De kelder had maar één muur
met ramen, maar dat was dan ook een hele glaswand. Omdat het gebouw op een
heuvel stond, hadden ze vandaar een prachtig uitzicht. Langs die wand was een
balkon gebouwd, die boven de heuvel hing en van daar kon men al ver kijken over
de heuvels en de velden. De andere drie wanden waren uitgegraven uit de heuvel.
De hele verdieping was opgezet als een kantoortuin met glazen wanden, om zo
optimaal te kunnen genieten van het licht van de ene wand. Links was een keuken
en rechts bevonden zich douches en toiletten. De grote vergaderzaal in het
midden zou deze week als ontspanningsruimte dienen. Er stonden wat oude banken
en een grote tafel met stoelen, zodat het er wat comfortabel zou zijn.

Haar
hele team stond op de parkeerplaats.

“OK
jongens, we gaan beginnen. In die vrachtwagen zit al het voedsel en andere
voorraden, die we nodig hebben voor ons verblijf deze week, inclusief het bier.
Maar dat is bestemd voor de slotdag, zondag, als alles klaar is. Dan houden we
een klein feestje als beloning. Tommy, jij verzorgt de keuken, dus ik laat het
aan jou over hoe je alles regelt daar. Het hoeft deze week geen picknick te
worden, dus maak het wat gezellig voor ons. De luchtbedden zitten in een van de
containers hier, zodra je ze gevonden hebt, kun je ze naar de kelder brengen.
Tommy zal er voor zorgen dat onze lunch klaar staat, maar ondertussen wil ik
dat de containers worden uitgeladen. John en Jake zijn hier al een week dus ze
zullen jullie laten zien, waar alles naar toe moet. Succes.”

Terwijl
ze stond te kijken, hoe iedereen aan het werk ging kwam Tommy naar haar toe en
zei: “wat eten we voor lunch, zusje.”

Jenny
keek naar hem, met zijn 19 jaar was hij een van de jongste van de groep, en
haar kleine broertje, maar hij was, ondanks dat hij een beetje langzaam was, wel
een voortreffelijke kok. Net als de anderen was hij speciaal voor dit project
ingehuurd als kok, niet dat hij de kans zou krijgen om echt hoogstaande keuken
te presenteren.

“Ik
denk dat het beter is dat je het aan hen zelf vraagt, Tommy, zij doen het zware
werk, en wat mijzelf betreft, ik eet alles.”

“OK
zusje,” zei hij. Hij keek naar haar met tederheid en zei dan: “is alles goed
met je, je lijkt me wat te neer geslagen?”

Jenny
glimlachte naar hem. “Nee, alles gaat goed met me, ik voel alleen de druk om alles
op tijd klaar te krijgen. Ga jij maar naar je eigen gebied, ze zullen dadelijk
veel honger hebben.”

Tommy
liep naar zijn karretje vol met eten en duwde dat fluitend in de richting van
zijn keuken. Jenny had nog twee jongere broers, maar ouder dan Tommy. Tommy was
een nakomertje en het verbaasde haar altijd, dat haar vader daar niet mee kon
omgaan. Daardoor voelde ze zich altijd zeer betrokken op haar kleine broertje,
soms bijna een beetje moederlijk.

Jenny
liep naar haar kantoor en begon haar documenten te ordenen, hing de plannen aan
de wanden en begon met haar eigen taak. Ze wist dat het niet eenvoudig zou zijn
en ze had besloten om de groep gelijk stevig achter de broek te zitten, hoe
meer ze deden in de eerste dagen, des te relaxter konden ze de laatste dagen
werken, en hadden ze eventueel tijd voor onverwachte tegenvallers.

Nadat
ze haar kantoor op orde had, liep ze naar de liften en ging naar boven om te
kijken hoe het ging met het uitladen van de containers. Op de parkeerplaats
voelde ze de wind, een wind van de heuvels. Ze vond het hier veel fijner, weg
van de smog van de stad en de drukte, maar wel dicht bij de stad.

“Hoe
gaat het Ben,” vroeg Jenny.

“Het
schiet niet op, maar het lukt wel,” antwoordde Ben.

Ben
was de oudste en teamleider, briljant met computers, maar hij was niet goed in
organiseren. Alle zes de jongens waren dozen aan het laden in een van de twee
liften, dan gingen ze omhoog en begonnen die dozen te verdelen over de
kantoren. Omdat de Pc’s allemaal hetzelfde waren deed het er niet toe naar welk
kantoor ze gingen, maar als ze het zo deden duurde het nog een week voordat het
allemaal op hun plaats zou staan.

“Het
is hier nogal een zooitje, niet” zei Jenny. “Je had dit wel wat beter kunnen
organiseren hoor, Ben.”

Ben
deed geen moeite om zijn ergernis te verbergen. “Wat bedoel je met een zooitje,
dit is verdomme zwaar spul.”

Zonder
er op te reageren zei Jenny.

“Ben,
jij en Fred gaan naar de bovenste verdieping met de spullen in de lift en laad
die uit net naast de lift. Niet verdelen, alleen de lift uitladen. Gebruik je
walkietalkies om te weten hoeveel er per etage nodig zijn, die laad je dan uit
en ga door naar de volgende etage. Hup.”

Ben
staarde naar haar en zij keek streng terug. Tenslotte riep hij Fred en samen
gingen ze naar de lift.

Met
een zucht van verlichting draaide ze zich om.

“John,
jij en Jake zijn de sterksten, dus jullie laden de container uit, zet alles
hier in de hal en laat het laden van de rest maar over aan deze twee. Charlie
en JJ, jullie laden de spullen in de lift, zodra er een naar beneden komt en
stuur hem weer naar de etage terug waar hij vandaan kwam. Ben zal je laten
weten wanneer ze van etage wisselen. En nu vooruit, anders krijgen we ons werk
nooit af.”

Ze
liepen allemaal naar hun nieuwe posities, en nadat ze had geconstateerd, dat ze
allemaal weer aan het werk waren, ging ze terug naar haar kantoor. Een paar uur
later kwam Tommy haar kantoor binnen en meldde: “over vijf minuten lunch.”

Jenny
greep haar walkietalkie en vijf minuten later was iedereen beneden. Terwijl ze
met elkaar bespraken hoe ze deze geweldige taak tot een goed einde konden
krijgen, werd het toch wel duidelijk, dat ze minstens 12 uur per dag zouden
moeten werken. Dus ze spraken af: de rest van de week van 8 tot 8 uur, lunch om
twee uur, en avondeten om 9 uur, zodat ze allemaal de tijd hadden om zich wat
te verfrissen.

Tijdens
het eten vroeg Jenny, “en hoe gaat het met de containers?”

Ben
glimlachte: “Het gaat goed, de eerste is bijna leeg en ik denk dat ze allemaal
tegen het einde van de dag leeg zullen zijn.”

Jenny
was blij dat hij glimlachte, hij was gelukkig niet boos op haar. De sfeer was
goed en, zoals altijd met deze groep, de grappen en grollen vlogen in het rond.
Jenny had het gevoel, dat zij vaak het middelpunt van hun grappen was, maar ze
liet het maar gaan, ze waren tenslotte nog maar jong en dat hoorde bij hun
leeftijd.

De
dag ging zoals gepland en om half tien zat iedereen te eten.

“En
nu een biertje, niet Jenny?” Zei Jake.

“Nee,”
zei Jenny met een glimlach, “dat is voor ons slotfeestje”.

“Doe
niet zo flauw,” zei Ben, “we hebben ons best gedaan, en het is snikheet hier in
dit gebouw. Eentje maar.”

“Nu
vooruit maar,” zei Jenny tegenstribbelend, “maar wel maar eentje, anders hebben
we niets meer voor zondag.”

Tommy
liep naar de koelkast en haalde er voor iedereen een blikje uit. “Ik niet
Tommy,” zei Jenny. “Ik kan geen bier verdragen, dat gaat gelijk naar mijn
hoofd.”

Dat
was wel niet helemaal waar, ze werd er niet dronken van, maar het had een
vreemd effect op haar zelfbeheersing, dus geen bier hier. Tommy lachte naar
Jenny met een ik-weet-waarom blik, maar zei niets.

Gedurende
de middag had Tommy alle luchtbedden opgeblazen en ze in de kamer gelegd.
Jenny, de enige vrouw in het gezelschap, had haar bed in een leeg kantoor, wel
met glaswanden, maar die waren wat afgeplakt.

Na
het eten liep Jenny naar het balkon. Ze genoot van de avond. Anderen namen
stoelen mee en kwamen ook op het balkon zitten. Ze praatten over alles en niets
en tegen middernacht zei Jenny; “wel ik heb genoeg gehad, ik ga slapen.”

Ze
trok in het toilet een T-shirt aan en een korte broek en ging naar haar
kantoor. Ze glimlachte toen ze terug liep. Jenny sliep altijd naakt en speciaal
voor deze gelegenheid was ze deze kleren gaan kopen, om nog een beetje decent
over te komen. Maar wat zouden ze er van zeggen als ze het wisten.

Dinsdag
liep voorspoedig, alle Pc’s stonden in de kantoren, maar nu moesten ze worden
uitgepakt en aangesloten. Tegen het einde van de dag zag Jenny, dat ze bijna
een dag voor waren op haar schema, dus tijdens het eten, als een gebaar van
waardering, liet ze hen allemaal 2 biertjes drinken. De sfeer werd erg gezellig
omdat het werk lekker opschoot. De gesprekken gingen steeds meer over henzelf
in plaats van algemene praatjes. Mannen onder elkaar, dacht Jenny en hield zich
buiten de gesprekken.

Woensdagochtend
riep Jenny Ben naar haar kantoor.

“Morgen
Ben, ik heb zitten denken wat de beste manier zou zijn om de verbindingen te
maken. De server staat nu klaar, dus waarom begin jij niet op de derde
verdieping samen met Charlie en JJ, dan begin ik op de negende met John en
Jake.”

Ben
dacht heel even na; “JJ weet niet veel van computers, maar dan kan hij de
computers uitpakken, terwijl wij ze aansluiten, ja ik denk dat dit wel gaat zo.
Vertel jij het de jongens?”


Nee,” zei Jenny, “zeg jij het maar. Vraag wel aan John dat hij me belt, als er
problemen zijn, ik moet eerst hier nog wat dingen regelen.” Ben groette en ging
blij weg, eindelijk had hij een beetje verantwoordelijkheid gekregen.

Tegen
het einde van de dag bleek het zo voorspoedig te zijn gegaan, dat Jenny tegen
Tommy zei, dat hij pizza’s moest bestellen voor de groep. Toen de pizzakoerier
verscheen, liep Tommy er met een verliefde blik naar toe. Toen de helm afging
zag Jenny waarom. Onder de helm zat een mooi meisje met donkere ogen, ze
glimlachte naar Tommy. John liep naar haar toe en sloeg zijn armen om haar
heen.

“Hi
Babe. Let op iedereen, dit is Paula, de snelste pizza-girl van de omgeving. Ze
heeft ons vorige week ook al pizza’s gebracht”

Tijdens
het eten kon Tommy alleen nog maar over Paula praten, maar niemand luisterde
naar hem. Op verzoek van de heren gaf Jenny weer toe, en Tommy haastte zich
naar de keuken voor een rondje bier. Toen hij terug kwam zette hij een fles
wodka naast Jenny neer. “Die heb ik gelijk voor jou besteld. Dan kun je met ons
meedrinken.”

Jenny
keek geschokt naar Tommy. “En waarmee moet ik mixen?” vroeg ze.

“O,
vergeten” zei Tommy, “maar ik kan een sinaasappel uitpersen voor je.”


Laat maar,” zei Jenny, “ik drink het zo wel.”

Tegen
het einde van het eten had ze twee glazen gedronken en ze voelde zich
heel ontspannen als in jaren en deed gezellig mee met de gesprekken. Ze
ging bij de anderen op het balkon zitten en genoot van de avond. De laatste dagen
was het steeds warmer geworden en de jongens werkten nu in korte broek en
T-shirt, en nu gedurende de avond waren de shirts niet meer nodig.

Sinds
Eddy was weggelopen was Jenny alleen geweest. Nu was het of de drank, of de
hormonen, ze wist het niet zeker, maar ze zag links en rechts een lekkere bult
in de broeken van de jongens, dus ze nam nog maar een slok om daar verder niet
aan te hoeven denken.

“Vertel
eens,” vroeg Ben aan Jenny, “waarom drink jij geen bier. Het is toch niet omdat
je het niet lekker vindt?”

“Dat
is voor jou een vraag en voor mij een weet,” zei Jenny geheimzinnig.

“Tommy?”
Zei Jake.

“Je
houdt je mond,” zei Jenny tegen Tommy. “Laat ik dan maar zeggen,” zei Jenny
tegen Ben, “dat we samen, het bier en ik bedoel ik, wat problemen hebben.”

“Dus
het valt anders,” zei Jake, “net als vrouwen en wijn?”

John
reageerde gelijk. “Wat bedoel je, vrouwen en wijn?”

Jake
lachte, “wel, sommige vrouwen verliezen wat van hun beheersing als ze wijn
drinken, en dat effect heeft bier schijnbaar op Jenny.”

“Dat
heb ik niet gezegd,” zei Jenny gelijk heftig.

“Maar
het is wel waar,” zei Tommy lachend.

Ben
leunde nieuwsgierig voorover en vroeg samenzwerend aan Jenny; “en wat deed je
dan de laatste keer dat je bier hebt gedronken, kom op, vertellen.”

Tommy
had ook zijn deel van het bier gedronken en begon aarzelend, “ze eh …”

“Tommy,”
schreeuwde Jenny, “heb het lef !!!!!”

Jake
liep naar Tommy, sloeg zijn arm om zijn schouder en draaide hem weg van de
anderen. Jenny sprong op maar Ben gaf haar een zet en ze viel terug in haar
stoel.

“Tommy,
nee!” riep ze nog. “Ben, laat me los.” Ze probeerde op te staan, maar merkte
dat Ben haar vast hield. Dan kon ze alleen nog maar lachen.

“Ik
heb het,” zei Jake terwijl hij zich triomfantelijk omdraaide naar de groep, “ze
ging op de tafel staan en heeft daar gestript.”

“Tommyyyyyy”
gilde Jenny, “nee!!!!

“Wat?”
Zei JJ, “onze Jenny een stripper, onze preutse koude Jenny. Dat geloof ik niet”
en tegelijk begon hij rond de stoel van Jenny te lopen en het deuntje van de
stripper te neuriën.

Alhoewel
ze zich vreselijk opgelaten voelde, maakte er ook woede van haar meester en ze
wilde zich verdedigen.

“Ik
ben niet de eerste die zoiets doet,” zei ze, “en ik heb ook een leven naast
mijn werk.”

Ben
ging voor haar staan en begon voor haar te zwaaien met zijn heupen op de maat
van de muziek. Jenny wilde wegkijken, maar dan haakte Ben zijn duimen in de
rand van zijn korte broek alsof hij deze wilde uittrekken. Jenny verslikte zich
bijna in haar drinken, probeerde uit haar stoel te komen en weg van die bult zo
vlak voor haar gezicht, voordat er nog meer tevoorschijn zou komen. Maar ze
liep in de armen van Jake en John, en nu zat ze klem tussen drie heren. Ze kon
een bult tegen haar achterste voelen en een tegen haar maag. Een beetje te laag
om het lekker te vinden.

“Ok,”
zei ze rustig, “Jake, laat me passeren, Ben laat me gaan.”

Ze
voelde zichzelf trillen, maar ze wist niet precies waarom. Ze was hier toch
gewoon veilig. Ze voelde een hand op haar heup en Ben zei, “geen probleem
Jenny, Jake, laat onze strip artieste passeren.”

Jake
stapte opzij met een brede grijns op zijn gezicht en Jenny liep naar haar
kantoor, proberend zo rustig mogelijk en zelfzeker mogelijk te lopen. Ze ging
achter haar bureau zitten en merkte ineens dat haar kutje nat was. Was het echt
zo lang geleden, dacht ze.

Ben
kwam binnen en gaf haar een glas wodka. “Ik dacht dat je dit wel nodig had,”
zei hij.

“Dank
je,” zei Jenny, “sorry voor mijn gedrag.”

“Dat
is in orde,” zei Ben, “we hadden alleen een beetje plezier, dat is alles, we
wilden je niet van streek maken.”

Toen
Ben weer terug was bij de mannen, waren de lachers helemaal los, ten koste van
Jenny. Maar ze begon nu wel beter van zich af te bijten. Ze moest accepteren
dat klem zitten tussen drie jonge kerels best leuk was, maar om er dan van in
paniek te raken? Of waren het al die bulten, nee laten we maar eerlijk zijn,
het waren die erecties die langs haar streken, die waren de oorzaak van haar
paniek. Raakte ze daar van opgewonden. Jazeker wel. Alhoewel, het was alleen
maar leuk, niets zou er gebeuren, ze was hun baas en het waren maar jonge
kerels.

Alles
waar ze nu over moest denken was haar reactie en de stof die ze hen nu gaf om
over te denken, dachten ze nu dat ze vrijpostiger tegenover haar konden worden?
Er was maar een manier om dat te ontdekken. Ze dronk haar glas Wodka half leeg,
haalde eens diep adem. Daarna liep ze haar kantoor uit en ging terug naar het
balkon. Fred stond te praten met Charlie en JJ. Toen Jenny het balkon opliep,
draaide hij naar haar toe; “hou je van voetbal, Jen?” vroeg hij.

Daar
was het, Jen in plaats van Jenny, dus ze waren over haar aan het praten. “Het
is Jenny en geen Jen, en nee, ik hou niet van voetballen,” antwoordde ze
scherp.

Charlie
lachte, “en waar word jij dan opgewonden van, afgezien dan van computers?” Ze
besloot die hint niet te snappen.

“O,
ik hou van wandelen in de natuur, ik vind het hier ook prachtig, deze streek
bedoel ik, het is hier rustig.”

“En
wat voor boeken lees jij dan, Jen,” vroeg John vanaf de deuropening; “romans?”

De
insinuatie was overduidelijk en ze besloot hem niet te omzeilen.

“Alleen
als het hete liefde is,” zei ze met een geïrriteerde stem, maar ineens
realiseerde ze zich, dat ze misschien te ver was gegaan, maar daarvoor was het
nu te laat.

“Zo,
dus jij houdt van hete liefde,” zei Fred op een vertel-mij-meer toon.

“In
een boek,” zei Jenny, “het kan wat toevoegen aan het verhaal, dat is mijn
mening.” Ze probeerde de discussie weer op het rechte pad te krijgen, maar ze
voelde dat het haar niet lukte.

“Nu,
ik heb geen probleem met hete liefde,” zei JJ, “wat denk jij John? “

“Nee
ik ook niet,” zei John, “hoe heter des te liever.”

Jenny
merkte dat ze bloosde. “Jullie mannen zijn allemaal hetzelfde,” zei ze om te
proberen de zaken wat te verdoezelen. “Jullie denken maar aan een ding, wat
vrouwen betreft.”

Op
het moment dat ze het gezegd had, had ze er al spijt van. Het gezegde
jullie-mannen was normaal pas het laatste, waar je naar greep als je
argumenteerde met mannen.

“Maar
ik was het niet, die het had over hete liefde, nietwaar Fred,” zei Charlie.

“Nee,”
zei Fred, “volgens mij was jij het zelf Jen.”

“Ik
was … ik geef het op,” zei Jenny en liep terug naar binnen, begeleid door
hoongelach en gefluit. Hoewel ze zich boos voelde en gefrustreerd over haar
eigen stomme gedrag, kon ze het niet laten om toch stiekem te glimlachen en ze
wist dat dit maar het begin was, maar wat maakte dat uit, ze kreeg van binnen
wel een goed humeur.

Ze
nam nog een paar glazen en voelde dat het tijd werd om naar bed te gaan. Ze
liep naar de badkamer om zich daar te verkleden. Toen ze deur van de badkamer
weer open deed hadden al de jongens zich op een rij voor de deur geplaatst, en
op het moment dat ze verscheen begonnen ze het muziekje van de stripper te
zingen, samen met handgeklap.

Jenny
werd op slag knalrood, maar ze was vastbesloten om hen geen overwinning te
gunnen.

“Ik
slaap altijd naakt thuis, jongens,” zei ze, en ze liep met haar meest sexy
loopje naar haar slaapkamer, de jongens teleurgesteld achterlatend.

In
bed lag ze te wachten op haar slaap, ze dacht na over de afgelopen avond. Ze
moest toegeven dat ze gevleid was over de aandacht van zoveel jonge mannen. Ze
kon niet ontkennen, dat het moment, dat ze klem zat tussen die drie jonge
lichamen eigenlijk erg opwindend was, alleen ze zijn nog zo jong. Met die
gedachte en een gelukkige lach op haar gezicht viel ze in slaap.

Wordt vervolgd 26-01-2015

© Storyvertaler

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmiley