GRAVIN MARIE DELFOSSE

Veronique opende de deur keek fronsend naar de twee heren
die op haar stoep stonden en haar vriendelijk groetten. In de regel hield zij
haar deur gesloten als Arnulf niet thuis was, maar op dit uur was het nog licht
en op straat speelden nog heel wat kinderen, terwijl vele buren buiten met
elkaar stonden te praten.

“Waar kan ik de heren mee van dienst zijn?” Vroeg ze, want Veronique
was een Limburgse en stond in de buurt bekend als het liefste, netste,
beleefdste vrouwtje. Ze was in feite erg populair en zeker de mannen
behandelden haar met de nodige egards. De vrouwen waren niet jaloers op haar;
ze was nu eenmaal het stuk van de buurt en dat kon ze zelf ook niet helpen,
omdat ze haar schoonheid van nature had meegekregen.

Een van de mannen lichtte zijn hoedje en grijnsde niet
onsympathiek.

“Mevrouwtje, we hebben kleding te koop waarvoor u zeker
belangstelling hebt.”

“Gestolen goed?” Flapte ze eruit.

“O! Neen” zei de tweede man. “We hebben hiervoor vergunning.”

“Wat zijn het voor kleren?” Vroeg Veronique, die nu eenmaal
op en top vrouw was en dus ook nieuwsgierig.

“Van alles en nog wat,” zei de eerste man. “Mogen we
binnenkomen?”

“Hm… dat weet ik nog zo net niet. Mijn man is er niet en het
is nu eenmaal zo dat ik niet aan de deur koop. Kleren al helemaal niet.”

“Dan vertrekken we, mevrouw. Maar u mist wel wat. We komen
net bij een van uw buurvrouwtjes vandaan. Gerda heette ze en ze heeft van dat
langere donkere haar.” “Gerda Vandalen?” Vroeg Veronique. “Ha, die is
gescheiden. Daar hadden jullie een makkelijke, tamme prooi aan,” riep ze
hartelijk lachend uit.

“We hebben echt iets bijzonders te bieden, mevrouwtje,” zei
nummer een. “U bent echt het type dat we zoeken voor onze spulletjes. Zal ik u
de vergunning laten zien?”

Ze schudde haar blonde hoofd en opeens maakte een vreemd
lichtzinnige stemming zich meester van de vrouw. Wat had ze in haar leven als
braaf huisvrouwtje nu voor verzetjes? Ja, koffie drinken bij een buurvrouw en
wat over de andere dames uit de buurt roddelen. Met de kinderen naar het park
en soms met Arnulf naar de bios. Maar dan moest hij niet moe zijn. Meestal had
hij het hele weekend nodig om uit te rusten van zijn werk. Hij reed de hele
week op een grote truck en zat vaak in het buitenland. Dat was dan ook de reden
dat de knappe en levenslustige Veronique weinig verzetjes kende. Zij had zich
eens heel wat anders van het leven voorgesteld. Nu was zij achtentwintig jaar,
had drie kleine kinderen en kon soms nog hunkeren naar onbekende avonturen en
roem. “Komt u maar binnen, ik wil die kleren wel eens zien,” zei ze
vriendelijk. “Dan zet ik koffie.”

De mannen, keurige heren, volgden haar naar de huiskamer,
die er gezellig maar burgerlijk uitzag. Het grote televisietoestel viel
onmiddellijk in het oog. Gaat u zitten alstublieft, zei Veronique, die nu een
beetje nerveus werd. De mannen gaven daartoe echter geen aanleiding. Ze gingen
zitten en wachtten rustig af tot zij met koffie zou komen.

“Heeft u kinderen?” Vroeg nummer een.

“Drie,” zei Veronique lachend. “Twee meiden en een jongen.
De oudste is zeven.”

“Dan bent u vroeg getrouwd,” zei twee.

“Ik was negentien toen ik er in stapte.”

“Nooit spijt gehad?”

“Och nee, spijt niet direct. Maar er zit weinig avontuur in
het huwelijk. Zeker als je met een arbeider getrouwd bent.”

“Wat doet uw man?”

“Chauffeur op een zware vrachtwagen. Hij zit nu in Zwitserland.

“We hebben ons nog niet voorgesteld,” zei nummer een. “Ik
heet Bert en hij Jozef.” “Veronique,” zo heet ik.

“U bent een charmant vrouwtje. Ik denk dat u heel wat meer
van het leven had verwacht dan de brave huisvrouw te spelen.”

“Ja, dat is waar,” zei ze lachend. “Avontuur.”

Zo zaten ze lange tijd te praten en Veronique liet zich
helemaal gaan. Ze werd openhartiger dan tegen haar eigen man en vertelde dat
zij vroeger een vreemd verlangen had gehad.

“Beangstigend zelfs, heren,” zei ze. “Nu kan ik er om
lachen, maar toen ik een jaar of vijftien was…”

“Vertel ons er eens wat meer van,” Vroeg Jozef.

“Interesseert het jullie werkelijk?” Vroeg ze gniffelend.

“Alles wat vrouwen zeggen en doen heeft onze interesse,” zei
Jozef.

“Ik wilde graag de slavin van vele mannen zijn. Me aan hen
onderwerpen en me laten slaan met de zweep, alles doen wat ze me vroegen. Vele
mannen tegelijk, wel tien, twintig…

“Mannen met zwepen en in het leer?” Vroeg Jozef.

“Ja, soepel en geurig leer, zwepen, grote pe…” Ze zweeg
verschrikt en brak in een zenuwachtig gelach uit. “Foei, daar ging ik bijna te
ver, heren.”

“U kunt nooit ver genoeg gaan,” zei Bert. “Wij zijn mannen
die vrouwen niets kunnen weigeren. Al uw wensen voeren wij uit. Eenzame vrouwen
die op het punt staan er onderdoor te gaan, helpen wij geheel belangeloos. U
bent zo’n eenzame vrouw. Onbevredigd, altijd alleen. U wilt de vrouw van vele
mannen zijn? Mijn maat en ik kunnen helpen. Uw wens is ons een bevel, mooie Veronique.”

Ze zag de kamer tollen en liet zich op haar knieën zakken. “Heren,
help me,” fluisterde ze niet wetend wat haar opeens bezield. “Ik wil uw slavin
zijn en u op uw wenken bedienen. Alstublieft!” Terwijl ze die woorden uitsprak
besefte Veronique dat zij onzin uitkraamde, maar ze kon gewoon niet anders. Het
waren haar diepste verlangens die nu naar boven kwamen, uitgedreven door
eenzaamheid. Hier was het avontuur! Wat een stel binken was me dat, ze moesten
haar slaan, gebruiken en misbruiken, haar volspuiten en vernederen. Beelden
vormden zich in haar hoofd en ze kreunde toen ze steeds duidelijker vorm
aannamen.

“Wat is er, blondje?” Vroeg de ene man, een echte
geweldenaar. Ze snakte naar adem en voelde haar kut nat worden.

“Ik zie een kerker, een folterkamer,” riep ze. “Twee mannen
in leer, martelwerktuig en, zwepen, naakt, grote erecties. Oh… en daar ben ik.
De mannen trekken me de kleren van het lijf, ze verkrachten me met die grote
schokkende lullen, ah, oh, van achteren, de zweep erover!”

“De wens uit het onderbewuste,” zei de man glimlachend. “Ziet
u het nog?”

“Nee, het is weg.” Veronique zag er opgewonden uit. “Jullie
waren het.”

“Zou je dat toneelstukje zelf eens willen opvoeren?” Vroeg
de tweede kerel, die er als een bruut uitzag.

“Ja. Ik ben dan een gevangene en jullie zijn cipiers, of
beulen. Omdat ik een mooie vrouw ben willen jullie me misbruiken. In de
middeleeuwen werd dat dikwijls gedaan door beulen en bewakers. Mooie vrouwen
werden verkracht en zelfs gedood.

“Je wilt dus niet voor slavin spelen?” Vroeg de eerste man.

“Nee, de vrouw in de kerker. Ik zit in de kerker op de
voltrekking van mijn doodvonnis te wachten. Ik heb mijn man vergiftigd en mijn
minnaar ook. O, ik ben een slecht wijf, de hele stad siddert voor mij. Mijn naam
wordt slechts fluisterend uitgesproken.”

“Wat een fantasie. Maar goed, zo zal het gebeuren. We hebben
koffers vol materialen en met een beetje goede wil kunnen we wel een soort van
kerker maken. Heeft u een kleine kamer waar we gebruik van kunnen maken?”

“De logeerkamer is klein.”

“Dan zullen we daar eens een piepfijn eng kerkertje van
maken!”

En zo gebeurde dat…

Gravin Marie Delfosse zat in haar donkere kerker en
huiverde. Ze was er slecht aan toe. Over enkele uren zou de scherpe guillotine
haar mooie hoofd van de romp scheiden. Het hoofd zou in een mand vallen, het
lichaam rolde met spuitend bloed opzij. Nooit meer zou zij liefhebben en de
minnares van een man zijn. Dood, verrotting in het graf. Een mooi jong lichaam
van een levenslustige vrouw die de liefde liefhad. Zij gaf zich bandeloos over
aan het genot der liefde, met iedere man die haar wilde, als hij maar jong was.
Haar eigen man had zij vergiftigd om met haar zeventienjarige minnaar naar
hartenlust te kunnen genieten. Daarna had zij gemerkt dat hij haar ontrouw was
met een zestienjarig meisje en ook hij moest sterven door het gif dat zij in
zijn wijn had gedruppeld. Zij hoorde iets ritselen, maar zag niets. Het was
kil, zij trok haar lange japen dicht om haar lichaam en huiverde. Voetstappen klonken
hol in de gang, de deur van de kerker ging knersend open. Twee in leer geklede
beulsknechten kwamen binnen en maakten licht. Zij zagen er wreed uit en de
gravin wist dat deze mannen haar zouden terechtstellen. Zonder enige emotie
zouden zij haar hoofd zien vallen. Voelden zulke beulen wel eens iets? Waren
zij in staat een vrouw lief te hebben of namen zij waaraan zij behoefte hadden?
De ene man was een bruut met sadistische lippen en somber gloeiende ogen. Hij
nam haar aandachtig op en zei schor; “een mooi koppetje, Henry.” “Te fijn voor
onze soort,” antwoordde Henry. “Maar ze is heel mooi, dat is waar. Op straat
zou zij ons niet zien. Zulke dure dames behandelen onze soort als vuilnis,
halen de neus op in het voorbijgaan. Wij zijn in haar ogen beesten,
smeerlappen.”

“Heren, ik heb het zo koud,” rilde de vrouw.

“Nog enkele uren, dan ben je nog kouder, schatje,” lachte Charles
spottend. “Maar dan voel je het niet meer. Tjonge, toch zonde van dat mooie
blonde koppie. Twee mannen vermoord, ik kan het me niet voorstellen.”

“Ik had de jongen lief, maar hij ging met een ander naar
bed.”

“En je maakte je man van kant.”

“Voor mijn minnaar, opdat hij me voor altijd kon bezitten,”
zei de gravin vurig. “Als ik een man liefheb ga ik tot het uiterste om hem aan
mij te binden, in ieder geval gun ik hem aan geen andere vrouw.”

“Je bent een prachtig kippetje, een lekker brokje voor een
man,” monkelde Charles. “Ik zou waarachtig jouw blanke velletje wel eens naakt
willen zien, jij niet, Henry?”

“Ach, ze is te fijn gebouwd voor onze grote knuisten, te
tenger, te broos.”

“Ze heeft rondingen als elke andere vrouw, bazel niet.
Juffie, trek uit die dure kleren, ze zijn je toch niet meer tot nut en waarom
zouden wij niet nog eens van je mooie lijfje genieten? Je bent al dood, wat kan
het jou schelen? Uitkleden, en rap een beetje, anders hanteer ik de zweep.” Hij
liet de zweep knallen en de vrouw stond snel op, bevend van angst. Maar terwijl
ze onder de ogen van de brute kerels haar kleren begon uit te trekken voelde
zij zich opgewonden worden. Wat zouden deze kerels met haar doen als zij in
haar blanke naaktheid voor hen stond? Zij zouden zich aan haar rondingen
vergapen en er smerige grappen over debiteren. Daarna zouden ze haar overal
bevoelen. In haar verbeelding voelde zij de grote handen begerig over haar
borsten en billen dwalen, overal in knijpen en aan de tepels draaiend zoals
haar minnaar dat ook had gedaan. Dan drongen de handen tussen haar stevige
dijen en voelden aan haar vrouwelijkheid, en dan…

“Broekje aanhouden,” beval de ene man, die geen masker
droeg.

“Waarom, mijnheer?” Vroeg ze onderdanig.

“Aanhouden, geen vragen. Lekkere tietjes heb je. Niet van
die grote lellen die de meiden in onze buurt en uit ons milieu altijd hebben.
Goddelijke tietjes heb je. Lekkere borstjes om aan te zuigen, maar eerst ga jij
ons zuigen, gravinnetje met je blank huidje.” De mannen ontblootten zich van
onderen en de gravin kreeg twee stijve pikken te zien. Wel, ze keek er met waardering
naar en dacht opgewonden; die zijn voor de liefde geschapen. Over een paar
uurtjes ben ik dood, maar deze twee lullen zullen me toch nog wat genot
bezorgen.

“Zuigen, heren? Maar een gravin kan niet twee van zulke
grote pikken in haar mond nemen. Standenverschil moet er trouwens blijven.”

“De zweep erover,” brulde de man met het masker. “We zullen
je laten kruipen.

“Ja, de zweep erover,” zei ze. “Dat zei mijn man ook toen
hij ontdekte dat ik een minnaar had.”

“Je zult wel meer dan een minnaar hebben versleten, liefje,”
zei de ongemaskerde. “Kom hier en zuig me, neem mijn pik tussen die fijne
lipjes van je.”

“Ik heb nog nooit zo’n groot ding in mijn mond genomen. En
dan wilt u zeker ook nog dat ik zuig tot uw sperma komt, heer?”

“Dat heb je verdomme goed geraden, schat!”

“En als ik weiger? Vroeg de vrouw onderdanig.

“Niets te weigeren,” zei de andere kerel. “De mijne zult je
ook nog met je lekkere bekje klaarmaken. Vooruit met die rode dameslipjes van
je.”

“Het schatje wil geen vieze mond krijgen van onze snikkels,”
zei de ander grijnzend. Gravin Marie zag het allemaal wel zitten met deze
heren. Ze hadden beiden een ferme lul, donker van kleur en fors, vol met blauwe
aderen en met een blauw- paarse eikel. “Neem in je bekje,” brulde de ene man
dreigend. “Hij staat rechtop, ik wed dat je nog nooit zo’n lekkere neuker
tussen je lippen hebt gehad, lekker diertje van me.”

“O, ik heb nog nooit een penis in mijn mond gehad,” zei de
gravin en ze keek met verlangende ogen naar de wippende snikkels van de kerels,
die nu zo geil waren dat hun pikken dropen van het vocht. Dikke slijmdraden
dropen van de eikels en belandden op de grond. De vrouw keek er met welgevallen
naar en wist nu al dat zij verrekte lekker in haar mond zouden liggen. De man
zonder masker, die Charles heette, deed een paar passen in haar richting en
hield haar zijn gezwollen manlijkheid voor. Ze huiverde en ging door haar
knieën, zodat haar hoofd ongeveer ter hoogte van zijn pik kwam. Ze zag hem opwippen
en werd daar danig opgewonden van. Henry keek naar haar billen en zei
goedkeurend; “een verdomd lekker stuk, die zullen we aan alle kanten gaan
uitproberen, Charles. Zuig,” zei de man zonde masker gebiedend. “En anders zal
ik je laten zuigen dat je je verslikt. Is het geen heerlijke grote neuker soms?”

“O, heer, laten we liever gaan neuken, ik wil dat ding niet
in mijn mond nemen!”

Hij nam haar blonde hoofd tussen zijn grove handen en duwde
haar mond tegen de ontblote eikel. Zij snoof de geur van zijn pik in en
huiverde van verlangen. De gehele onderkant van de machtige lul werd tegen haar
gezicht gedrukt en zij voelde het bloed in de aderen kloppen. Ze opende haar
mond, deed alsof zij aarzelde, sloot de lippen over het puntje van de machtige
eikel, liet hem met een gilletje los en sloot haar mond stijf. “Godver… “ vloekte
Henry. “Ze vertikt het eenvoudig, Charles. Wat doen we eraan?”

De zweep, dacht de ander en hij maakte aanstalten haar te
slaan. Het was vreemd, maar de gravin voelde dat haar kutje al een flink stuk
open stond en nat werd. Het vreemde spel prikkelde haar bovenmatig en zij wilde
de zweep maar wat graag op haar rug en billen voelen. Sjwieps, sneerde de zweep
en tegelijk met de pijn schoot ook een ondraaglijk genot door haar lichaam.
Kronkelend smeekte ze om meer en de man bediende haar op haar wenken. Nog nooit
had zij een combinatie van pijn en genot zo heerlijk gevonden. Ze kronkelde
zichtbaar voor de mannen en die raakten door het schouwspel dat zij bood ook
flink opgewonden. De sterke lullen dropen van het vocht, de vloer werd glad van
het doorzichtige goedje en Marie voelde het op haar tieten en buik spatten. Ze
kreunde en kermde toen de man met slaan stopte en opnieuw zijn hevig kloppende
lul tegen haar mond duwde.

“Zoenen en likken, zuigen zal je,” gromde hij en nu hapte de
rode mond van de mooie gravin naar het paarse kopje van zijn pik. Nu nam ze hem
gretig in haar mond, rolde hem tussen haar lippen en streelde hem met haar
fluwelen tongpunt. De man raakte in extase en kromde zijn rug toen haar mond
begon te smakken en te zuigen. Hij tastte naar haar borsten en rolde de tepels
tussen zijn brute vingers. Hij wist hoe hij met een vrouw om moest gaan en
oefende steeds meer druk uit op haar tepels door ze onder zijn handpalm heen en
weer te rollen. Zij ervoer deze vrij ruwe massage als uitermate genotvol. Het
was in ieder geval een echte man die met haar bezig was. Ze verlangde naar de
lul van de tweede en eveneens naar diens handen. Hij moest haar het broekje
uittrekken en aan haar reetje voelen. Oh, wat voelde zij zich heet worden toen
de brute Charles haar hoofd tegen zijn buik drukte. Zijn kanon gleed in haar
keel en met moeite wist zij zich te bevrijden. De mannen lachten toen zij begon
te kokhalzen.

“Nu de mijne,” riep Henry, die het lang genoeg had aangezien
en nu ook wel eens in haar mond wilde. Charles maakte plaats voor hem en hij
drukte op zijn beurt zijn grote tampeloeris tegen de natte lippen van de vrouw.
Zij zoende de ballen van Henry en zoog ze een voor een in haar mond. De andere
man stroopte haar ragdunne broekje van haar achteruitstekende billen en begon
haar kontje te zoenen. Ze hoorde hem hijgen en snuiven toen hij haar billen uit
elkaar trok en zijn neus in de diepe geul stopte.

“O, wat een reet,” steunde hij. “Een koninklijke reet, wat
een geurtje, je zou er zo je lul in steken en haar van achteren volspuiten.”
Hij zoende en likte haar anus, waar hij bijna niet bij kon komen. De gravin
bewoog haar hoofd heen en weer, haar lippen streelden smakkend de hete roede
van de man. Hij kermde en stootte met zijn onderlichaam alsof hij aan het
neuken was.

Veronique vergat helemaal wie zij in werkelijkheid was en
voelde hoe haar kut doornat was geworden. Ze genoot van de snuivende man achter
zich en kwam haast klaar toen hij met zijn tongpunt tegen haar uitlaatje begon
te porren. Zij ontspande haar sluitspier en voelde de tong in zich glippen. Was
het zijn pracht-neuker maar, dacht zij verlangend, maar ook haar kut begon te
jeuken en te branden, evenals haar tepels. Zouden de mannen haar nog niet
willen neuken? Maar nee, dat schenen zij nog niet van plan te zijn. Henry
haalde zijn gezwollen staaf behoedzaam uit haar mond en zoende haar geil, zijn
tong diep in haar holte.

“Lekker geil gravinnetje,” mompelde hij en zoog zich aan
haar vast als een vampier aan zijn prooi. Charles trok hem weg en ging als een
baby aan haar borsten zuigen. Zij greep zijn grote neuker en trok hem genotvol
af, in de hoop dat zij het zaad straks over haar hand zou zien springen. Henry
streelde haar dijen en drukte toen zijn mond op haar kutheuveltje.

“Blond hoofdhaar en een zwarte kut,” zei hij verrukt. “Leg
je poort open dan zal ik je sleufje likken en je kittelaartje zuigen, mooie
dame.”

Toen zij met gespreide benen voor hem lag, Charles nog
steeds aan haar borsten zuigend, keek hij verrukt naar haar glinsterende mossel
en trok de schaamlippen voorzichtig open, drukte zijn neus in haar kut en zoog
zich aan haar geurige kelk vast. Kreunend sloot ze haar ogen. Ze voelde de
handen van de man over haar lichaam dwalen. Hij masseerde haar billen en
streelde haar klitje met zijn tong. Ze hoorde de andere kerel snuiven en zag
zijn druipende pik schokken. Ze trok en zoog, likte en beet, werd gestreeld,
geknepen en geslagen tot haar kut en billen gloeiden. De lullen prikten in haar
kontje, in haar schede en in haar mond en ogen. Henry spoot zijn zaad brullend
over haar tieten en buik.

Toen hij klaar was schreeuwde Charles; “we verkrachten de
mooie gravin. Hou haar benen vast, dan prik ik haar aan mijn zwaard! Goddomme,
wat een snee heeft die dame,” zei Henry toen hij haar in bedwang hield. Charles
stortte zich op haar en boorde zijn enorme lul diep in haar kutje. Ze voelde
hem lekker dik in zich en gaf zich over aan het hete genot dat zijn stotende
pik haar bezorgde.

“Toe maar, neuk maar, stoot maar,” riep ze. “En kijk jij
maar toe hoe die vent zijn lul in me leegspuit, Henry. Dit is de laatste keer
dat ik een pik in me zal voelen spuiten en ik wil alles voelen, ervan genieten.”

Henry kreeg opnieuw een stijve en boorde zijn eikel in haar
billengaatje. Hij ging er gemakkelijk in en toen de vrouw hem voelde stoten
kronkelde zij zich in allerlei bochten, zo heet werd ze van die brute neukers.
Het leer kraakte en geurde, de lullen neukten. De ruwe handen van de bewakers
betastten haar fijn gebouwde lichaam aan alle kanten en zij genoot. Onder
andere omstandigheden zou zij dit verafschuwd hebben, maar dit was haar laatste
samenzijn met mannen, ze schreeuwde het uit van extatisch genot en kneep de
mannen in hun grove zakken, klauwde met haar lange nagels in hun vlees en riep
de liederlijkste woorden. Het genot groeide en toen zij klaarkwam voelde zij de
ene man in haar kontjespuiten. Hij gromde en kreunde, greep haar borsten, trok
aan de tepels en perste zich diep in haar anus.

De andere man bereikte niet minder heftig zijn doel. Zijn
lul braakte een schier eindeloze stroom dik en warm zaad in haar schede. Het
bruiste er overheen, liep tussen haar billen, in haar anus.

“Toe maar, neukgravinnetje, neuk maar lekker, geniet ervan,
het is de laatste keer,” fluisterde Henry en haalde zijn pik uit haar kont. Charles
neukte door tot zijn lul helemaal slap was en uit haar kutje gleed, gevolgd
door een grote stroom zaad.

“Nu verlaten we je, lekker diertje, zei Henry. “Nog een
laatste kus voor het sterven. Wat jammer van zo’n geil vrouwtje.”

De mannen lieten haar alleen achter, maar zij voelde zich
wonderlijk genoeg niet eenzaam of verdrietig. En ook niet bang voor hetgeen er
nu ging komen. Er werd gebeld. Veronique opende de deur en keek naar de twee
grijzende mannen op de stoep. “Mevrouw, mooie spulletjes kopen?” Vroeg de ene,
die zij als Henry kende.

“Nee, dank u. Aan de deur wordt niet gekocht,” zei ze
blozend.

“Als u daar maar geen spijt van krijgt, mevrouw,” zei de
tweede man.

“Nee, vast niet. Als ik u in huis laat krijg ik er misschien
meer spijt van.”

Henry keek over haar schouder naar binnen. “Alleen thuis?”

“Nee, mijn man is aan het werk op zolder.”

“Ach, is het waar? Maar dan kunnen we ons maar beter even
aan mijnheer voorstellen. Mooie spulletjes hebben we bij ons. Leer.

“Dank u!” Zij smeet de deur dicht en rende naar de
huiskamer, waar ze met wild bonkend hart in haar stoel plofte. Het waren de
mannen uit haar droom en zij hield er niet van als bepaalde dromen
werkelijkheid werden. Misschien zou zij haar hoofd nog echt verliezen als zij
de mannen binnenliet!

Veronique

De lezers gaven dit stukje smileysmileysmileysmileysmiley