EXAMENKOORTS

We stonden buiten het auditorium te wachten tot de heren
professoren besloten ons binnen te laten. De ganse 2de kandidatuur
Economie stond zenuwachtig over en weer te lopen, en de spanning was dan ook te
snijden.

Zelf stond ik er als bisser vrij rustig bij; ik had al
ervaring met de examens van onze Prof, en wist dus min of meer wat te
verwachten. Ik stond dus zachtjes te praten met enkele vrienden, toen iemand
uit ons groepje plots naar de andere kant van de gang wees.

“Kijk. Ruzie is het Miss- huishouden.”

Dat laatste sloeg op Liesbeth Verboven (Betty (ke) voor de
vrienden). Zij had bij de start van het Academiejaar meegedaan aan de Miss
Economie verkiezing van het presidium, en had die verkiezing nog gewonnen ook.
Niet echt verbazingwekkend, want Liesbeth was zonder al te veel discussie één
van de knapste meisjes van de faculteit. Ze had lange donkerbruine haren, die
net tot aan haar werkelijk grandioze boezem reikten. Als ze – zoals vandaag –
een spannend truitje droeg (en dat deed ze quasi elke dag), dan puilden haar
borsten werkelijk uit.

Naast haar stond de ondervoorzitter van het presidium van
dit jaar, Frank Colpaerts, een eveneens donker type, en een fantastisch
basketspeler met zijn 2 meter lengte. Naast hem leek Liesbeth – met haar 1m80
toch ook niet echt klein te noemen – een tenger en niet al te groot wezentje.
Maar al te vaak deden er voorspellingen de ronde hoe het bij die 2 in bed moest
zijn, maar dat was uiteraard meer jaloezie dan wat anders.

En nu hadden ze dus blijkbaar ruzie, zo vlak voor het
examen. Verbazingwekkend, want het tweetal was al ruim een half jaar samen, en
werd altijd als onverbrekelijk beschouwd. Telkens weer was Liesbeth waar Frank
was, en omgekeerd.

Bij de examens zaten ze steeds naast elkaar, en de scherpe
ogen van vele studenten hadden meermaals opgemerkt dat er regelmatig met
papieren werd geschoven tussen hen beide, telkens als de docenten/assistenten
even de andere kant opkeken. Op zich niet zo verwonderlijk, want het gebeurde
veel tussen koppels allerhande op de examens, maar bij Liesbeth en Frank was
het echt ‘elk’ examen prijs.

Dit keer ging dat echter duidelijk niet het geval zijn, want
toen we eindelijk binnen mochten, zag ik hoe Frank demonstratief op de eerste
rij plaatsnam, en Liesbeth verward toekeek. Nu was spieken altijd al een
riskante zaak, maar op de voorste rij was het totaal onmogelijk, en woest
stampte Liesbeth dan ook de trappen op, naar een plaatsje ergens bovenaan.

Ik glimlachte liefjes naar haar toen ze de stoel naast mij
(enfin, er moest telkens 1 lege stoel tussen zijn, dus eigenlijk 2 stoelen
naast mij) bezette, doch kreeg enkel een boze blik terug voor m’n moeite. Dit
was dan weer niet zo verbazingwekkend, want Liesbeth gedroeg zich altijd nogal
hautain tegenover het ‘plebs’. Dus, echt geraakt voelde ik me niet,
integendeel. En dan begon het examen.

Zoals steeds was het niet van de poes, en al gauw was ik
druk bezig de aartsmoeilijke oefeningen uit te schrijven. Echt veel problemen
had ik er niet mee, want ik had het examen goed voorbereid, en algauw waren m’n
bladen keurig gevuld. Ik stond dan ook op het punt de antwoordbladen af te
geven na een laatste revisie, toen er plots een kladblad vanuit de rechtse
richting tussen m’n stapel geschoven werd.

Liesbeth Verboven. Hm… Even kijken.

-Zou je zo lief willen zijn je antwoordblad voor oefeningen
3 en 4 even door te schuiven? Betty.-

Verbaasd keek ik naar rechts, recht in haar helderblauwe
kijkers. Ze trok na een snelle blik op de assistent een smekend gezicht, en
haar lippen vormden het woord ‘please’.

Dit was het moment dat de slechte kant van m’n karakter de
overhand kreeg. Ik boog me snel over m’n blad, pende enkele woorden neer, en
schoof dan het kladblad terug richting Liesbeth.

-Zomaar? Wat is het je waard, schoonheid?-

Er kwam een of ander ondefinieerbaar geluid uit haar mooie
keelholte, gevolgd door een wanhopige zucht. Ik wist echter dat ik haar enige
kans was. Want aan haar rechterkant was de trap, en dus was ik de enige die
haar oefeningen 3 en 4 kon bezorgen. Het verbaasde me dan ook niet echt toen
het blad terugvloog met volgende woorden:

-Alles, verdorie. Ik moet die antwoorden hebben, anders ben
ik gebuisd. PLEASE?-

Ik schreef bijna -Een dikke tongzoen- toen het me plots
daagde dat ik evengoed heel wat meer kon eisen. Juffrouwtje Verboven was
duidelijk wanhopig, en dus. Mja… Waarom ook niet?

-Spiektarieven:

-Oefening 3: Samen naar de afscheid TD maandag a.s.; als een
koppel.-

-Oefening 4: Na de TD ga je mee naar m’n kot – voor de nacht-

Ik aarzelde nog even, en schreef er dan nog bij: -en een
lekkere beurt-

Grinnikend schoof ik het blad ongezien terug, uitermate
benieuwd naar Liesbeth’s reactie. Die volgde al heel snel: -NO WAY!-

Ik grinnikte opnieuw -tot verbazing van de assistent, die
even raar mijn richting uitkeek- en schreef dan rustig:

-Ook goed. Dan geef ik ze seffens af. Your loss-

En daarmee hield het kladblad- schuiven op. Ik wijdde mijn
aandacht terug aan het examen, en overliep rustig m’n oefeningen, om er zeker
van te zijn dat ik nergens iets vergeten was. Ik stond op het punt recht te
staan en af te geven, toen het kladblad plots opnieuw landde.

-Je bent een smeerlap!- en eventjes daaronder:

-Ik kom NA de TD naar je kot, en zal met je slapen, maar dan
wel voor oefeningen 3 EN 4. Met jou naar de TD kan echt niet. Deal?-

Ik hoefde maar eventjes na te denken, en dan schreef ik
terug:

-Deal. Ik ga van de TD weg rond 3u. Zorg dat je rond 3u30 op
m’n kot bent. OK?-

En snel krabbelde ik er m’n kot-adres onder, waarna ik het
blad weer terugschoof. Het antwoord was er binnen de minuut: -OK. Maandag 3u30.
En geef nu die oefeningen!-

Langzaam schoof ik het kladblad tussen mijn eigen
kladbladen, en na een korte blik op zowel de assistent als de docent, duwde ik
zachtjes m’n 2e antwoordblad (met oefeningen 3 en 4) naar rechts toe.

De komende 10 minuten hield ik me onledig met kleine stomme karikaturen
op de kladbladen te tekenen, en schrok dan ook behoorlijk op toen Liesbeth
plots met veel lawaai rechtstond, en met boze stappen de trap af-denderde naar
de uitgang toe. Eventjes vreesde ik dat ze mijn blad had meegenomen uit wraak,
maar toen zag ik dat ze het keurig naar het midden had geschoven in haar vetreklawaai.

Vijf minuten later verliet ik het auditorium ook, en liep al
fluitend naar m’n kot. Nieuwsgierig wat de maandag me zou brengen.

En zo werd het langzaam maandag. De dag dat de uitslagen van
de examens zouden uithangen, en de avond en de nacht van de TD georganiseerd
door onze studentenvereniging.

Het was rond 10u dat de examenresultaten zouden geafficheerd
worden, en dus snelde ik rond 10u10 naar gebouw G, alwaar ze inderdaad
uithingen, en op flinke belangstelling konden rekenen. Snel zocht ik naar de V.

Vandenborre George: 17/20

Hm… Stukken beter dan de 5/20 van vorig academiejaar. Doch
ik was in nog meer uitslagen geïnteresseerd; enkele rijen lager:

Verboven, Liesbeth. 16/20

Nou, dat zag er ook best aardig uit. Payback- time, Betty.

En het toeval wilde dat ze er net aan kwam toen ik het
gebouw uitliep. Ik glimlachte haar breed toe, en zei:

“Tot vannacht, Liesbeth!”

Ze staarde me hard aan, en zei dan ijzingwekkend koel: “Dat
geloof je toch zelf niet? Puh.”

Even was ik aangeslagen, doch dan nam opnieuw die slechte
kant van m’n karakter de leiding, en al even koel antwoordde ik:

“Echt? Dan gaat Professor De Ridder morgen een kladblad op
zijn bureau vinden. Eentje waar jouw naam opstaat – in jouw geschrift – en met
een nogal interessante inhoud.”

Ze verstarde opnieuw. Het kladblad! Datzelfde blad waar
Liesbeth haar smeekbede had opgeschreven! Snel gooide ik nog wat extra gewicht
in de schaal; “om nog maar te zwijgen over de fotokopie die er op de redactie
van de studentenkrant de ronde gaat doen, morgen.”

Liesbeth slaakte een diepe zucht. Ik had haar gevangen. En
het was haar eigen fout.

“OK dan. Wat was je kot-adres ook alweer?”

Rustig herhaalde ik m’n adres, en voegde er aan toe: “En
geen grapjes vannacht. Je komt alleen en je komt je belofte na zo’n grote prijs
is het nu ook weer niet, voor een 16 op 20!”

Ze staarde me verbaasd aan: “Heb ik 16?”

“Ja hoor.”

“Waw! Jij bent blijkbaar nog beter in wiskunde dan die
klootzak van een Frank!”

“Als je me de kans zou geven, ontdek je misschien nog wel
meer goede kanten aan mij, Betty!”

Dat laatste kwam er op een vrij sarcastische toon uit, en
het verbaasde me dan ook behoorlijk toen ze knikte, en zei; “misschien wel, ja.
Tot straks!”

Nou moe! Septisch nam ik het maar voor waar en zou wel zien wat
de nacht bracht.

De TD was een redelijk succes te noemen. Er was flink wat
ambiance, en heel wat van m’n vrienden waren aanwezig, dus amuseerde ik me vrij
goed. Ook Liesbeth was er, maar zij liet zich omringen door een groepje
vriendinnen en presidium-lid, zodat ik haar moeilijk kon aanspreken. Wel
opvallend was dat ze met iedereen van het presidium praatte en danste, behalve
met Frank; de ruzie van wiskunde had blijkbaar tot een definitieve scheiding
geleid.

Om 3u verliet ik de zaal, en fietste rustig terug naar m’n
kot. Mede dankzij haar houding van daarstraks was ik er helemaal niet meer zo
zeker van dat Liesbeth ging opdagen, doch ik wilde haar op z’n minst het
voordeel van de twijfel gunnen.

Ik was nog even naar de radio aan het luisteren en m’n bureau
aan het opruimen, toen er op de deur geklopt werd. En ja hoor; het was Liesbeth
Verboven! Ze had een klein rugzakje in de hand, en droeg voor de rest dezelfde
kleding als ze daarnet op de TD. Een kort zwart rokje, en een spannende
groenblauwe blouse er op; ze was, als altijd, om te stelen!

Toen ze binnen was, liet ik haar plaatsnemen op het bed,
terwijl ik zelf op m’n bureaustoel ging zitten. De daaropvolgende minuten zaten
we wat naar elkaar te staren, en bleef de stilte loodzwaar hangen, tot ik uiteindelijk
dan maar voorstelde om te gaan slapen. Ze knikte zacht. Ik stelde voor dat ik
even naar de badkamer zou verdwijnen om me om te kleden, zodat zij zich met de
lavabo in de kamer kon behelpen en aldus nog een beetje privacy had.

Ik gaf haar een kleine 10 minuten, en keerde dan terug uit
de badkamer. M’n kot was donker, en ik zag dat ze alvast in het bed onder de
lakens was gekropen; het was duidelijk dat ook Liesbeth het een beetje moeilijk
had met de situatie. Voorzichtig kroop ik mee in het helaas niet zo brede bed,
en voelde al snel haar warme lichaam naast me.

Ik stak het nachtlampje aan, en stelde voor dat we eerst
eens wat nader kennis maakten. Daar stemde ze volmondig mee in, en ze begon
zelf te vertellen. Al gaande kwam ze meer en meer op haar gemak, en algauw
leerde ik de echte Liesbeth kennen. Een interessant meisje, zo bleek. En wat
meer was, we hadden een aantal gemeenschappelijke interesses! Aldus viel ook ik
in met stukken van mijn levensverhaal, en zo werd het algauw 5u.

Toen stokte het gesprek eventjes, en Liesbeth – sorry, ik
mocht al Betty zeggen nu – zei plots dat het nu dan wel tijd werd om een
laatste stukje van mij beter te leren kennen.

Haar hand vond m’n kruis, en zachtjes speelde ze even met m’n
pik, tot die dadelijk keihard stond. Ze keek me eventjes aan, en gleed dan
zachtjes onder de lakens. Ik wist instinctief wat er ging gebeuren, en algauw
voelde ik hoe haar warme mond zich rond m’n staalharde worst sloot.

Het was lang niet de eerste keer dat een meisje me pijpte,
maar ik moest al snel toegeven dat Betty bijzonder bedreven was; ze wist haar
tong voortreffelijk te gebruiken, en bracht me al gauw tot op heerlijke hoogtes.
Maar dat was niet alles, want in tegenstelling tot wat ik een beetje gevreesd
had, liet ze me niet direct klaarkomen. Het was haar bedoeling overduidelijk om
me genot maximaal te rekken!

Voor de 8ste keer ongeveer bracht ze me op het
randje van een orgasme, en voor de 8ste keer liet ze ook nu weer
niet toe dat ik kwam. Integendeel: ze liet m’n pik volledig uit haar mond
glijden, en kwam langzaam terug naar boven toe. Haar mond kwam boven de mijne
hangen, en zachtjes fluisterde ze: “Kus me, George!”

En dat deed ik dan ook met veel plezier. Algauw waren we
verwikkeld in een diepe tongzoen, waar we ons beide volledig in overgaven. Het
was pas toen onze lippen terug scheiden, dat ik besefte dat het kriebelige
gevoel in m’n pik werd veroorzaakt door Betty’s schaamheuvel; ze lag met haar
poesje schrijlings bovenop me!

Ze leek het ongeveer terzelfdertijd te beseffen, en vroeg: “Heb
je?”

Tuurlijk had ik dat! Snel reikte ik in het nachtkastje, en
overhandigde Betty een condoom. Handig haalde ze het rubbertje uit de
verpakking, en zonder te kijken – 100% op het gevoel – haalde ze hem volledig
over m’n stomend hete paal.

Ik kon amper wachten tot het moment daar was, en blijkbaar
was dat gevoel wederzijds, want quasi onmiddellijk nadat het rubber volledig
afgerold was, ging ze schrijlings op me zitten, en liet haar mooi gevormde
lichaam op het mijne neerdalen.

Zo goed als ze met haar mond was geweest, zo goed bleek ze
ook met andere lichaamsdelen. Opnieuw liet Miss Economie me ongekende hoogtes
bereiken, en het moet al ruim 6u geweest zijn toen ik eindelijk een verlossend
gevoel kreeg, en het condoom tot barstens toe vulde met sperma.

Nauwelijks een kwartier later vielen we beide uitgeput in
slaap, ik nog nagenietend, en zij met een voldane zucht, en de woorden.

“Vanaf nu zit jij elk examen naast me, George!”

George

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmileysmiley