HET MEDISCH
ONDERZOEK DEEL 3
.

“Het is nodig omdat de close-ups aantonen dat er een
afwijking is. Ik ga je hiervoor een beetje stimuleren.” Nog voor ik het besefte
zaten zijn handen aan mijn tepels, voelde ik hoe hij ze tussen zijn vingers
klemde. Eerst zachtjes maar hoe meer hij er greep op kreeg hoe harder hij erop
neep. Ik schrok er even van maar hoe langer zijn vingers zich meester maakte
over mijn topjes hoe stijver mijn tepels werden. Nog voordat hij ze los liet
stond Ellen klaar met de camera maakte een paar close-ups van mijn tepels. Het
werk van Paul was niet voor niets geweest. Op mijn borsten prijkten een paar
tepels van wel een halve centimeter.(of misschien nog groter het waren gelijk
erwtjes) Nog maar pas had ze de beelden vast gelegd of ze waren op het scherm
te zien.

Ergens zag ik de verwondering op het gelaat van Paul of er
iets bijzonder te zien was.

Toen hij me terug opzocht raakte hij mijn tepels opnieuw
aan, deze maal heel zachtjes, zeg maar teder. Het prikkelde me toen ik voelde
hoe hij zijn vingers over mijn topjes liet rollen.

“We zullen je tepels even verder moeten onderzoeken. Het
lijkt wel of je daar heel gevoelig bent. Is dat zo?” Een beetje verlegen keek
ik hem aan. “Ja, zeker als iemand ze aanraakt worden ze geprikkeld. Na een
tijdje worden ze dan stijf.”

“Zal moeten nagaan in hoeverre je hierop reageert. Met mijn
vingers kan ik ze wel stijf maken maar dan heb ik er geen parameters van.
Zoiets zal ik moeten opmeten. Meestal voelt het prettig aan, maar als het pijn
doet laat het me dan weten.”

Ik wachtte af wat er ging gebeuren. Terwijl Ellen bezig was
de instrumenten uit de kast te nemen vroeg de dokter aan mij om terug op het
bedje te gaan liggen. Toen ze terug was met het wagentje kon ik niet zeggen wat
erop lag. Het groene doek zorgde ervoor dat ik het raden ernaar had wat ze
allemaal op mijn lijf gingen los laten.

“Ellen als je wil mag je haar al voorbereiden. Zou niet
graag hebben dat de metingen een vals beeld weergeven.”

Ze volgde de instructies van de dokter nauwgezet op. Nog
voordat ik het door had voelde ik het leder dat aan mijn polsen bevestigd werd.
Al zaten de armbanden niet strak, ergens voelde ik me op mijn ongemak. Kon best
begrijpen dat het hier niet ging bij blijven. Mijn vermoeden bleek waar, want zodra
het leder vast genoeg zat bond ze mijn handen vast aan de tafel. Ergens had ik
er geen vertrouwen in nu mijn handen gebonden waren, dat ik niet meer in staat
was om me te verweren. Ellen zag de angst in mijn ogen, iets wat begrijpelijk
was.

“Je moet U geen zorgen maken. Je gaat er enkel maar van
genieten. Die polsbandjes zijn er enkel maar om je in bedwang te houden als je
uw gevoelens niet meer de baas kunt.”

Hoe meer ik de woorden van Ellen hoorde, hoe onzekerder ik
werd, maar iets zorgde ervoor dat ik er
geen afkeer voor had met hetgeen ze met me deed. Als het enkel maar was om mijn
gevoelens in bedwang te houden was ik er zeker van dat ik het zalig ging
vinden, of zou ik me vergissen. Terwijl ze de polsbandjes aanspande keek ik
haar aan. Ik kon zien dat haar schortje niet in staat was om haar borstjes te
bedekken. Terwijl ze haar werk deed had ik een mooie inkijk. Of het opzettelijk
was dat wist ik niet maar ik zag dat de bovenste vier knoopjes open waren. Het
zorgde er enkel voor dat ik haar zwarten kanten behaatje te zien kreeg. De
smalle schouderbandjes gaven haar die elegantie mee waar een vrouw naar
verlangd. Het leek wel of het een push-up was. Als waren haar borsten mooi
verpakt, ik kon zien dat ze haar rondingen prijs gaf dat het ding nauwelijks in
staat was om haar tepeltjes te bedekken. Veel tijd kreeg ik niet om haar
rondingen te bestuderen.

“Moet ik haar benen ook vast leggen?” Het vraagje dat Ellen
stelde leek me een beetje bizar.

“Nee nu nog niet. Voor dit onderzoek is het niet nodig.”

Ik was blij toen ik het antwoord van Paul hoorde dat de
dokter me nog de kans gaf dat mijn benen de vrijheid kregen. Nog maar pas had
Ellen ervoor gezorgd dat mijn handen vast lagen of de dokter stond langs me.

Even raakte hij mijn tepels aan. “Kan ik de stimuli
krijgen?”

Nog maar pas had hij het gevraagd of Ellen gaf hem het
flesje. Terwijl hij mijn tepeltjes inwreef lachte hij naar mij.

“In het begin gaat het een beetje koud aanvoelen, maar dat
gaat wel over.” Wat Paul vertelde gebeurde ook. Nog maar pas waren mijn
tepeltjes met het goedje bedekt of het leek wel of er een paar onzichtbare
handen waren die mijn tepeltjes met een paar ijsblokjes bewerkten. Lang hield
het gevoel niet aan. Het zorgde er enkel voor dat mijn tepeltjes stijf werden. Verwondert
keek ik naar mijn borsten waarop een paar prachtige tepels prijkten.

“Dat lijkt me al beter. Nu nog kijken of ze gevoelig zijn.”
Even raakte de dokter mijn tepeltjes aan. Het was alsof er een schok door mijn
lijf ging. Het trekje op mijn gezicht was voldoende om duidelijk te maken dat
het spul zijn werk deed.

“Dat lijkt me in orde. Nu nog de klemmetjes aanbrengen.”

Op het tafeltje ging hij op zoek naar een paar tepelklemmen.
Het leken wel krokodillenklemmetjes. Eenmaal de tandjes zich meester maken van
uw vlees is er geen ontkomen aan. De gedachten alleen al maakte me compleet
gek. Nu mijn tepels zo gevoelig waren zou het een marteling worden als deze
dingen in mijn vlees gingen bijten. Al wilde ik het verhinderen, de kans kreeg
ik er niet toe. Van zodra ik die beweging met mijn armen maakte was er het
leder dat me in bedwang hield. Het werd me steeds meer duidelijk waarom ze er
waren. Al was er die angst, al voelde ik me machteloos iets vertelde me dat het
om bestwil was dat ik gebonden lag. Al had ik misschien anders gewild, veel
keuze had ik niet. Terwijl hij mijn tepel opspande maakte het klemmetje zich
meester over mijn vlees.

Nog voordat hij het tweede klemmetje plaatste schreeuwde ik
het uit. Het werd Paul duidelijk dat hij de druk moest aanpassen. Terwijl hij
het klemmetje bij regelde verminderde de pijn.

“Denk niet dat dit de bedoeling is. Zeg me maar wanneer het
geen pijn meer doet.”

Was blij van zijn woorden te horen. Na een tijdje bleef er
enkel dat prikkelend gevoel over.

De uitdrukking op mijn gezicht maakte duidelijk dat ik er
geen last meer van had. Terwijl Ellen twee rolstoeltjes plaatste bevestigde
Paul een paar draden aan de klemmetjes. Waarvoor ze dienden, ik had er het
raden naar maar zag dat ze op een of ander apparaat waren aangesloten. De
dokter vroeg om de impedantie te regelen. Ellen die het apparaat bediende
stelde het toestel af. Hoe meer ze aan de knoppen draaiden, hoe meer de
prikkels toenamen. Het leken wel stroomstootjes die mijn tepels te verwerken
kregen. Al vond ik het een vreemd gevoel, pijn deed het niet.

“Kun je de prikkels verdragen?”

“Ja, al ben ik dat gevoel niet gewoon ik kan het verdragen.”
Nu ik het hem vertelde was hij meer als tevreden. Nog een paar keer waren er
die prikkels te voelen toen Ellen het apparaat bij regelde. Terwijl ze dat deed
gaf ze cijfers door aan Paul die hij zorgvuldig noteerde. En beetje verwonderd
keek hij me aan alsof de resultaten niet dat waren wat hij ervan verlangde.

“Denk dat het nodig is om haar te stimuleren. De cijfers
wijzen uit dat ze veel meer kan verdragen. We kunnen haar best een injectie
geven. Ben er zeker van dat het de meetresultaten te goede zal komen.”

Ellen volgde de woorden van de dokter op. Wat de bedoeling
ervan was, ik wist het niet. Het enige wat ik zag was de prikker in haar hand. Een
beetje verschrikt keek ik Ellen aan. Ik moest zo al niet veel hebben van een
prik.

“Je moet niet bang zijn, even een prikje meer niet.” Nog
voordat ze de prikker vulde keek Ellen de dokter aan.

“0.2 cc is voldoende” liet hij weten. “Als ze er niet op
reageert, geven wel wat bij.”

Waar ik al bang voor was gebeurde. Van zodra ze het
klemmetje vast hield werd het me duidelijk waar ik de prik ging krijgen. Voor
het eerst voelde ik de weerstand van het leer dat me belette om te reageren. Ik
wilde het uitschreeuwen maar hield me in. Als was er die angst, ik deed er
alles aan om kalm te blijven. Als ik door het lint ging kon ik die job wel
vergeten. Ik zag hoe de tepel toegaf, dat mijn topje aan de naald geregen werd.
Ik reageerde nauwelijks toen de naald in mijn tepel schoof. Langzaam zocht de
naald zijn weg totdat het metaal meer als vier millimeter in me doordrong. Het
enige wat ik voelde was een klein prikje, meer niet. Even wachtte Ellen voordat
ze mijn bobbeltje vol spoot.

“Even ga je voelen hoe je bobbeltje gevuld wordt, maar
daarna ga je het heerlijk vinden.”

Ergens had ik er vertrouwen in. Nog voordat ze de tweede
tepel doorboorde verminderde de druk. Het enige wat bleef was een aangenaam
gevoel alsof ze mijn bobbeltje aan het verwennen waren. Lang moest ik niet
wachten of ook mijn tweede bobbeltje deelde in de vreugde. Het leek wel alsof
de spanning in mijn borsten toenam dat het spul ervoor zorgde dat mijn tepels
in erectie gingen. Wat eerst nog een gedachte was gebeurde ook. Hoe meer de
spanning toenam hoe stijver mijn tepels werden. Het zorgde ervoor dat de
klemmetjes steeds meer vat kregen op mijn vlees. Wat vreemd was het deed geen
pijn. Het leek wel of die rotdingen mijn topjes steeds meer begonnen te
verwennen. Het was voor het eerst dat ik het moeilijk kreeg om mijn gevoelens
te bedwingen, het zou niet de laatste keer zijn. Al zag ik het niet, ik wist nu
al dat ik rood aanliep dat mijn kleur te kennen gaf dat ik begon te genieten.
Ik begon steeds sneller te ademen een teken dat de adrenaline in mijn bloed
toenam. Nog voordat Ellen terug achter het apparaat plaats nam keek ze dokter
me aan.

“Nu ik haar reactie zie denk ik dat 2 cc voldoende is. Als
we de test nog eens doen zullen we een gans ander resultaat meten.” Het lachje
op het gezicht van de dokter maakte duidelijk dat hij het eens was met zijn
assistente. Nog voordat hij de test opnieuw uitvoerde keek de dokter me aan.
“We gaan de test nu opnieuw doorvoeren, maar deze keer gaan we de impulsen
verhogen. Ik raad je aan om je gevoelens niet te onderdrukken. Het is de
bedoeling dat je me verteld hoe je U voelt anders is deze test zinloos.”

Een beetje verlegen gaf ik dat knikje, een teken dat ik
instemde. Wat me te wachten stond ik wist het niet, maar als er iets was waar
ik slecht in was dan was het om gevoelens te onderdrukken. Als ik klaar kwam
dan schreeuwde ik het uit. Ik hoopte maar dat dit mij gespaard bleef nu ik
gebonden op de tafel lag.

Nog voordat Ellen de kans kreeg om een van de knoppen bij te
regelen vroeg de dokter naar de impedantie. Voor mij leek het wel Latijn wat ik
te horen kreeg. Waarden als frequentie of milliampères waren me vreemd maar ik
was er zeker van dat deze waarde bepaalde wat ze aan mijn tepeltjes gingen
injagen.

“Laat ze eerst de stroom gewoon worden alvorens je de
frequentie verhoogd. Begin met 15 milliampère en verhoog deze stapsgewijze met
vijf.”

Hij was net uitgesproken, toen het leek alsof mijn tepels
samen genepen werden. Dat het niets met die klemmetjes te maken had daar was ik
zeker van. Ik schrok een beetje. Bij de vorige test had ik nauwelijks wat
gevoeld. Als dit slechts het begin was hield ik mijn hart vast van hetgeen er
ging volgen. Ik kreeg het steeds moeilijker om mijn gevoelens te onderdrukken
maar wilde niet toegeven, zeker nu niet.

“Voel je een verschil met de vorige proef?” Het vraagje dat
hij stelde leek overbodig maar ik gaf een eerlijk antwoord.

“Ja, nu ik die prik heb gekregen zijn mijn tepels veel
gevoeliger geworden. Nu voel ik die impulsen veel meer.” Met mijn antwoord was hij
meer als tevreden.

“Verhoog de stroom met vijf.” Van zodra Ellen aan de knop
draaide nam de spanning in mijn tepels toe. Hoe meer ik het gewoon werd hoe
heerlijker ik het vond. Van mij mochten ze ermee doorgaan, ik had niets liever.
Even lieten ze me tot rust komen. Nog maar pas was ik het gewoon of Ellen
stelde de frequentie bij.

“Ga naar 500 hertz en verdubbel deze om de halve minuut.”

Ik begreep niets van de instructies die de dokter gaf, ik
voelde ze enkel. Hoe meer Ellen de frequentie opdreef, hoe dieper dat gevoel in
me doordrong. Eerst reageerde enkel mijn tepels op de pulsen maar na een tijdje
drongen de pulsen steeds dieper in me door. Het leek wel of een paar
onzichtbare handen mijn bobbeltjes aan het masseren waren. Hoe meer het gevoel
toenam hoe minder ik me onder controle had. Al probeerde ik mijn gehijg te
onderdrukken het ging niet.

“Hoe voelt het aan, kun je de prikkels nog verdragen?”

Met veel moeite gaf ik te kennen dat ik er maar weinig last
van had. “Pijn doet het niet. Alleen voelt het raar aan.”

Hoe langer het duurde, hoe meer ik het gewoon werd. Even was
er dat gesprekje tussen de dokter en zijn assistente waaruit bleek dat de proef
nog niet afgelopen was.

“Ik denk dat de aanpassingsfase voorbij is. Nu ze het gewoon
is wil ik nagaan hoe ver we kunnen gaan. We gaan de stroom geleidelijk
opdrijven totdat ze gaat klaar komen.”

Al huiverde ik van zijn woorden ergens verlangde ik ernaar.
Stilaan maakten die klemmetjes me gek had ik niets liever als ze er zouden voor
zorgen dat ik klaar kwam terwijl ik gebonden lag. Lang moest ik daar niet meer
op wachten. Van zodra Ellen het toestel bij regelde drongen de pulsen steeds
dieper in mij door. Nu waren het niet enkel mijn borsten die verwend werden.
Het leek wel of het ervoor zorgde dat de vlinders in mijn buik begonnen te
fladderen. Vanaf toen verkrampte mijn lijf. Zonder dat ik het wilde schreeuwde
ik het uit. Hoe meer ik hijgde, hoe strakker het leder rond mijn polsen spande.

“Kun je het nog verdragen?”

Op het vraagje dat de dokter stelde kon ik niet meer
antwoorden. Het gevoel had zich meester gemaakt van mijn keel. Het enige wat ik
nog liet horen was het gehijg dat steeds meer toenam.

“Ik denk dat ze wat hulp kan gebruiken. Ellen, ga haar maar
stimuleren. Ik neem het apparaat wel over.”

Al besefte ik de woorden van de dokter niet, van zodra ik de
handen van Ellen voelde was ik er zeker van dat ik het zalig ging vinden.

“De dokter heeft gezegd dat je uw gevoelens niet moet
onderdrukken. Laat u maar gaan. Ben er zeker van dat je het heerlijk gaat
vinden.”

De woorden van de assistente drongen nauwelijks tot me door.
Het enige wat ik voelde waren haar handen die steeds meer greep kregen op mijn
borsten. Het leek wel of ze mijn bobbeltjes begon te melken. Het zorgde ervoor
dat de spanning in mijn borsten weg viel. Alleen bleef er dat gevoel over,
datgene wat ervoor zorgde dat ik steeds heter werd. Of ik het wilde of niet,
het zorgde er enkel voor dat ik me liet gaan, dat ik mijn gevoelens de vrije
loop liet.

Terwijl Ellen haar werk deed stond ze gebogen over mij. Het
was de tweede keer dat ze haar charmes prijs gaf. Even was er dat lachje toen
ze zag dat ik naar haar borsten keek.

Ze liet begaan had geen intentie om het schortje terug dicht
te knopen. Hoe meer de handen van Ellen hun werk deden hoe zaliger ik de
aanblik vond. Het werd me duidelijk dat Ellen er maar weinig op tegen had als
ze aan mijn borsten kon zitten. Hoe meer haar handen zich meester maakte over
mijn borsten hoe stijver haar tepeltjes werden. Het zorgde er enkel voor dat
het behaatje steeds minder vat kreeg op haar vlees dat het kanten ding de
strijd leek te verliezen. Wat ik te zien kreeg waren de bruine tepelhoofdjes
die zich prijs gaven. Enkel de stijve tepeltjes verhinderden dat het ding alles
prijs zou geven.

“Vind je ze mooi?”

Ik was verlegen toen Ellen het vraagje stelde. Al wilde ik
haar antwoorden het ging niet. Mijn gevoelens hadden al lang mijn keel
gesnoerd. Het enige wat Ellen zag was dat knikje dat ik niet kon ontkennen dat
ze een paar prachtige borsten had.

“Wind het U op?” Voor de tweede keer was er dat knikje dat
te kennen gaf dat ik mijn gevoelens de vrije loop liet.

“Wil je misschien meer zien?” Het was een overbodig vraagje
die ze stelde, maar voor de derde keer was er dat knikje te zien. Even liet ze
mijn borsten los, zag ik dat ze op zoek ging naar de knoopjes van het schortje.
Het zorgde ervoor dat ze er vier opende dat ik de kans kreeg om naar het kantwerk
te kijken dat haar borsten gevangen hield. Veel viel er echter niet te
verbergen. Het had iets weg van een half kuipje, alleen iets groter. Het werd
me duidelijk dat het ding ervoor gemaakt was, dat je de kans kreeg om naar de
tepelhoven te kijken. Alleen de tepeltjes gaven zich niet prijs.

Ik kon zien dat de dokter er maar weinig op tegen had nu Ellen
haar charmes aan me toonde. Het werd me duidelijk dat het hiermee niet ging
blijven dat ze er niets op tegen had om ook de rest te tonen. Wat volgde was
dat ze sluiting van het behaatje dat zich aan de voorkant bevond opende. Toen de
sluiting het begaf verloor het kantwerk de strijd. Hetgeen ik te zien kreeg
waren een paar volmaakte dingen. Al moest ik niet klagen het geen ik te zien
kreeg grensde aan de perfectie. Al had ze een maatje meer als ik, nergens was
er ook maar een spoortje sleet op te bekennen. Maar het meest genoot ik van
haar tepels. Al waren haar tepelhoven niet groot, hetgeen erop prijkte overtrof
elke verbeelding. Haar tepeltjes waren meer als een halve centimeter lang.
Nergens was er iets aan om af te keuren het leek wel de perfectie. Even keek
Ellen me aan zag de verwondering op mijn gezicht. Ze begreep dat ik van deze
aanblik genoot.

“Kijk er maar naar ik weet dat je dit graag ziet.”

Het leek wel of we elkaar blindelings verstonden. Zodra ze
mijn borsten opnieuw verwende, liet ik me gaan. Het was zalig om te zien hoe de
borsten van Ellen op haar lijf dansten terwijl ze me aan het verwennen was. Met
elke beweging volgde haar borsten het ritme van haar beweging. Het zorgde er
enkel voor dat ik niet meer in staat was om mijn gevoelens onder controle te
houden. Weer voelde ik hoe het leder rond mijn polsen spande. Het had maar
weinig te maken met hetgeen ik voelde. Het enige waar ik op zoek naar ging
waren de borsten van Ellen. Al was er de drang, ik begreep dat ik ze niet kon
aanraken. Hoe meer dat gevoel er was hoe meer ik me liet gaan. Ik had zelfs
niet door dat de dokter er mee moest lachen als hij naar Ellen keek, dat hij
kon zien hoe haar borsten aan het dansen waren. Het enige wat ik voelde waren
die prikkels die steeds meer toenamen. Het was het ogenblik dat ik de laatste
controle over mijn lijf verloor. Terwijl ik het uitschreeuwde wrong ik mijn
lijf in alle bochten.

“Ik denk dat het voldoende is geweest. Haar reactie is
meer als behoorlijk. Al vast bedank voor je hulp.”

Hoofdstuk het medisch
onderzoek deel 4
.

De assistente was meer als tevreden toen ze het bedankje van
de dokter kreeg. Even maakte Ellen aanstalten om het behaatje te sluiten om
haar borstje te bedekken met de kant.

“Moet dat nu al. Van mij mogen je borstjes nog even op
adem komen. Zou een zonde zijn om je tepels te bedekken nu ze stijf zijn.”

Toen de dokter het zei keek ze hem ondeugend aan alsof hij
een puber was die maar al te graag naar haar rondingen keek. Om hem nog meer te
provoceren opende ze zelfs het vijfde knoopje van haar schortje. Zonder enige
schroom trok ze het schortje open. Het zorgde ervoor dat haar borsten nu
helemaal ontbloot waren.

“Is dat beter.” Danny kon er enkel maar om lachen
toen hij naar Ellen keek.

Op aangeven van hem verwijderde ze de klemmetjes. Het
verwonderde haar blijkbaar niet dat mijn tepels pijnlijk aanvoelden.

“Maakt U maar geen zorgen, het komt gewoonweg omdat je
tepeltjes terug doorbloed worden. Zal vragen of Danny je tepels even masseert.
Weet best wel dat hij daar weinig op tegen heeft.”

Een lachje was voldoende om zijn handen te voelen dat mijn
tepels tussen zijn vingers zaten. In het begin deed het nogal pijn maar hoe
langer hij mijn topjes verwende hoe zaliger het aanvoelde, zelfs zodanig dat
het gevoel terug kwam dat de gewaarwording in mijn schaamstreek steeds meer
toenam. Mijn eerste gedachte was om het te zeggen dat zoiets me opwond dat ik
er zelfs naar verlangde, maar iets hield me tegen. Zolang hij er niet achter
vroeg hield ik wijselijk mijn mond. Nu ik te kennen gaf dat de pijn weg was
keek hij opnieuw naar mijn tepels. Het verwonderde me dat hij er een
vergrootglas bij haalde. Terwijl hij mijn tepels in alle mogelijke richtingen
duwde had hij steeds meer aandacht voor mijn topjes. Even maakte hij er een
opmerking over dat ze verkleurd waren. Het lachje van Ellen maakte duidelijk
dat ze meer als tevreden was met hetgeen de dokter vertelde.

“Schrijf zeven op” kreeg ze te horen. Vervolgens
bekeek hij mijn tepelhoven en hij duwde ze omhoog. Terwijl hij mijn borstje
klemde kon ik zien hoe mijn tepelhoven toegaven dat ze steeds minder weerstand
boden. Eenmaal opgespannen begon hij over mijn topjes te wrijven. Kon best wel
begrijpen dat het vergrootglas van pas kwam toen hij op zoek ging naar de
melkopeningen die zich in mijn tepeltjes aftekenden.

“Als het op borstvoeding aankomt denk ik dat je maar
weinig problemen gaat hebben. Als ik dat zie heb je een paar perfecte
melkfabriekjes.”

Moest even slikken toen ik het te horen kreeg. Ik en
kinderen zoiets kon ik me gewoon niet indenken. Nog voordat de dokter het
vergrootglas neerlegde werd ik van het leder bevrijd. Voor mij was het een hele
opluchting dat ik terug mijn vrijheid herwon.

“Denk dat ze klaar is voor een tweede reeks opnamen.
Als het kan zo vlug mogelijk. Zou niet willen dat we de test nog eens over
moeten doen.”

Ergens kon ik de dokter best wel begrijpen. Het was niet
omdat ik er weinig op tegen had dat hij aan mijn tepels zat dat hij daar de
tijd voor had. Nog voordat het raster op mijn lijf werd geprojecteerd stond ik
voor de wand. Wat me opviel was de handtastelijkheid van Ellen. Terwijl ik voor
de wand stond liet ze het niet na om me aan te raken. Kon best wel begrijpen
dat ze ervoor zorgde dat ik de juiste houding aannam maar vooral de manier
waarop ze het deed me twijfelen. Het zorgde er zelfs voor dat ze regelmatig
mijn borsten aanraakte, dat ze het zelfs niet na liet om erin te nijpen. Even
keek de dokter me aan. Het enige wat ik zag was een lachje, hij maakte er zelfs
geen opmerking over. Al was zoiets voor me vreemd ergens vond ik het aangenaam
dat ze het met me deed. Het werd me steeds meer duidelijk dat ik niet de enige
was die zich aan het opwinden was. Ellen gaf me de kans dat ik naar haar
borstjes kon kijken. Nog steeds stond ze voor me met een schortje waarvan er
vijf knoopjes open waren dat ik te zien kreeg hoe stijf haar tepeltjes waren.
Was nog lang niet vergeten dat ze haar behaatje voor me opende dat ze me de
kans gaf om naar haar stijve tepeltjes te kijken.

Wat volgde waren weer een reeks opnamen. Het werd me
duidelijk dat de dokter meer als tevreden was van hetgeen er op de monitor te
zien was. Ergens was hij er blij mee dat de test meer opleverde dan dat hij
verwacht had. Wat volgde waren een paar rx-opnamen van mijn boven lichaam. Ik
kon net zoals bij de andere foto’s aan haar handen voelen dat ze niet naliet om
mijn borsten te strelen. Het werd me duidelijk dat ze meer wilde dat die
aanrakingen er niet voor niets waren. Eenmaal de opnamen gemaakt nam de dokter
de platen mee.

“Zal wel even
duren voordat ze ontwikkeld zijn, ben zo terug.”

Nog voordat de dokter de deur achter zich sloot zocht Ellen
me op. Ik keek een beetje vreemd op toen ze voor me kwam staan. Enkel was er
dat oogcontact. Meer was er niet nodig om haar te begrijpen. Van zodra ik haar
lippen voelde begreep ik wat ze ermee bedoelde. Even was ik de kluts kwijt toen
haar tong mijn lippen openbrak. Lang had ik er niet voor nodig om er een
antwoord op te geven dat ik het dansje volgde.

Al waren mijn ogen gesloten kon best voelen dat Ellen meer
als tevreden was toen ik haar pasjes volgde. Ik moest toegeven dat het heerlijk
was. Niet dat zoiets voor me vreemd was, maar nog nooit had ik dit gedaan met
iemand die me vreemd was. Toen Ellen mijn lippen loste keek ze me aan begreep
dat het gevoel wederzijds was. Het was voldoende dat ze me aankeek dat ze de
fonkeling in mijn ogen zag die duidelijk maakte dat ik naar meer verlangde.

“Als je dat echt wil kan ik je nog meer geven”
kreeg ik te horen. Ik antwoordde er niet op. Het werd haar duidelijk dat er
geen leder meer was om me in bedwang te houden dat ik nu de kans kreeg om mijn
handen te gebruiken. Het enige wat Ellen zag was dat ik op zoek ging naar haar
schortje dat ik het vijfde knoopje opende. Het zorgde ervoor dat het nu gans open
was. Ik kreeg zelfs de kans om naar haar slipje te kijken, naar de kant die
haar lipjes gevangen hielden. Ik had maar weinig moeite om mijn hand in haar
vlees te planten dat Ellen voelde hoe ik haar bobbeltjes begon te verwennen.
Vond het zalig toen ik in haar borsten kon knijpen.

“Vind je borstjes mooi, zou daar wel meer willen mee
spelen.”

Het verwonderde me niet dat Ellen zoiets graag hoorde dat ze
niets liever had als er iemand was die bewondering had voor haar lijf. Even
kreeg ik de kans om van haar te genieten maar toen de dokter het lokaal binnen
kwam liet ik los, het zorgde er ook voor dat Ellen de onderzoeksruimte verliet.

Hoofdstuk Het medisch
onderzoek Deel 5.

De dokter kwam op mij af en zei dat ik terug mocht gaan
liggen, Hij zou bloedprikken bij mij. Eerst nam hij mijn bloeddruk en pols en
dan pompte hij terug de manchet op en ontsmette de plaats waar hij zou prikken.
Hij bracht een naaldje in en plaatste daar 4 verschillende glazen buisjes op.
Het laatste bevatte een vloeistof en voor hij de manchet loste bewoog hij dit
staaltje bloed even op en neer. Vervolgens nam hij een pleistertje en deed dat
op de prikplaats. Hij noteerde mijn bloeddruk en pols. Vervolgens moest ik een
paar maal het trapje op en af lopen en hij mat terug bloeddruk en pols. Terwijl
ik het trapje op en af moest lopen sprongen mijn borsten steeds op en neer,
daar ik nog steeds geen bh droeg, ik zag wel dat hij keek hoe mijn borstjes op
en neer wipten, ik meende een bobbel in zijn broek te zien maar ik moest me te
erg concentreren op de inspanning om echt zeker te zijn. Hij vertelde bij het
meten dat zowel pols en bloeddruk uitstekend waren. De fitness die ik volgde
waren dus voor iets goed geweest.

Hij keek ook nog even in mijn ogen, met een lichtje en
vervolgens werden mijn oren en neus aan het zelfde onderzoek (bekijken)
onderworpen. Af en toe schreef hij iets op. Vervolgens begaf hij zich naar zijn
bureel om de geschreven waarden op het computerscherm in te vullen.

Hij vroeg me op de gynaecologische stoel plaats te nemen. Ik
had enkel mijn rokje en laarzen nog aan. Hij zei.

“Laat deze kledij maar aan dan voel je, je niet zo bloot,
maar breng je rokje toch maar tot op je buik.”

Ik had alle moeite om het vilten rokje naar boven te
schuiven (dat komt omdat ik gezegend ben met een dik kontje) en ik vermoede dat
hij stiekem keek hoe ik het er vanaf bracht. Na veel gesjor lukte het mij.
Vermoedelijk was het een potsierlijk zicht hoe ik op de stoel klom met mijn
blote kont en de opgesjorde rok en mijn zwarte laarzen aan mijn benen. Ik
stapte op de stoel maar liet mijn benen nog laag hangen over de stoel. Hij
zoemde nog even Ellen en gaf de bloedstalen aan haar en zei.

“Laat ze zo vlug mogelijk analyseren, ik liet ook haar
vrouwelijk hormoon bepalen let erop dat het labo die test uitvoert en liefst zo
snel mogelijk”.

Ik zag Ellen kijken en kon van haar gezicht aflezen dat ze
de houding die ik aangenomen had niet leuk vond. Ze had stiekem gehoopt iets
van mijn vagina te zien. Langzaam verliet ze de onderzoekskamer en ze bleef me
ook aankijken om te zien of ik toch geen andere houding zou aannemen. De dokter
stapte op mij af en vroeg om mijn benen in de beensteunen te leggen. Hij hielp
me daarbij door de beugels vast te houden en mijn benen één voor één op de
uitsparing van de knieholte te plaatsen. Hij draaide die zo dat ik vlug een
comfortabele houding had. Mijn benen werden toen nog verder uit elkaar
geschoven en hij drukte op een knop zodat de rugleuning naar beneden ging, mijn
benen werden nog verder de lucht in geduwd. Hij vroeg me mijn zitvlak wat naar
voor te bewegen, zo zou ik ontspanner kunnen liggen en kon hij beter bij het de
te onderzoeken lichaamsdeel. Hoe ik erbij lag kon ik mij niet voorstellen maar
ik voelde me toch vooral open en bloot.

Hij deed de stoel nog even hoger en kwam toen tussen mijn
benen staan. Hij streelde zacht de binnenkant van mijn dijen en kwam met zijn
handen steeds hoger. Hij gaf een positieve opmerking over mijn geschoren poes.
Dat spaart ons hier een hoop werk en Ellen een ontgoocheling, lachte hij. De
dokter bekeek heel aandachtig mijn vagina maar raakte ze niet aan. Ik vermoed
dat hij zelf in de opening kon kijken. Daar de ben–wa- ballen er nog niet zo
lang uit waren. Maar dit was maar een gissing van mij. Hij trok geen
handschoenen aan en bleef kijken naar mijn geslacht hij zei niets en staarde
alleen maar, wat was er daar allemaal te zien? Persoonlijk weet ik het niet.
Hij komt wat dichter bij en legt een warme hand op mijn onderbuik ongeveer ter
hoogte van mijn haarlijn van mijn pubis. De hand voelt goed aan, warm en ook
een beetje sensueel, daar hij zijn vingers open en dicht doet en een streling
maakt met zijn handpalm over mijn geschoren schaamhaar. Hij blijft dat
verschillende keren doen en ik moet toegeven het was fijn. Plots drukt hij met zijn
rechterhand wat harder op mijn onderbuik en vraagt of het pijn doet. Hij herhaalt
die handeling enkele keren op verschillende plaatsen van mijn onderbuik.
Vervolgens klopt hij met zijn vingers op mijn buik, dat heeft een hol geluid
die eerder dof klinkt. Ik maak met mijn hoofd een neen beweging. Dan palpeert
hij mijn buik tot aan mijn borstkas.

Vervolgens verplaatst hij zijn hand en brengt ook zijn
linker hand naar voor. Hij wrijft met zijn beide duimen over mijn buitenste
schaamlippen heel subtiel, het doet goed. Hij doet dit diverse keren na elkaar,
altijd van onder naar boven, hij waakt erover niet mijn clitoris te bereiken
alhoewel ik dat verlangde. Hij bleef maar zacht wrijven over mijn schaamlippen
die volgens mij groeiden, maar veel gevoel heb ik niet in mijn buitenste lipjes
dus zeker wist ik het niet. Vervolgens plukte hij met duim en wijsvinger mijn
grote lipjes open en zag vermoedelijk mijn kleine schaamlippen, ik kon het niet
zien daar ik volledig in rugligging lag met mijn benen hoog op getrokken. Hij
zei, “door deze handelingen worden je kleine schaamlipjes heel mooi doorbloed
en worden ze echt heel mooi roze. Ik vermoed dat je graag aangeraakt wordt op
deze wijze.”

Ik stemde in met deze vaststelling.

“Hebben veel mannenvingers je daar al beroerd” vroeg hij
plots. Ik was verrast door die vraag en wist niet goed wat zeggen. Ik
antwoordde met een wedervraag en vroeg, “wat bedoel je met veel.”

Hij zei, “meer dan 10?”

Ik moest even nadenken en zei, “een paar jeugdvriendjes en
een paar dokters.”

Hij was blijkbaar tevreden met dat antwoord. Hij duwde
voorzichtig mijn grote lipjes weg en haalde mijn kleine lipjes te voorschijn,
ze waren heel fijn en hij trok eraan zodat ze naar buiten kwamen.

“Je vagina sluit nog als een bloempje gaf hij aan, zo zal je
Meester het graag hebben als je hier mag blijven ten minste.”

Welke opmerking was dit nu. Dacht ik nog maar, hij bleef
maar wrijven over die kleine gevoelige lipjes eveneens van boven naar onder, ik
voelde mijn klit groter worden en ik vermoede dat ze al onder mijn kapseltje
vandaan kwam. Ik had bij deze aanrakingen zeker een goed gevoel en ik wilde dat
hij me op mijn klit zou aanraken. Maar hij pestte mij en kwam wel dicht in de
buurt maar raakte mijn knopje daar helaas niet aan. Hij bleef spelen met mijn
kroonblaadjes, ik had dit enorm graag maar ik verwachte toch dat hij verder zou
gaan. Ik gaf dit aan door op de tafel met mijn kontje in alle mogelijke
richtingen te bewegen in de hoop dat hij me op mijn liefdesknop zou aanraken.
Ik werd steeds natter door de aanrakingen en toen zei hij “dat duurde toch wel
heel lang voor je vocht produceert.”

Ik vertelde hem het verhaal van de ben-wa balletjes en het
vocht die op de zitting van de wagen gelopen was tijdens het bewegen van de
wagen. Hij was ook benieuwd wie de balletjes verwijderd had. Met zijn
linkerhand opende hij mijn vrouwelijk kanaal en bracht zijn gekromde wijsvinger
naar binnen. Hij deed het kalm en beheerst en drukte heel voorzichtig zijn
vinger steeds dieper. Ik voelde dat hij steeds dieper kwam tot zijn andere
vingers tegen mijn buitenste lippen aanraakten. Toen haalde hij zijn gekromde
vinger terug uit mij en bracht twee vingers binnen, weer de zelfde trage
beweging tot ik zijn vingers voelde op mijn lippen. Dan trok hij terug en hij probeerde
het met drievingers, dat was toch even onaangenaam, hij zag het en stopte.

“Dat is kwestie van training” zei hij. Nu hoopte ik dat hij
mijn klit zou bevoelen maar dat deed hij niet. Hij haalde een speculum van het
aangevoerd tafeltje en bracht dit voorzichtig binnen (de artsen die ik bezocht
had deden het veel ruwer, niet dat ik dat erg vond maar zacht was toch fijner)
Toen de beide lamellen diep zaten draaide hij het speculum met de blaadjes naar
boven en onder en draaide deze plaatjes open, ik voelde mijn vagina opengaan.
Bij mijn dokters vond ik het altijd al fijn maar nu dubbel fijn daar ik nu toch
opgewonden was en bij een gewoon consult niet.

Als het ver genoeg open was nam hij een staafje en bracht
het binnen hij schraapte wat slijmvlies weg en borg het dan op in een soort
recipiënt. Vervolgens nam hij een metalen gekromde grove pen met een klein
bolletje erop. (dat dacht ik ten minst)

“Ik ga nu wat weefsel van je baarmoederhals halen, dat is
even ongemakkelijk maar ik zal het zo voorzichtig mogelijk doen.” Ik voelde dat
hij tegen mijn baarmoederhals stootte en het gebogen instrument wat op en neer
bewoog. Het was even slikken maar het duurde maar een fractie van een seconde.
Toen het klaar was zei hij, “je hebt het goed doorstaan”. Het weefsel bracht
hij aan op een plaatje en stak het in een daarvoor voor-gebogen bakje die hij
zorgvuldig sloot. Hij zette nog even een fellere lamp aan en keek mijn grot in.
Hij nam nog een kompresse en duwde dit zorgvuldig naar binnen dat voelde aan
zoals ik soms een tampon inbracht, alleen was het gaatje nu veel groter en kon
hij nog twee vingers erbij insteken hij draaide een paar maal en nam toen de
kompresse terug.

“Dat is omdat je terug helemaal draag zou zijn,” gaf hij nog
met een kwinkslag aan. Hij duwde toen terug twee vingers gekromd naar binnen en
bewoog ze op en neer, hij voerde het tempo steeds op en ik voelde dat aan, als
een neuk sessie, helaas duurde het minder lang. Ik had de indruk dat hij genoot
van deze handelingen. Een heimelijk lachje verscheen op zijn mond en hij zei
nog, “je bent een gezonde jonge vrouw.”

Vervolgens draaide hij het speculum terug dicht en hij verwijderde
het al draaiend uit mij. Het gaf zo een onvoldaan gevoel. Vervolgens trok hij
een vingerling aan en zei; “ik ga nu ook even je kleinste opening bekijken.”

Direct trok hij mijn billen van elkaar en keek naar mijn
anus. Vervolgens wreef hij met de een vinger over de ingang, hij maakte rondjes
en ik voelde dat hij tegen mijn sluitspier aandraaide maar hij maakte geen
aanstalten om binnen te komen.

Ik had nog geen ervaring met anale seks. De enige keren
waarin ik anaal gebruikt werd was om medische redenen. Mijn ouders staken me
een suppositoire (poep snoepje) op tegen koorts als ik de kinderziekten
doormaakte. Toen ik eens klaagde over enorme buikpijn, stuurde een huisarts me
eens door naar een vrouwenarts als ik 15 jaar was. Hij stelde vast dat ik nog
maagd was en deed een inwendig onderzoek via een anaal touche. Dit was toen
zeer onaangenaam geweest en als een jongen me anaal benaderde wees ik dat
steeds resoluut af. Die vrouwenarts had eerst mijn vagina bevoelt na een
echografie en stelde vast dat ik nog mijn maagdenvlies had. Hij vroeg naar mijn
seksuele ervaringen. Maar ik was nog schuchter op die leeftijd en een tongzoen
kon, voelen aan mijn borstjes ook maar van mijn vagina moesten ze afblijven.
Zelf ging ik wel eens op ontdekking rond en in mijn vagina maar veel hield dat
niet in. Die dokter had toen zonder al teveel poespas twee vingers zo diep in
mijn aars geduwd en voelde daar volgens mij heel graag in, maar als kind heb je
daar geen verhaal tegen, ik had het driedagen na dit exploot moeilijk om naar
het toilet te gaan en vlak op mijn poep te zitten.

Nu bleef hij wrijven over de rand van mijn poepje en ik
voelde dat mijn poep-rand zeer oneffen was, hij deed het met de nodige flair en
drukte soms even maar dat beperkte zich tot de randen.

“Ik voel nu even of je geen uitwendige aambeien hebt,” zei
hij. “En nu ga ik even binnen om te voelen of je inwendig ook geen aambeien hebt.”

Het binnen dringen deed hij met zijn kleine vinger dat was
niet pijnlijk maar wel even onaangenaam. Ik probeerde tegen te drukken en de
indringer tegen te houden door mijn aars af te sluiten. Hij zei dat ik moest
meewerken anders zou het toch nog onaangenaam kunnen worden, ”ontspan maar en
druk niet tegen.”

Hij bevoelde de rand van mijn aars heel intens en trok dan
zijn kleine vinger gekromd uit mij. Ik voelde dat de sluitspier die zich even
ontspannen had zich terug sloot. Hij merkte op dat dit kanaal heel nauw was en
er nog veel moest getraind worden om dit de nodige voldoening te geven.
Vervolgens nam hij zijn wijsvinger en duwde nogmaals tegen mijn aars en stak
een kootje van deze vinger in mij, dat was al veel minder leuk, hij duwde de
verdikking van zijn eerste vinger voorbij de opening en ik sloot terug mijn
aarsspier. Hij vroeg me te ontspannen en een paar maal diep in en uit te
ademen. Dat hielp zeker en hij bracht ook zijn tweede kootje verder binnen de
tweede verdikking duwde hij ook langzaam verder en ik voelde dat hij nu zijn
vinger kromde. Dat was nog minder aangenaam en ik wilde zijn vinger eruit
persen. Maar, dat verbood hij zeer nadrukkelijk. Hij bewoog zijn vinger in mij,
ik voelde het aan als een krab gewoel en plots drukte hij zo stevig dat ik
dacht dat ik ging scheuren hij voelde me rectaal tot aan mijn baarmoeder en
toen hij die vond duwde hij met zijn andere hand heel hardhandig op mijn
onderbuik. Het deed pijn en ik schreeuwde het uit. Hij lachte en zei “dat is
nog maar een begin. Maar dat zal je hier niet beleven Axelle.” Intussen trok
hij zijn hand weg van mijn onderbuik en hij haalde zijn vinger uit mij, bij
iedere verdikking sloot ik mijn sluitspier tot hij helemaal mijn lichaam
verlaten had. Mijn poepgaatje sloot heel snel en hij zei “dat is een zeer goede
reactie Axelle de meester zal dit graag hebben. Maar je zult toch anale
training nodig hebben om jou en anderen genot te verstrekken. Maar daar zijn
oefeningen voor dus geen paniek.”

Hij ging van tussen mijn benen en zei dat ik van de
gynaecologische tafel mocht komen. Dat ging niet erg vlot daar ik nog steeds in
rugligging lag. Eerst deed ik mijn benen uit de beugels en sloot die en trok
mij dan recht aan de beugelsteunen om vervolgens van de tafel te springen. Mijn
rokje bedekte direct mijn onderlichaam door de bruuske sprong. Hij zei “doe je
bloes maar aan maar laat je bh maar uit. Straks komt de meester je halen voor
een diner.”

Dank aan de lezers voor de positieve reacties. Hopelijk kunnen deze hoofdstukken jullie ook bekoren.

Josee Vingers

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmiley