Hoofdstuk HET MEDISCH
ONDERZOEK
Deel 1.

Meneer ging naar de deur en ik moest hem volgen. We kwamen
terug in de lange gang en sloegen rechts af. Na een 4 tal deuren gepasseerd te
zijn zag ik op een deur links staan ‘Medische Controle’. Hij opende de deur.

“Wacht hier maar even, ik zal zeggen dat je er bent. Als het
onderzoek afgelopen is zoek ik U wel opnieuw op.”

Van zodra de deur achter me toeviel was ik alleen. Het was
niet de eerste keer dat ze me onderzochten maar nu ik nauwelijks wist wat me te
wachten stond kreeg ik toch klamme handjes. Zolang het prettig aanvoelde had ik
daar maar weinig op tegen. De wachtkamer was smaakvol ingericht er stond een
mooi ebbenhouten kast met boeken en op een soort eiken salontafel lagen wat
kranten en een vrouwenboekje. Ik keek lang rond en zag dat dit lokaal een mooi
behang had en eveneens een degelijke parketvloer in het zelfde hout als het
parket in het bureel van meneer. Lang moest ik niet wachten of de deur ging
opnieuw open. De jonge vrouw die voor me stond hield het klembord vast. Het
viel me op dat ze niet veel oog had voor de kledij die ik droeg. Blijkbaar viel
het setje dat ik droeg niet in de smaak. Even keek ze ernaar om me daarna aan
te spreken.

“Kom maar binnen we verwachten U.”

Ik volgde de jonge vrouw naar een lokaal die eruit zag als
een dokterslokaal. Terwijl ik me neerzette keek ik even rond. Het leder waarin
ik plaats nam voelde goed aan. Het werd me duidelijk dat dit niet de
onderzoeksruimte was.

Het bureau waar achter ze plaats nam maakte me duidelijk dat
ik met de assistente te doen had. Even nam ze het klembord door.

Ze noemde mijn naam; “Axelle neem ik aan.” Ik bevestigde
het.

“Je mag me Ellen noemen, als je me met mijn naam kunt
aanspreken maakt het een stuk eenvoudiger.” Nog voor ze opstond, lichte het
scherm van haar PC op. Het duurde maar even voordat mijn gegevens op het scherm
zichtbaar werden.

Tijdens het tikken kreeg ik de kans om haar te observeren.
Ze droeg een fijne korte jurk met knoopjes langs voor, waarvan de bovenste open
stonden. De inkijk liet wat van haar borsten zien.

“Het is je eerste bezoek neem ik aan. We hebben nog wat
gegevens nodig. Ga je enkele formulieren geven waarop je dit kwijt kunt.”

De assistente stond op en liep naar een van de kasten waar
ze de papieren uitnam. Terwijl ze voor me zat legde ze me uit wat er moest
gebeuren. Het viel me op dat de formulieren verschillende kleuren hadden. Je
had er niet alleen witte bij, ook groene en roze sierden het bureau.

“De witte formulieren vul je maar in, deze gegevens hebben
we zo nodig. De gekleurde zijn niet verplicht. Het staat je vrij om ze in te
vullen. Maar, als je ze in vult kijk dan uit dat je het correct doet. Voor het
onderzoek is dat van belang. Ik ga U nu alleen laten.” Zei Ellen nog op een
vriendelijke toon. “Neem gerust de tijd om ze in te vullen.”

Nog voordat ik ze doornam was ik al alleen. Al vlug begreep
ik dat de witte papieren noodzakelijk waren. Vragen of je de nodige
kinderziekten doorlopen had was meer als begrijpelijk. Ook het gedeelte waar er
naar allergieën gevraagd werd stoorde me niet het minst. Kon eigenlijk wel
begrijpen als ze moesten weten of je een herhaling van je tetanus injectie
nodig had.

Toen de groene formulieren aan de beurt waren bleek al vlug
dat ze veel meer van me wilde weten. Hoe meer ik invulde, hoe meer ik mijn
gewoonte kenbaar maakte. Ik kon er alles aan kwijt. Wat is je lievelingseten?
Welke is je favoriete kleur? Draag je het liefst een rok of een kleedje? Bij
het strandbezoek lig je dan topless. Ergens vond ik het raar als ze ernaar
vroegen, maar zonder veel problemen vulde ik ze in.

Het was pas toen de roze formulieren aan de beurt waren dat
ik begreep dat dit geen gewoon onderzoek was. Ik dacht nog aan wat Meneer me
toevertrouw had, toen we nog op de pc correspondeerden, dat vraagje of ik van
seks hield.

Nu ik dit las kon ik best begrijpen dat ze alles van me
wilde weten, dat ik bereid zou zijn om mijn meest intieme ervaring prijs te
geven. Al stond op de formulieren vermeld dat al de gegevens vertrouwelijk
waren, ergens vond ik het gênant als ze dit te lezen zouden krijgen. Even
twijfelde ik maar als het toch vertrouwelijk was had ik daar al veel minder
moeite mee. De eerste vraagjes vielen nog mee.

‘Heb je gevoelige tepels?’ ‘Komt het voor dat tijdens de
menstruatie je tepels gezwollen zijn?’ ‘Gebruik je anticonceptie, zo ja welke?’
Hoe meer ik de lijst afliep hoe intiemer het werd. ‘Hoeveel keer heb je seks
per week?’ ‘Heb je een vaste partner, zo ja welke standjes doe je dan?’ ‘Zou je
het ook met vrouwen doen?’ ‘Doe je soms bezoeken bij parenclubs?’ ‘Met hoeveel
verschillende partners heb je dan contact?’ ‘Hebben deze speciale wensen?’ ‘Heb
ja al aan SM gedaan, zo ja ben je dan dominant?’

Het rijtje leek wel eindeloos. Al voelde ik me een beetje op
mijn ongemak door al die vragen, toch vulde ik ze keurig in. Dikwijls dacht ik
daar hebben ze geen zaken mee, maar uit nieuwsgierigheid vulde ik de
formulieren zo correct mogelijk in.

Nog voordat ik de roze formulieren had ingevuld was de
assistente terug. Het leek wel of ze het door had dat ik het er moeilijk mee
had nu ik me intiem moest bloot geven. Terwijl ze langs me kwam zitten lachte
ze naar mij.

“Moet ik u ermee helpen?”

“Het gaat wel, als je nog even de tijd geeft vul ik de rest
ook in.” Vond het al gênant genoeg als ik het op papier moest zetten, erover
praten zou nog een stuk moeilijker zijn. Ze keek de blaren door die ik al
ingevuld had.

“Je bent goed bezig. Ik waarschuw de dokter dat je zo klaar
zult zijn. Je mag gerust de lijst meegeven die je al ingevuld hebt, dan loop ik
ze samen met de dokter even door. De witte en groene waren al ingevuld, alleen het
laatste roze ontbraken. Terwijl ze naar me lachte nam ze de ingevulde
formulieren mee.

“Doe maar rustig verder, neem gerust je tijd ervoor. Heb
liever dat je niets overslaat. Zeker de vragen die gaan over uw libido zijn
belangrijk. Het zorgt ervoor dat we de test beter op U kunnen afstellen.”

Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken van het geen ze
vertelde en was even aan het aarzelen of ik verder zou gaan. Mijn hersens
werkte onder hoogspanning, alsof ik steeds meer de controle over mijn lijf
begon te verliezen. Toch besloot ik om verder te doen. Wat het onderzoek ook
inhield, ik wilde het ondergaan. Lang liet ze me niet wachten. Nog maar net had
ik het laatste vraagje ingevuld of Ellen kwam langs me zitten. Ik zag haar
glunderen toen ze de laatste formulieren doornam.

“Je antwoorden zijn meer dan bevredigend. Denk niet dat het
voor U een probleem gaat zijn om de test te ondergaan. Als je wil mag je me
volgen.”

De assistente opende een deur die toegang gaf tot de
onderzoeksruimte. Het was er kraaknet. Ergens gaf het me een goed gevoel. Al
wist ik niet wat die test inhield, ik was er nu al zeker van dat ze het op een
professionele manier zouden uitvoeren. Het was een onderzoekskamer met een wit
bureau en allerlei medische toestellen. Voor het bureau stond een witte stoel
en aan de overkant een witte leren zetel.(gelijkaardig of ik er ééntje gezien
had in het bureel van meneer). Overal zag ik glazen kasten waar je medische
toestanden in aantrof die je in een ziekenhuis tegen kwam. Ook een opstapje en
een paar roltafels en een klein rolkrukje. De meesten kende ik niet maar de
stoel in het midden vond je ook terug bij een gynaecoloog. Ook het ligbedje
ontbrak er niet. Ellen sprak. “Ga maar zitten, de dokter komt dadelijk.”

Terwijl ik me zette verdween ze met de vragen lijst. Ergens
kwam het me nog goed uit.

Nu ik alleen was kreeg ik de kans om me wat op te tutten.
Vond het geen overbodige luxe om de lippenstift nog eens te gebruiken. Had
liever dat ik er goed uitzag als de dokter me te zien kreeg, ik wilde een
degelijk indruk op hem maken.

Na een paar minuten werd de deur opnieuw geopend. Het was
een jonge man van rond de 35 die me aankeek. De witte jas en bijpassende broek
gaven hem het uiterlijk van een dokter maar ergens voelde ik me goed toen hij
mijn hand schudde.

“Aangenaam, ik ben de bedrijfsarts en gynaecoloog. Zie dat
dit bezoek als kennismaking geld. Daarom heb ik liever dat je me Danny noemt,
dokter vind ik veel te afstandelijk.” Het viel me op dat ze hier nog al
familiaar deden. Net zoals de assistente wilde hij met zijn naam aangesproken
worden. Ik had daar maar weinig op tegen, zeker als ik naar hem keek. Hij was
meer als aantrekkelijk. Terwijl hij een plaatsje zocht op de witte sofa nam hij
de formulieren door die ik ingevuld had. Wat me opviel was dat hij veel meer
oog had voor de roze formulieren.

“Ik zie dat je ze degelijk hebt ingevuld. Je hebt zelfs niet
nagelaten om op de meest intieme vragen te antwoorden. Zoiets wordt op het
kasteel erg op waarde geschat. Zeker iemand als de Meneer zal hier meer als
tevreden van zijn. Ik hoop maar dat de vragenlijst u niet heeft afgeschrikt.
Veel zorgen moet je U daar niet over maken, het onderzoek zal redelijk meevallen.
Ontspant U maar. Als je het moeilijk krijgt mag je het me altijd laten weten.”

Al zij ik niets hij kon duidelijk zien dat ik onzeker was
van hetgeen me te wachten stond.

“Zal eerst een routine onderzoekje doen. Daarna ga ik U
grondiger onderzoeken.”

Hij vroeg me op te staan, waarna ik hem volgde totdat we
voor het ligbedje stonden.

Nog voordat hij de stethoscoop op mijn borstjes plaatste
keek hij me aan, zag ik hem naar mijn behaatje kijken. Het viel me op dat hij
niet naliet om naar de doorzichtige stof te kijken, dat hij meer aandacht had
voor mijn tepeltjes dan me lief was. Ik begon te blozen toen ik het zag. Van
een dokter zou je zoiets niet verwachten maar ergens voelde ik me op mijn
gemak.

Het was eigen aan mij dat ik graag had als ze me begluurden,
zeker als het zo een knappe vent was. Al kleurde mijn wangen rood ik vermande
mij, zou zeker nu niet onderuit willen gaan. Het was zelfs nog niet nodig om
mijn bloesje te openen. Zonder veel moeite zette hij het instrument op mijn
borstkas. Wat hij te horen kreeg was een hartslag die veel te hoog was. Ik kon
zien dat hij ervan genoot nu hij wist dat de adrenaline in mijn bloed veel te
hoog was opgelopen.

“Je hartslag lijkt meer dan in orde. Ben er zeker van dat je
regelmatig aan sport doet, dat je weet hoe je uw lichaam moet onderhouden.” Een
beetje fier keek ik hem aan.

Al koste het me soms moeite, nu hij me dit vertelde was ik
maar al te blij van het te horen, dat de fitness geen overbodige luxe was.

“Nu even je longen. Trek je bloesje nu maar helemaal uit. Er
zonder gaat dit een stuk gemakkelijker.”

Ik moest slechts drie knoopjes los maken. Zonder ook maar op
de dokter te letten deed ik het uit. Het was toen hij me aankeek dat ik voor
het eerst het gevoel had of ik naakt voor hem stond. Al was er nog dat
behaatje, veel stelde het niet voor.

Al was het zedig genoeg om mijn borstjes gevangen te houden,
het liet maar weinig aan de verbeelding over.

“Als je wil mag je een paar keer diep in en uit ademen.”
Terwijl de stethoscoop mijn rug opzocht keek hij over mijn schouders. Hij
genoot blijkbaar van het uitzicht als hij zag hoe met elke ademhaling de
push-up bh het steeds moeilijker kreeg om mijn borsten gevangen te houden. Al
was de stof er, ik kon niet ontkennen dat bij elke ademhaling mijn borsten steeds
meer naar buiten begonnen te puilen. Ergens voelde ik me er goed bij als ik dit
zag. Zolang mijn tepeltjes bedekt bleven en zolang ik de glimlach op zijn
gezicht zag had ik er maar weinig op tegen dat hij naar mijn borsten keek. Kon
niet ontkennen dat ik me fier voelde, ik wist dat mijn borsten er mochten zijn.

“Je bent een niet roker neem ik aan?” Nog voordat ik hem
antwoordde keek ik hem even aan, zag dat hij meer als tevreden was van hetgeen
de stethoscoop liet horen.

“Nee, ik rook niet, kan best die stank missen. Trouwens ze
zeggen dat roken slecht is voor je huid, dat je er rimpels aan overhoud. Alleen
daarvoor zou ik het laten.”

Mijn woorden lieten hem niet koud. Zonder dat ik het hem
vroeg raakte hij me even aan voelde ik hoe hij zijn hand over mijn schouder
liet glijden. Een beetje verschrikt keek ik hem aan maar zijn woorden maakte me
duidelijk dat hij geen slechte bedoelingen had.

“Maar goed ook, vind dat je huid heerlijk aanvoelt. Zou
zonde zijn als je dit zou opgeven voor een slechte gewoonte als roken. Als je
wil ga ik U nu verder onderzoeken. Ga maar op het ligbedje liggen.”

Terwijl hij een opstapje voor de tafel zette maakte hij me
duidelijk dat ik mijn schoenen mocht aanhouden. Nog maar pas lag ik neer of er
waren zijn die aan mijn lijf zaten. Terwijl ik keek hoe hij mijn buik palpeerde
ging hij steeds lager met zijn handen. Het zorgde ervoor dat hij mijn nauw
sluitende vilten rok een beetje omlaag trok. Zijn handen voelden goed aan. Al
was het enkel maar bedoeld als een onderzoek ik genoot van zijn aanraking.

“Als je wil mag je even recht zitten met je rug naar me
toe.” Ik deed wat hij me vroeg.

Het werd me duidelijk waarom ik deze houding moest aannemen.
Lichtjes duwde hij op mijn ruggengraat. Ik voelde zijn vingertoppen over mijn
rug dansen totdat hij L3 L4 bereikte, een plaats die voor een rug-lijder meer
als bekend was. Gelukkig had ik er geen last van. Zelfs toen hij op deze plaats
een paar keer klopte kwam er geen reactie van mij.

“Dat lijkt me in orde. Verder onderzoek van je rug lijkt me
overbodig, zeker als ik zie welke houding je aanneemt. Je rug is nog kaars
recht, het is zelfs niet nodig om daar een scan van te maken. Dan ga ik je nu
verder onderzoeken.”

Even noteerde hij wat op het clipboard dat langs me lag.

Hoofdstuk Het medisch
onderzoek
Deel 2.

Zodra hij zijn pen had neergelegd raakte hij opnieuw mijn
rug aan. Voor ik het besefte zocht hij naar de sluiting van mijn behaatje. Even
schrok ik van zijn bedoeling. Terwijl ik hem aankeek kromde ik mijn rug alsof
hij me aan het kietelen was. Hij reageerde niet op mijn reactie, het enige wat
hij deed was mijn behaatje ontsluiten. Mijn reactie bleef niet uit. Zonder te
weten wat de bedoeling ervan was hield ik mijn hand op mijn borsten wat ervoor
zorgde dat mijn bobbeltjes nog steeds bedekt waren. Het enige wat ik op zijn
gezicht zag was die glimlach, dat ik er alles aan deed om mijn vrouwelijkheid
te beschermen.

“Als je uw handen niet laat zakken ben ik niet in staat om
je borstjes te onderzoeken. Ben wel zo een reactie gewoon maar je hoeft u geen
zorgen te maken. Heb zeker niets verkeerd met u voor.” Een beetje beschaamd
liet ik mijn borsten voor wat ze waren. Terwijl ik mijn hand terug trok liet ik
het behaatje aan zijn lot over. Was er nu al zeker van dat de doorzichtige stof
niet lang meer mijn tepeltjes ging bedekken. Wat ik voelde waren handen die
mijn borstjes opzochten. Moest wel toegeven dat het zalig aanvoelde toen hij
zijn handen over de dunne stof bewoog. Hij hield pas op toen hij mijn borstjes
gevangen had. Langzaam bewoog hij zijn handen voelde het steeds zaliger aan als
ik voelde hoe hij de dunne stof betaste. Hoe langer hij het deed, hoe zaliger
ik het vond. Was nu al zeker van dat zoiets niet thuishoorde in een
dokterspraktijk. Normaal zou ik dit niet geduld hebben. Ik haatte het als ze
ongevraagd aan mijn borsten zaten maar iets vertelde me dat dit een deel van
het onderzoek was. Hoe meer ik er over nadacht hoe zekerder ik er van was dat
hij me niet enkel lichamelijk onderzocht maar dat hij me wilde testen hoe ik
reageerde op ongewenste intimiteit, of ik kon genieten van zulke aanraking. Het
leek wel of hij wilde nagaan hoe mijn lichaam reageerde als ik sensueel werd
aangeraakt. Al kleurde mijn wangen rood ik begon ervan te genieten. Het leek
wel of hij de stof van mijn bobbeltjes pelde. Voorzichtig nam hij de stof vast,
zag ik hoe mijn behaatje de tepels vrij gaf. Voor het eerst kreeg hij mijn
borsten te zien. Even keek ik hem aan zag duidelijk dat hij meer als tevreden
was van wat hij te zien kreeg. Veel maakte het me niet uit.

Wat mooi is mag gezien worden en als het kan had ik niets
liever als ze dan aangeraakt werden. Lang moest ik daar niet op wachten. Het
leek wel of hij mijn borstjes in zijn handpalmen liet rusten, dat ze dienden
als behaatje, maar dan uit vlees en bloed. Eenmaal gevangen begon hij mijn
borsten te palpeerden. Het leek wel of hij mijn tietjes begon te melken. Al
wilde ik het onderdrukken het ging niet. Het zorgde er enkel voor dat mijn
ademhaling sneller werd, dat de adrenaline in mijn bloed er de oorzaak van was
dat ik een tekort had aan zuurstof had. Ik ben heel slecht als het erop aankomt
om mijn gevoelens te onderdrukken. De reactie bleef niet uit. Hoe meer zijn
handen zich aan mijn vlees bezondigden hoe stijver mijn tepels werden. Even
keek ik hem aan, zag hij mijn rood aangelopen gezicht. Even was er dat
oogcontact, begreep hij dat ik er maar weinig op tegen had dat hij me aan het
betasten was.

“Stoort het onderzoek U, heb je er last van dat ik U op deze
manier aanraak?” Danny begreep best dat dit vraagje overbodig was.

“Nee, zolang dat goed aanvoelt heb ik daar niets op tegen.
Als dit nodig is voor het onderzoek laat ik dat maar al te graag met me doen
dan mag je daar gerust verder mee gaan. Als het echt nodig is mag je er zelfs
in nijpen.”

Het was een antwoord waar hij op gewacht had. Als ik het
toch graag had zou hij wel na gaan hoe ver hij kon gaan. Nog maar pas had ik
het vraagje beantwoord of ik voelde hoe zijn handen zich meester maakte over
mijn borstjes. Het was alsof hij me tevreden wilde stellen. Hoe langer zijn
handen aan mijn borsten zaten hoe harder hij op mijn borstjes begon te nijpen.
Eerst nog zachtjes maar na een tijdje neep hij ze steeds harder samen. Het
zorgde er enkel voor dat mijn tepeltjes steeds meer tot leven kwamen dat ze klaar
waren om getest te worden. Verwonderd keek ik hem aan waarmee hij bezig was
maar liet geen afkeer merken. Nu ze voor het grijpen lagen begon hij mijn
topjes te klemmen, begon hij er in te nijpen. Nog voor ik mijn ogen sloot liet
ik een gilletje horen. Het werd hem duidelijk dat mijn lichaam op het onderzoek
reageerde, maar dat mijn reactie iets gans anders was als wat hij verwachte.

“Is deze aanraking pijnlijk?” Even moest hij wachten op een
antwoord maar wat hij te horen kreeg daar was hij heel tevreden mee.

“Een beetje maar, je mag daar gerust mee doorgaan. Hoe meer
je erop nijpt hoe zaliger het aanvoelt.”

“Als dat zo is ga ik ermee door. Ik ga nu steeds harder
beginnen nijpen. Van zodra het echt pijn doet moet je me het zeggen dan stop ik
ermee.” Het enige wat hij zag was dat knikje.

Nu ik hem de toestemming gaf klemde hij mijn tepeltjes
steeds meer. Zijn beweging zorgde ervoor dat ik het steeds moeilijker kreeg om
mijn gevoelens in bedwang te houden. Eerst was er dat gehijg te horen maar na
een tijdje werd het steeds pijnlijker. Nog voor ik het uitschreeuwde van de
pijn, liet hij mijn tepeltjes los. Al was de pijn weg het verlangen bleef.

Ik had niets liever als hij aan mijn borsten zat. Was er
zeker van dat ik deze test goed doorstaan had. Nog voordat hij verder ging
vroeg hij om mijn BH die nog half rond mijn armen hing uit te doen. Ergens was
ik er blij van dat hij het vroeg. Het stoorde me als ik voelde hoe het ding
mijn bewegingen belemmerde. Nog maar pas lag het naast me of hij plaatste mijn rechter
arm in mijn nek. Het werd me duidelijk dat hij op zoek was naar knobbeltjes die
er niet thuis hoorden. Hij duwde, wreef en palpeerde, maakte cirkeltjes op mijn
borstje. Ook de andere kant volgde. Met mijn beiden armen in mijn nek gaf ik
hem alle kans om mijn borsten aan te raken. Was het vorige onderzoek nog
sensueel, dan kon je zeggen dat dit onderzoek niet overbodig was. Zou niet
graag te horen krijgen dat op je 29ste er iets mis was met mijn borsten dat er
een mes aan te pas zou komen. “Je moet niet bang zijn. Alles is in orde, er
niets mis mee. Zou trouwens een zonde zijn als je door onachtzaamheid een van
die dingen zou verliezen. Voor je ouderdom heb je werkelijk nog mooie borsten
iets wat ervoor zorgt dat je zeker een kans maakt op die job.”

Ik kon me moeilijk voorstellen wat hij daarmee bedoelde maar
had er alle vertrouwen in.

Ik was meer dan fier op mijn lichaam, zeker als ik het van
anderen te horen kreeg.

“Je mag gerust zo blijven zitten. We gaan nu een paar foto’s
van U nemen. Ze zijn nodig als er correcties aangebracht moeten worden.”

Ergens voelde ik me gegeneerd. Niet dat ik er iets op tegen
had dat ze blootfoto’s van me namen maar wel de manier waarop. Ik was blij dat
de foto’s enkel maar diende voor het onderzoek, dat ze nooit het daglicht
zouden zien.

Even was er dat gezoem te horen. Het werd me duidelijk dat
hij hiermee zijn assistente opriep.

“Wat kan ik voor U doen?” Al was er een metaal stem te
horen, het was niet de eerste keer dat ik deze stem hoorde.

“Ellen er moeten foto’s gemaakt worden. Kun je misschien de
camera brengen.” Een antwoord kwam er niet. Nog geen minuut later ging de deur
open, zag ik de vrouw terug die me geholpen had bij het invullen van de vragen.
Wat me opviel was dat ze zich omgekleed had. Het kleedje wat ze eerst aan had,
had plaats gemaakt voor een van die schortjes die ze in een ziekenhuis dragen.
Wat me opviel was dat het nogal kort was. Nu ze haar benen prijs gaf kon ik pas
zien hoe elegant ze waren. Ergens was ik jaloers op haar. Niet zozeer dat ze een
perfect figuur had, maar vooral hoe ze het aanbood. Het schortje wat ze droeg
was transparant, liet toe om te zien wat ze eronder droeg. In haar hand hield
ze iets wat leek op een camera. Ik had al veel van die toestellen gezien maar
dit model was me vreemd. Uit ervaring kon ik wel afleiden dat dit geen amateur
ding was dat het een bom geld gekost had. Even keek ik Ellen aan. Ze zag dat ik
er nogal nerveus bij zat.

“Je moet U geen zorgen maken. Het zijn maar enkel
werkopnamen. Ze dienen enkel maar voor het archief.”

Ergens was ik blij van het te horen. Vond mijn houding maar
niks. Met mijn handen in mijn nek terwijl ik mijn borsten prijs gaf, het was
geen zicht.

Nog maar te zwijgen van mijn rok die veel te laag zat. Nog
voordat ze de eerste keer afdrukte werd er een raster op me geprojecteerd. Voor
mij was het een vreemd zicht van wat ik te zien kreeg.

“Als het kan blijf nu stil zitten zodat we het raster kunnen
kalibreren.” Voor mij was het Latijn wat de dokter uitkraamde maar hoe meer hij
de Beemer afstelde, hoe duidelijker de lijnen werden die op mijn borsten
geprojecteerd werden. De dokter kwam naast Ellen staan en gaf haar een paar
aanwijzingen. Eerst maakte ze een paar proefopnamen. Nog voordat ze met de
fotoschout begon lichte de monitor op, zag ik dat ze de beelden evalueerden.

“Dat lijkt me in orde. Maak de reeks maar compleet en
vergeet vooral de close-ups niet.” Nog maar pas had Paul de toestemming gegeven
of Ellen zorgde ervoor dat mijn borsten langs alle zijde gefotografeerd werden.
Ergens vond ik het gênant dat ze heel kortbij kwam, dat ze het niet naliet om
opnamen te maken van mijn tepels. Van zodra ze alles had vastgelegd mocht ik
mijn armen laten zakken. Ergens was ik blij dat ik uit deze benarde positie
verlost werd. Geduldig wachtte ik af wat er ging volgen.

Van zodra het geheugenkaartje in de PC verdween waren ze
beiden aan het scherm gekluisterd. Ik zag duidelijk dat ze meer dan
belangstelling hadden voor de foto’s die Ellen genomen had. Als verstond ik
maar weinig van hun gesprek het werd me duidelijk dat er iets was wat hen
stoorde.

“We gaan nog een paar extra opnamen maken.

Josee Vingers

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmileysmiley