BIJ STORM EN BIJ WIND
deel 2
Wat vooraf ging Haar blik had verder geen woorden nodig,
hoopte ze. Haar ogen vertelden hem dat ze beiden donders goed wisten wat ze
voor hem had gedaan. Dat ze haar eigen voorkeuren voor hem opzij had gezet en
dat ze dat vandaag ook van hem verwachtte. Je kunt niet samenleven door alleen
maar aan jezelf te denken, lieve sukkel. Je zal je naar mij moeten richten
zoals ik mij nu naar jou gericht heb
.

3 -Storm in zijn kop
en op zee

Jaap deed zijn best. Ze ontbeten in een leuke tent terwijl
de regen en wind hun best deden het de laatste wandelaar flink moeilijk te
maken. Ze gingen de winkelstraten op en af en op een droog moment raakten ze
aan de boulevard verzeild. Karin kreeg haar man zelfs zo ver om bij
verschillende zaken naar binnen te gaan. Het liep al tegen twee uur en Jaap
kreeg wel trek in een lunch maar Karin trok hem mee, een grote galerie in waar
een expositie hing van een modern-realistische schilderes die aan de
verbeelding weinig overliet. Het ging over vrouwen, naakte vrouwen alleen of naakte
vrouwen samen en wat ze deden. Het was zonder meer prikkelend, zowel voor Jaap
als voor Karin en ditmaal was het Jaap die het niet aankon.

Om in zo’n, naar zijn gevoel, kakgalerie met een groeiende
erectie rond te lopen vond hij maar niets. Hij was van Karin, die naar een doek
met 2 vrouwen stond te kijken, afgedwaald naar een groot midden in de ruimte
opgehangen werk met vier in een bos-meer badende blote vrouwen. Hij zag het
prijskaartje en riep, “Kaar kom eens? Dit schilderij kost 650 euro per tiet.”

“Sst, hou je een beetje in.”

“Inhouden? Kom eens.” Hij trok Karin mee achter het grote
doek met de badende vrouwen. Hij wilde haar kussen en vertellen hoe hij genoten
had vanmorgen en in haar oor fluisteren over de inspiratie die hij had om haar
straks aan boord heerlijk te verwennen. Karin verzette zich toen hij haar wilde
kussen en maakte zich los. “Toe Jaap, niet hier.”

‘Verdomme, niet weer,’ dacht Jaap.

Hij liep Karin achterna die naar een schilderij gelopen was
met een voorstelling van twee innig verstrengelde vrouwen, waarbij een van de
vrouwen was afgebeeld met een enorme bos schaamhaar in de kleur van worteltjes.

Uit pure frustratie begon Jaap naar het doek wijzend te
zingen.

“Zeg ken je Kaatje de weduwvrouw,

haar op de’r kut als kabeltouw.”

“Jaap, alsjeblieft! Hou nu eens op.”

“Ik heb het hier wel gezien. Je was toch niet van plan dit
thuis aan de muur te hangen?” Het was geen serieuze vraag. Ze woonden immers in
een modaal huis en de geëxposeerde stukken waren nooit minder dan levensgroot.
Bovendien liepen de prijskaartjes op tot getallen waar ze alleen maar van
konden dromen.

“Ik vind het mooi.” Er klonk geen twijfel in haar stem. “Natuurlijk
kunnen wij dat niet betalen maar het inspireert en verruimt mijn blik, precies
wat kunst moet doen.”

“Ik vind het gewoon een vorm van porno. Voor mij is het
bordeelkunst.” Toen Karin hem boos aankeek vervolgde hij om Karin te jennen met
“Alhoewel deze twee vrouwen samen met mij, dat lijkt me wel wat.” Ik droom al
jaren van een triootje met een roodharige er bij.”

“Mijnheer!” Het was een vrij scherpe stem achter hem. “Porno
is foto of film waarbij een seksuele handeling vastgelegd wordt, met geen
andere bedoeling dan te prikkelen. Het is eenvoudig te maken en te
vermenigvuldigen en daardoor goedkoop. Met het stuk waar u nu voor staat ben ik
zes maanden bezig geweest. In de voorstudies heb ik varianten gemaakt, waarbij
de tong de clitoris niet raakt en dus enkel de suggestie wekt, of juist wel
raakt en er dus werkelijke stimulatie is. De plaats van de vingers aan beide
zijden van de labia maakt dat tederheid of gulzigheid uitgedrukt kan worden. U
ziet dat ik heb gekozen voor tederheid.”

Karin en Jaap keken om en zagen de vrouw die de schilderijen
vervaardigd had. Ze was klein van stuk, een jaar of vijftig en gekleed in een
mooi mantelpakje van een ongetwijfeld duur modehuis. Ze sprak Nederlands zonder
enig accent en daarnaast was ze Aziatisch, Thais, gokte Karin. De vrouw
vervolgde haar betoog.

“U moet daarnaast begrijpen dat er in mijn cultuur pas
sprake is van een seksuele handeling als er werkelijk penetratie is. Orale of manuele
seks valt bij ons onder massage, ontspanning en vertier. Waar u naar kijkt is
in feite niets anders dan onschuldig vermaak in mijn ogen.”

“Zo onschuldig wordt het overigens niet bekeken in het deel
van de wereld waarin u nu verkeerd, mevrouw. Hier is ‘t gewoon porno, ook met
mooie praatjes.” Met die woorden liep Jaap naar de uitgang, Karin vertwijfeld
achterlatend.

“Sorry, mijn man heeft last van een lage suikerspiegel. Hij
moet eten.” Met die verontschuldiging liep Karin achter Jaap aan naar buiten.

“Wat doe je nou Jaap? Een beetje beleefdheid kan geen kwaad
hoor.” Ze probeerde het luchtig te laten klinken maar het lukte niet. Ze had
een hekel aan onbeschoftheid en Jaap wist dat. Jaap voelde zich weer kwaad
worden. Moesten ze nu al om dit soort futiliteiten herrie gaan maken? Wel, ze
kon het krijgen!

“Wil je nu werkelijk die opgepimpte porno in zo’n kaktent
gaan verdedigen? Ik snap niet eens wat je eraan vind. En dan die prijskaartjes!
Ik snap niet dat ik mijn tijd zit te verdoen in dergelijke tenten.”

Karin zag haar man roder en roder worden maar dat kon toch
geen excuus zijn voor dit onvolwassen gedrag? “Ik vind het mooi en jij zou
vandaag je best doen voor mij, zoals ik vanmorgen mijn best deed voor jou. Dus
gedraag je!” Ze schok van haar eigen woorden. Was het huwelijk een koehandel
geworden? Het had nog een averechts effect ook.

“Ik mij gedragen? Ik zal me eens gedragen!” Met die woorden
gaf hij een draaimolen vol ansichtkaarten een zwieper waardoor de kaarten eruit
vlogen en even verder mepte hij de spiegel van een auto naar binnen. Zo liep
hij door, de boulevard af zonder om te kijken. Omstanders keken eerst naar Jaap
en vervolgens naar Karin. Op dat moment besloot ze dat de maat vol was en
draaide om.

Geen moment bleef ze meer bij die bullebak. Ze liep gehaast,
nee ze rende bijna terug naar de haven, gooide haar kleren en andere spullen in
een reistas en liep weg. Ze nam ondanks de regen niet eens de moeite de kajuit
weer af te sluiten. Laat hem de rambam krijgen! Met de grote weekendtas over de
schouder liep ze de eerste de beste zaak in waar ze iets kon eten en bestelde
soep en een broodje. Ze ging wel naar haar zus in Groningen toe. Ze pakte haar
telefoon en belde. Die luisterde aandachtig maar meldde daarna dat ze zelf ook
op vakantie waren en hun huis verhuurd hadden. Haar moeder dan? Als ze dat zou
doen kon ze vervolgens de preken van haar aanhoren. Dat was ook geen oplossing.
Eigenlijk hoefde ze ook even niemand te zien, besloot ze. Ze ging gewoon eens
doen waar ze zin in had en Jaap, die zoekt het maar uit. Ze pakte haar tas en
liep naar het station. Het weer was nog uitgesproken guur maar het regende al
even niet meer en de straat was al bijna droog. Brugge, dat ging het worden en
ze voegde zich tussen de horde Engelse toeristen die met de ferry aangekomen
waren. Zo midden op de dag was de trein niet vol en ze had de mogelijkheid om
via booking.com een mooi hotel te boeken voor twee nachten. Daarmee was Jaap’ s
afkoelperiode ook vastgesteld. Telefoon uit en klaar er mee.

Na een minuut of twee was Jaap weer wat afgekoeld en begon
spijt over zijn woedende uitval aan hem te knagen. Hij besloot terug te gaan om
Karin te zoeken. Tevergeefs, ze was niet meer in de galerie, ook op de boulevard
kon hij haar niet vinden. Dan maar terug naar de boot besloot hij. Bij de haven
aangekomen zag hij vanaf de overkant hoe Karin met een weekendtas van boord
stapte. Godgloeiende tering, wat flikt ze me nu, dacht Jaap. En zo te zien, hoe
ze met die tas sjouwt, nog een volle zware tas ook. Waar gaat ze heen? Jaap
volgde Karin naar het restaurant en zag haar bellen. Verdomme met wie belt ze
nu, toch niet met die eikel van haar werk waar ze het de laatste maanden te
vaak over heeft? In zijn hoofd wervelde al beelden van Karin die zich door een
onbekende kerel liet nemen met de blik in haar ogen die hij de laatste jaren
miste. Toen hij Karin later naar het station zag lopen aarzelde hij nog even.
Naar haar toegaan en zijn verontschuldiging aanbieden? Maar wie heeft ze
gebeld, met wie heeft ze afgesproken? Ach, wat ook. Laat haar de pleuris
krijgen.

Jaap ging terug naar de boot. Verdorie! Heeft ze het luik
niet eens dicht gedaan. Ze kan het krijgen. Ik ga hier weg en als mevrouw spijt
krijgt, dan zal ze nog meer spijt hebben als ze ziet dat ik vertrokken ben.
Telefoon uit en pleitte. Jaap startte de motor, maakte de landvasten los en
voer naar het sluisje. Al vlot ging het licht op groen en de sluisdeur open.
Een paar wijsneuzen op de kant vroegen wat de ‘Ollander’ van plan was en of hij
wist dat het heel hard woei. Ja, dacht Jaap enigszins tot bedaren gekomen, dat
is waar ook. De sluis uit, maakte Jaap in de vissershaven langszij een
viskotter vast. “Het is maar voor even mijnheer,” riep hij naar een nieuwsgierig
naar de reling komend bemanningslid. Gadegeslagen door de nieuwsgierige visser
gingen de huiken van de zeilen, een tweede rif in het grootzeil en werd de
genua gewisseld voor een stormfok.

“Waar wil de ge nao toe?” Vroeg de visser.

Daar had Jaap nog niet over nagedacht. Zuidwestenwind en
tegen de wind in kruisend naar Nieuwpoort? Dat ging het niet worden. “Blankenberge.”

“Ah, dan hebt ge in ieder geval de wind in de kont. Het zal
niet gemakkelijk worden.” Hoofdschuddend liep de visser weg. Jaap maakte los en
in de luwte van het clubhuis van de jachtclub aan het begin van de pier hees
hij de zeilen. Motor vol aan om door de branding heen naar buiten te komen.
Tering, wat een wind.

Buiten de pieren, zeilen vieren, gelukkig hoef ik niet te
gijpen, motor uit en gaan.

Er stond een flinke steile deining. Sukkel, dat had je
kunnen weten, afgaand tij en nu wind tegen tij. Stuiterend en af en toe ‘paaltjes
pikkend’ als de boot opgetild weer hard op het water landde, voer Jaap naar het
Noorden. Behalve een vissersboot en een ferry op weg naar Oostende was er geen
boot op zee. Het ging wel hard; zevenen een halve knoop en af en toe
terugvallend naar vier knopen als de boot paaltjes pikkend afgeremd werd. Hard
op het water landend kraakte de boot. Sterk oud polyester, dacht Jaap, dat kan
tegen een stootje. Bredene voorbij, de Haan in zicht. Gadverdamme! Ik moet
pissen en geen Karin om de helmstok over te nemen. Achterin gaan staan en met
mijn knieën sturen? Sukkel, ook nog vergeten een reddingsvest aan te trekken,
die legt Karin altijd klaar. Dan maar afknijpen. De Haan voorbij, Wenduine en
in de verte de flats van Blankenberge. Ik houd het niet meer. In godsnaam, gulp
open en in de kuip pissen, straks maar een puts water in de kuip gooien. Pff…
dat lucht op. Met een ruime bocht aansturen op het gebaggerde geultje midden
tussen de staketsels van de pieren. Gijpen, sjonge wat een klap, zeilen aan en
he, dit is kicken, surfend op een golftop tussen de pieren naar binnen. Op het
uiteinde van het Oosterstaketsel stonden twee vrouwen, die hem zo spectaculair
zagen binnenlopen, te joelen en te wuiven. Jaap, met zijn handen vol om de boot
in de hand te houden, kon niet terug zwaaien. Zijn lichaam nog vol adrenaline
door het heftige zeilen. De enerverende zeiltocht, de veilige aankomst en
aandacht, Jaap klaarde helemaal op en slaagde erin om Karin voor even uit zijn
gedachten te verbannen.

De zeilen omlaag, motor aan en stuurboord uit de Spuikom in.
Op de steiger van de “Royal Scarphout Yachtclub” stond een
havenmeester te wenken dat hij een vrij plekje had. Prima, dacht Jaap, het
maakt me geen reet uit waar ik lig. Wat hebben die Belgen toch met Engelse
namen en Royal? Ik zie Boudewijn, Albert en hoe heet die stijve hark ook al weer,
oh ja Flip, niet als watersporters.

De boot afgemeerd, de zeilen opgeborgen, een biertje en een
paar putsen water door de kuip later, merkte Jaap dat hij honger had. Koken of
naar een restaurant? Hij besloot uit eten te gaan, maar eerst nog douchen en nog
een biertje op de goede afloop en om de ‘vrijheid’ te vieren. Om een uur of
zeven sloot Jaap de boot af om de stad in te gaan. Dit na toch nog even zijn
telefoon aangezet te hebben. Twee boodschappen; een van zijn dochters en een
van een opdrachtgever, geen gemiste oproepen. “Rotwijf.”

Tijdens de tocht had Jaap zich voorgenomen om er een wilde
stapavond van te maken, zoals in zijn vrijgezellentijd. Eenmaal aan wal merkte
hij dat hij moe was, emotioneel afgepeigerd. Om de spuikom heen wandelend
stopte hij bij het eerste café, ‘t Kapiteintje. Hij kende het van jaren terug
tijdens een vaartocht met wat vrienden. Waarom doorlopen? Het bier smaakte hier
toen goed en als hij het zich goed herinnerde hadden ze hier ook iets gegeten.
Het café was op dit vroege uur nog niet vol. Er zaten wat gasten aan de bar en
aan tafeltjes, achterin was nog een tafeltje vrij. Naar achteren lopend langs
een tafeltje met twee vrouwen zag Jaap dat een van de twee de ander aanstootte
en dat ze naar hem keken. Hm…, dacht Jaap, in de veertig en zo te zien een
dikke en een dunne. Hij bestelde bij de uitbaatster een dubbele uitsmijter en
een halve liter Hoegaarden witbier van het vat. Jaap nipte net aan zijn biertje
toen de dunne opstond en naar hem toe kwam.

“Meneer, mag ik u iets vragen?”

“Ja natuurlijk”, zei Jaap, haar ondertussen opnemend; lang,
slank, kleine borsten, half lang donker haar en een niet knap maar expressief
gezicht.

“Bent u die man die twee uur geleden op een Hollandse
zeilboot de haven in kwam zeilen?”

“Ja” zei Jaap, blij verrast met de aanspraak.

“Mijn vriendin en ik vonden het zo’n stoer gezicht en we
riepen naar u.”

“Dat kon ik helaas niet horen, wat riepen jullie?”

“Nou riepen, eigenlijk zongen we. Schipper mag ik overvaren,
ja of nee?”

“Geweldig, dus eigenlijk zijn jullie twee Sirenen?”

“Ja, maar dan van ‘t onschuldige soort.”

Jaap rook een kans. “Willen jullie bij me komen zitten en me
gezelschap houden terwijl ik eet. Of willen jullie ook iets eten?”

De dames schoven aan. De dunne bleek Kaat te heten en de wat
stevigere en kleinere Hannah. De dames vertelden samen op vakantie te zijn in
een appartement aan de Zeedijk. Hannah was net gescheiden en Kaat zei dat haar
man ‘er niet toe deed’. Een opmerking die Jaap deed schateren.

“Hoezo doet hij er niet meer toe?”

“Nou, hij is nogal druk met zijn secretaresse en hij denkt
dat ik er alleen maar ben voor het huishouden. Als hij niet zo veel geld
binnenbracht dan ging ik net als Hannah scheiden.” Hannah vertelde dat ze net
gescheiden was, nadat ze haar man tijdens het carnaval met een dansmarieke in
half ontklede toestand vozend had aangetroffen. In tegenstelling tot Kaat’s man
bracht hij al jaren nauwelijks geld binnen. “Het is een beroepsdopper.” Om
elkaar te troosten en de ‘bloemetjes buiten te zetten’ waren de oude
schoolvriendinnen nu op pad. Dit alles werd door de dames in een vet Vlaams
accent verteld. Jaap vertelde over zijn boot, zijn reizen en zijn hobby’s. Dat
alles ging onder het genot van veel bier voor Jaap en Hannah en witte wijn voor
Kaat.

“Meiden, ik moet jullie even verlaten.”

“Je komt toch wel terug, schipper?” Vroeg Hannah.

“Ja hoor, eventjes de aardappels afgieten”, en kijken of er
een condoomautomaat hangt dacht Jaap. Terug aan tafel begonnen ze nogal luidruchtig
moppen over Hollanders en Belgen uit te wisselen.

Jaap: “Twee Belgen zitten aan de waterkant en zien voor het
eerst een waterskiër. Vraagt de ene Belg aan de andere: Waarom vaart die boot
zo snel? Antwoordt de andere: Ja logisch, hij wordt achtervolgd door die man
daarachter aan dat touw.”

Kaat nam wraak: “Wie heeft de ijzerdraad uitgevonden? Twee
Hollanders. Ze vonden samen een 10 eurocent munt.”

Na een paar van deze moppen kwam de uitbaatster vragen of ze
wat zachter wilde praten. Dat lukte eventjes tot Jaap een anekdote over zijn
Shantikoor vertelde, waarop Hannah vroeg of hij ook een schunnig Hollands
zeemanslied kon zingen.

“Kennen jullie het liedje van Popeye the sailorman?” Ze
knikten.

“Mooi, zing dan maar mee.” Eerst wat aarzelend en al snel
klonk het driestemmig.

“I”am Popeye the sailorman. Kijk eens hoe geil ik ben. Ik
heb haar op mijn pik. Ze eet sperma uit blik…”

Dat was het moment dat de uitbaatster kwam vragen of ze de
rekening wilde voldoen en het etablissement verlaten. Ze deelden de rekening
voor Jaap de kans kreeg ridderlijk te zijn en ze vertrokken naar buiten.

“Zijn jullie weleens op een zeiljacht geweest?”

4 -Bruggen naar
nieuwe dingen

Het was een mooi klassiek hotel in het centrum. Ze gooide
haar tas op de grond en pakte alleen haar fototoestel mee. Brugge op een grauwe
en natte dag, mooier kan je het niet hebben dacht ze en stapte de straat op.
Het was weer gaan regenen en dat had de straten schoongeveegd. De oude huisjes,
de kerken, ze wandelde, keek, fotografeerde en was zalig bezig, Jaap volledig
vergetend.

Tegen zes uur belandde ze bij een restaurant op het
overdekte terras en bestelde zichzelf een mooi biertje. De naam die de ober noemde
was ze al weer vergeten voor hij gebracht was maar dat maakte haar niet uit,
het smaakte zalig bij deze omstandigheden. In de schemering leek de stad nog
indrukwekkender. De oude stenen kregen meer structuur, de duistere steegjes
werden duisterder en de verlichte etalages werden gezelliger. Ze zou wel in de
vijftiende eeuw willen wonen, dacht ze bij zichzelf terwijl ze haar glas
uitdronk. Het was bepaald geen pilsje wat ze gedronken had, dat voelde ze wel
en ze vroeg zich net af of ze er nog een zou nemen toen ze uit haar dagdromen
werd gehaald.

“Mogen wij u een glas aanbieden, mevrouw?” Het was de
vriendelijke stem van een oudere heer achter haar. Ze draaide zich verwonderd
om. In een toeristenstad als Brugge verwacht je immers dergelijke hoffelijkheden
niet. Het was een man van zo te zien in de zestig, keurig in pak met een dure
regenjas en naast hem een vrouw van Karin’ s leeftijd, de dochter schatte zij
in, want een gelijkenis was er wel.

“Dat is heel vriendelijk van u meneer maar kunt u mij iets lichters
aanbevelen? Deze eerste kwam nogal aan.”

“Een Leffe trippel is ook geen pilsje mevrouw.” De man
wenkte de ober. “Heeft u voor ons drie Bourgogne des Flandres.” De ober knikte
en liep weg. “Een mooie blend dat hier in de stad gebrouwen wordt met een
bijzondere smaak zonder dat je er gelijk van achteruit van gaat lopen.” Hij
stond op en stak zijn hand uit richting Karin. “Laat ik mij voorstellen. Mijn
naam is Colijn, Pieter Colijn en dit is mijn dochter Cornelia.” Ook de vrouw
stond op en groette hartelijk terwijl Karin zich voorstelde. De ober kwam drie
feestelijke glazen met een donker bier brengen en ze brachten een toost uit op
beter weer. Karin schoof aan en al snel ontstond een gesprek over mooi weer in
relatie met je bezigheden. Pieter en Cornelia waren eigenlijk zonder reden
speciale reden naar Brugge gekomen, het was zo in hen opgekomen als bestemming
voor hun halfjaarlijkse samenzijn. Cornelia woonde en werkte in Hong Kong en
Pieter had een stoffeerderij die prima liep. Karin probeerde het eerst wel maar
slaagde er uiteindelijk niet in haar verhaal te verstoppen. Ze bracht het
luchtig maar vader en dochter toonden oprechte interesse. Pieter liet de
menukaart komen en er werd een eenvoudige maaltijd besteld.

“U bent niet bang dat uw man in alle staten is en overal
naar u aan het zoeken is?”, vroeg Cornelia. Ze was een opvallende vrouw met
halflang kastanjebruin haar, ‘van haarzelf’, voegde ze er ongevraagd aan toe.
Haar jurk en vest waren klassieke modellen en haar pumps hadden net genoeg hak
om te passen. Ze zou zo uit een film uit de jaren vijftig weggelopen kunnen
zijn als de telefoon die ze vrijwel continu in haar handen had dat beeld niet
ruw zou verstoren.

“Ik denk dat Jaap eerst kwaad blijft doorlopen, daarna het
op een zuipen zet en vervolgens wraak wil nemen. Zoals ik hem ken zal hij wel
in de armen van een of andere meid de nacht ingaan.” Ze sprak het koel uit,
sloot haar woorden af met een slok bier, keek Cornelia en Pieter aan en
vervolgde. “Of met twee als het aan hem ligt.” Ze liet even een stilte vallen. “En
weet je, ik misgun het hem niet eens.”

“Zo tolerant zijn er anders niet veel”, gaf Cornelia als
weerwoord.

“Moet jij zeggen, Cornelia.” Pieter was er de man niet naar
om namen in te korten. Geen Neel, Nellie of Corrie voor hem. “Wat heb jij
toentertijd niet geslikt van die kleine etterbak? Kom, hoe heette hij ook al
weer?”

“Quincy bedoel je pa. Ik was drieëntwintig, wist ik veel. Ma
en jij lieten me toch zelf mijn normen en waarden ontdekken?” Karin luisterde
met verwondering naar het gesprek.

“Uiteindelijk trok je uit jezelf ook je conclusies Cornelia”,
vervolgde Pieter zijn betoog. “Het werkte voor jou niet.”

“Ja, er werkte wel meer niet.” Cornelia richtte zich tot
Karin. Ik heb sindsdien geen man meer gehad en het bevalt me prima. Ik heb mijn
werk, mijn vrienden en vriendinnen thuis in Hong Kong en verder geloof ik het
wel. De lege borden werden weggehaald, Pieter stond op en verontschuldigde zich
voor het effect dat bier op de blaas van een oudere man heeft. De twee vrouwen
knikten slechts waarop Cornelia vervolgde.

“Wat mijn vader niet weet is dat ik letterlijk bedoel dat ik
mijn vrienden en vriendinnen heb. Ik heb daar een vriendenclub van ongeveer
dertig mannen en vrouwen die allemaal te druk zijn met hun werk maar ook af en
toe hun behoeftes. We hebben een app groep en zo vinden we elkaar snel.”

“Dat werkt echt?” Vroeg Karin ongelovig.

“Ja, maar je snapt ook wel dat er favorieten en minder
gewilde mannen en vrouwen tussen zitten. Ze pakte haar telefoon en liet de namen
en portretten van de groep voorbijkomen.

“Verbeeld ik mij of zie ik veel meer vrouwen dan mannen?”

“Je ziet het goed. Hong Kong is geen goede plek voor lesbo’ s.
Die zitten er volop tussen.

“Daar maak je ook contact mee?” Vroeg Karin nieuwsgierig.

“Weleens gedaan”, antwoordde Cornelia. “De seks is prima
hoor maar dat geouwehoer, daar knap je zo op af. Ik date ze nooit meer.”

“Ik heb nog nooit seks met een andere vrouw gehad. Kan mij
er ook niets bij voorstellen. Ik denk dat ik honderd procent hetero ben.”

“Dat zou kunnen he.”

Pieter schoof weer aan en bij de koffie ging het gesprek
over mooie foto’ s van oude steden. Karin vertelde dat ze zo nog een rondje
ging wandelen en fotograferen. Cornelia gaf aan dat zij het mooi vond voor
vandaag en liever terugging naar haar hotelkamer maar Pieter wilde graag
gezelschap zijn. Hij stond er op de rekening te betalen en gaf een arm aan
Karin die hem dankbaar aannam. Cornelia nam afscheid en even later liep Karin
in haar jeans en zeiljack, arm in arm met deze opmerkelijke heer. Hij gaf haar
alle tijd om de mooie plekjes op te zoeken, ze schuilden voor een laatste
buitje en hielp haar op een muurtje om een mooier camerastandpunt te krijgen.
Karin legde uit hoe haar moderne camera nog maar heel weinig licht nodig had om
mooie foto’s te maken en dat een klein steuntje van een vast voorwerp voldoende
was. Pieter keek mee en begon al snel Karin op opmerkelijke dingen te wijzen.
De straten werden rustiger en toen het na tien uur echt donker werd sloten ook
de laatste stalletjes en werd het donkerder.

Rustig liepen ze weer terug richting het plein en Karin’ s
hotel. Ze had haar arm weer door de arm van Pieter gestoken. Hij was het soort
man dat met stijl en trots een vrouw naast zich laat lopen en ze voelde zich
ook volkomen veilig bij deze man. Ze schatte hem midden zestig. Hij had een
mooie bos spierwit haar, een keurig bijgehouden sik en snor en was vrij lang.
Ze schatte hem op een meter negentig lang. De korte, afgemeten passen kwamen
trefzeker en hij leek onvermoeibaar. Pieter vertelde hoe zijn vrouw een achttal
jaren geleden overleed na een langdurig ziekbed en hoe hij uiteindelijk weer op
vrijersvoeten ging. Met mooie termen beschreef hij zijn amoureuze escapades en
spaarde zichzelf niet.

Uiteindelijk stonden ze voor het hotel maar keken eigenlijk
allebei naar het belendende café. De keuze voor een laatste afzakkertje was
snel gemaakt en ze nestelden zich in een rustig hoekje met twee glazen en een
mooie fles wijn. Karin dacht kortstondig aan Jaap, wenste hem een koude en
eenzame nacht toe en richtte zich op Pieter. Het gesprek ging via de foto’s die
ze even op het scherm van de camera liet zien, naar de musea van Brugge die ze
volgens hem zou moeten bekijken en eindigde bij het ledigen van het tweede
glas. Waar Karin eerst nog op afstand zat had ze haar gereserveerdheid laten
gaan en ze leunde behaaglijk tegen Pieter aan. Hij voelde zo veilig aan,
hoffelijk maar niet verwijft en hij had humor. Terwijl Pieter de rest van de
fles uitschonk kwam bij Karin de schok.

Was ze nu verliefd geworden op deze man? Zou ze het met
Pieter kunnen doen? Zo’n oude man? Hij was ruim vijfentwintig jaar ouder nota
bene. Het zou wel de ultieme wraak op Jaap zijn, die nu ongetwijfeld met een of
ander jong ding aan het aanpappen was. Haar twijfel werd al weggenomen door
Pieter die opstond en ging afrekenen. Eenmaal terug aan hun tafeltje hielp hij
haar met opstaan en in haar jas.

“Aan alle mooie dingen komt een eind. Het is al laat”, sprak
Pieter vriendelijk terwijl ze het café uitliepen. Het was of Karin zich
uitgedaagd voelde door zijn afstandelijke hoffelijkheid want ze hoorde zichzelf
vragen of hij nog trek had in en kopje koffie op haar hotelkamer. Blozend van
haar eigen woorden keek ze Pieter aan die terugkeek, zijn ogen deed twinkelen
en haar een hand gaf.

“Dat lijkt mij geweldig.”

De koffie probeerden ze niet eens. In de privacy van de
hotelkamer vielen kledingstukken waar ze losgelaten werden, veranderde het
beleefde kusje in een opwindende tongzoen en bleken de oude handen vaardig met
knoopjes, riemen, veters en haakjes. Met de vanzelfsprekende vingervlugheid van
een goochelaar merkte Karin dat bij hun beiden kledingstukken in een gelijk
tempo verdwenen. Ze genoot van de zachte handen die ongehaast haar lichaam
verkenden. Zijn snor voelde meer als een zacht penseel dan als een borstel en
hij maakte haar aan het lachen. Ja, zijn spieren waren een beetje verslapt, ja
hij had rimpels over zijn hele lichaam maar hij vouwde zich probleemloos tussen
haar benen terwijl zij achterover op bed lag. Zijn handen waren sterk en lieten
geen vergissing bestaan over de plek waar hij wilde zijn en zijn kus op haar
spleetje was zacht maar helemaal raak. Het voordeel van jarenlange ervaring kan
niet genoeg benadrukt worden! Karin zag de zin bijna voor zich aan de muur
hangen alsof ze naar de presentatie van een of andere marketing joker keek. De
tong raakte aan haar clit en liet haar een eerste kreuntje ontsnappen. Een hand
had haar borsten gevonden en masseerde, nee meer nog, kneedde die. Niet hard en
lomp maar liefdevol als de bakker die met zijn mooiste brood bezig is. Ze
voelde haar opwinding toenemen, ze werd vochtiger en hoorde ook hoe een
vochtige tong tegen vochtige huid aan kletste.

Pieter verbaasde zich over de gewilligheid van deze jonge
vrouw. Hij wist wel dat zijn act succesvol was, dat vrouwen vooral romantiek
willen en op een voetstuk vereerd willen worden maar zelden ging een vrouw bij
de eerste poging al voor de bijl, dat soort vrouwen waren het meestal niet.
Maar toch was deze Karin anders. Zoals ze zijn vingers bijna naar binnen zoog, zo
gretig en nu, terwijl hij stond en zij voor hem geknield hem pijpte, de
gulzigheid, dat had hij helemaal niet verwacht van die sportief geklede
zeilvrouw annex fotografe. Hij moest haar afremmen. Het is niet leuk je kruit
gelijk al te verschieten.

Liefdevol drukte hij haar gezicht naar achteren en trok zich
terug waarna hij haar op bed geleidde. Tijd voor een intermezzo, dacht hij en
legde haar op haar rug waarna Pieter naast haar knielde. Zijn handen gingen
over haar schouders, hals en rug en hij ontdekte veel gespannen spieren.
Zachtjes kuste hij haar hals terwijl zijn handen zachtjes de gespannen
spiertjes opwarmden en met steeds meer druk dwongen soepel te worden en te
ontspannen. Pieter wist dat elke vrouw dit fijn vind en hij was er goed in. Hij
voelde Karin ontspannen en slap worden. Ze begon bijna te spinnen als een poes
en dat deed hem deugd. Rustig was hij via de rug en over de billen naar haar
voeten afgedaald. Nu op de weg omhoog wilde hij de meer spannende binnenkant
van haar dijen gaan onderzoeken toen hij zacht gesnurk hoorde. Een beetje
verbolgen stopte hij en richtte zich op.

“Niet stoppen!” Klonk het gelijk uit haar mond. Voor het
eerst in tijden was ze helemaal ontspannen. Pieter was een zaligheid en ze was
letterlijk weg gezweefd onder zijn handen. Die kwamen nu weer terug en terwijl
de ene hand over billen en rug ging zakte de andere hand tussen haar benen en
streelde aan haar schaamlippen. Ze drukte haar billen omhoog om hem ruimte te
geven en voelde hoe een vinger haar penetreerde. Mm… dat was fijn, ze kwam nog
verder omhoog tot ze op echt op handen en voeten op bed geknield was. De vinger
werden twee vingers en ze wilde hem, nu!

“Kom in me, ik wil je nu!” Pieter was gehoorzaam, knielde
achter haar en ze voelde hoe zijn erectie bij haar binnendrong en zijn handen
haar heupen vastpakten. Op zijn knieën was hij wat lang en dus stootte hij wat
meer neerwaarts, wat haar prima beviel.

Pieter bleef haar met kleine mooie woordjes bestoken. “Prachtige
vrouw, hoe zalig uw liefdesgrotje. Laat mij u doen genieten. Gaat het zo voor u
helemaal goed?”

Het was haar een beetje te veel van het goede. Ze was geen
teer poppetje. “Dit wijf wil je pik nu. Hard en stevig. Neem mij als de echte
vent die je bent! Ik ben een slet vandaag en neem me dan ook zo!”

Pieter schrok van haar woorden maar het had wel effect. Hij
pakte haar steviger vast en verhoogde zijn tempo. Voor even voelde hij zich
veertig jaar jonger. Hij voelde hoe hij ging komen. Zijn harde erectie was
steviger dan in tijden. Alle pijntjes en stramme spieren waren vergeten en voor
even neukte hij als een jonge God onder haar grove taal. Het duurde niet lang.
Karin beet hem toe dat ze zijn zaad diep in haar natte kut wilde hebben en dat
gebeurde ook. In een ultieme stoot ontlaadde hij zich en kwam grommend klaar.
Zo ook Karin die voelde hoe haar lichaam de man achter haar uitmolk, alsof zijn
zaad het belangrijkste in de wereld was. Ze begroef haar hoofd in het kussen en
schreeuwde het uit.

Voor even leken beiden bevroren in hun houding alsof ze poseerden
voor een schilder. Pieter trok zich terug en liet zich op bed vallen. Hij was
kapot. Het beeld van de machtige oude koning van de jungle die een laatste maal
brulde voor hij zich terugtrok. Het zou een mooi moment om te sterven zijn
dacht hij maar dat gebeurde niet. Op zijn zij lag hij op bed naast Karin die
zich ook op haar zijde gedraaid had en ze keken elkaar aan. De grijns van een
gedeelde kwajongensstreek op hun gezicht. Ze pakte zijn hand en kuste die.

“Dit was zalig. Kan je nog even blijven?”

“Ik heb geen verplichtingen en blijf graag.”

“Dat lijkt me fijn.” Ze stond op en in de badkamer maakte ze
zich klaar voor de nacht. Met slechts een slipje aan kwam ze terug in bed
waarna Pieter opstond. Op het moment dat hij terugkwam had Karin haar ogen reeds
gesloten. Hij drapeerde het dekbed over haar heen en kroop ernaast. Ik hoop dat
ik je echt gelukkig heb gemaakt, mooie vrouw, dacht Pieter, gaf een laatste kus
op haar hoofd en sloot zijn ogen.

“Jullie hebben echt?” Cornelia sprak de vraag nauwelijks als
zodanig uit. Pieter en Karin zaten tegenover haar aan het ontbijt in het hotel
dat zij met Pieter geboekt hadden.

“Ja, dat hebben we.” Karin voelde zich sterk en had geen zin
om te ontkennen. “En geloof mij. Pieter kan zich met de beste meten.” Ze had wel
geen idee hoe je dat zou moeten doen, maar het klonk goed. Cornelia keek haar
vader aan met een blik waarin ongeloof en trots door elkaar zichtbaar waren.
Bij zijn eerste avontuurtjes was ze nog onthutst geweest omdat haar vader, de
treurende weduwnaar zijn rol opzij gelegd had en nog over een libido beschikte
maar ze had zich erin geschikt na een felle discussie waarin de pot en de ketel
voorbijkwamen. Karin liet zich de koffie en broodjes goed smaken. Het weer was
nog niet echt veel verbeterd maar dat boeide haar maar matig. Ze had weer een
hele dag voor zich en ze zou ervan gaan genieten.

“Ik wilde vandaag de musea aandoen.” Pieter keek minder
verheugd maar Cornelia reageerde opvallend positief.

“Dat is een beetje waarom ik naar Brugge wilde.”

“Waarom gaan jullie niet samen?” Opperde Pieter. “Ik ben
best wel moe en voel me wat slapjes om een of andere reden.” Op eerste gezicht
klonk het wat idioot maar ach, het waren toch al rare dagen, dacht Karin en
keek positief richting Cornelia.

“Goed idee! Kan jij een rustig dagje hebben en mocht je nog
plannen hebben, dan vinden we elkaar wel weer.”

En zo liep Karin met Cornelia naast zich door de oude stad
richting het Groeninge museum. Het Belfort hadden ze al van buiten bekeken en
het werd tijd voor koffie. Het was wel droog maar toch wat guur voor een terras
en zo vonden ze een koffiehuisje en onder het genot van koffie met gebak hadden
ze even rust. Cornelia had het onderwerp oversekste-vader angstvallig vermeden
maar ook Karin snapte dat daar het laatste woord nog niet over gezegd was.

“Je moet weten dat ik niet het type ben dat zo maar met een
man meega.”

Ze gooide het er zo uit omdat ze niet goed wist waar te
beginnen.

“Je hoeft je voor mij niet te verklaren hoor. Ik leef op
one-night-stands in Hong Kong.”

“Maar toch voel ik dat er wat is.”

“Het is wel mijn vader he. Hij had al lang een opa of een
overgrootvader kunnen zijn en dan nog zo eh, actief.”

“Heb je nooit andere vrouwen gesproken die jouw vader op
deze manier hebben leren kennen?” Inwendig moest Karin lachen om haar eigen
omschrijving.

“Nee, hij vertelde weleens als ik hem niet kon bereiken dat
hij de aandacht aan een vrouw schok, zoals hij dat zo mooi kan zeggen maar hoe
ver en wat voor vrouwen, daar laat een heer zich niet over uit.”

Karin sloeg Cornelia op de schouder van het lachen. “Haha
ja, ik kan het hem horen zeggen. Maar ik zal het je zeggen, na de ellende van
afgelopen maanden met mijn man was je vader een verademing.”

“Zo erg?”

“Het klinkt misschien raar maar als je seks met muziek kan
vergelijken is Jaap tot een verlepte muzikant voor huwelijken en partijen
verworden en is je vader Yo-Yo Ma; misschien wat oud en niet spectaculair maar
wonderschoon en zo doeltreffend.”

“En dat is wat je zocht?”

“Nee. Dat klinkt misschien wat raar maar ik had in eerste
instantie alleen een leuke avond voor ogen en die seks achteraf, ach dat was
een mooi cadeautje.” Ze keek Cornelia indringend aan en ging verder. “Ik weet
niet goed wat ik zoek. Ik word maar niet zwanger van Jaap en dat gedoe met die
thermometer maakt het er ook niet beter op. Ik wil eigenlijk gewoon eens heftig
uit de band springen. Om in de muziek te blijven. Ik heb trek in AC/DC!”

“Moet ik je dan maar Rosie gaan noemen?”

“Zo zwaar ben ik niet hoor.”

“Is dat zo?”

“Die woog 19 stone”

“En dat is?”

Karin pakte haar telefoon, knipte die aan en googelde het
resultaat. “Bijna honderdtwintig kilo”

Nu ze toch haar telefoon aan had controleerde ze even alles,
Geen berichten, geen appjes, niets. “Hij is nog steeds boos. Ik laat hem
lekker.” Ze knipte de telefoon weer uit en wijdde haar aandacht weer aan
Cornelia.

“Misschien moeten we het Groeninge dan maar laten zitten en
op zoek gaan naar iets moderner.”

“Welnee joh, ik smacht niet meer. Leuk als me iets overkomt
maar ik zit hier niet met een natte doos klaar om een vent te bespringen.”
Karin kreeg bijna rode oortjes van haar eigen woorden.

“OK” Cornelia maakte een afwerend gebaar. “Iets te veel
info.” Ze konden er samen om lachen waarna ze afrekenden en weer op pad gingen.

Het museum was druk maar dat deerde niet. Ze wandelden de
zalen door, gingen zitten bij de topstukken van Van Eyck en natuurlijk die van
Jheronimus Bosch. Karin was vervolgens zo brutaal om naast het Laatste Oordeel
te gaan staan en de mensen te gaan fotograferen die druk waren met telefoon en
goedkope compacts, selfies maakten en compleet vergaten te genieten van het
buitengewone schilderij. Dat bleef zo tot twee jongere vrouwen met Aziatische
trekken vooraan stonden, Karin opmerkten en rustig voor haar poseerden, hun
vingers tot een V vormend. Nadat Karin afgedrukt had en haar toestel liet
zakken greep een van de vrouwen in een jaszak en vroeg in of ze nog een foto
wilde maken; “You make picture please?” Karin pakte de camera aan, de twee poseerden
opnieuw en ze drukte voor alle zekerheid driemaal af. Karin kreeg de indruk dat
ze de twee kende, maar kon het niet thuisbrengen. Ze gaf de camera terug, de
vrouw nam nog een foto van Karin en Cornelia en daarna ging ieder zijn weg.

“En toch ken ik die twee ergens van.”

“Waarvan dan?” Vroeg Cornelia.

“Dat is het hem. Ik denk nog na.” Ze liepen verder en Karin
was die twee al bijna vergeten tot ze de twee vrouwen weer zag lopen richting
uitgang, schuin voor Karin uit. “Gisteren in Oostende. Die vrouw op dat
schilderij. Dat is haar.”

“Welke?”

“De langste van de twee. Het zal me niet verbazen als ze een
portie Europees bloed heeft en perfect Nederlands spreekt. Cornelia keek mee
naar de twee vrouwen voor haar die opgewonden vrolijk kletsten. “Ze spreken
onderling Engels maar die lange heeft wel een Nederlands accent. Maar over welk
schilderij heb je het, Karin?”

“Hing aan de muur in de galerie waar ik ruzie kreeg met
Jaap. Het zou me niets verbazen als dit de dochter van de vrouw is.”

“Waarom denk je dat dan?”

“De discussie gisteren was met de maakster, een oudere
Aziatische vrouw die perfect Nederlands sprak en heel vrijmoedig tot in de
details uitlegde welke keuzes ze gemaakt had.”

“Vrijmoedig?” Vroeg Cornelia terwijl ze buiten kwamen en ze
voor nieuwe buien een goed heenkomen zochten.

“Nogal ja. Op het schilderij befte deze vrouw een andere
vrouw. Het was bijna foto realistisch.”

Cornelia moest om de situatie lachen. “Jij herkende haar aan
haar tong?”

“Bijna wel ja.” Ze liepen een eettent in en gingen zitten
aan de laatste lege tafel. Regen is goed voor de horeca, dacht Karin en ze
bestelden een paar mooie broodjes met elk een biertje ernaast.

Hun biertjes werden gebracht, toen de voordeur weer openging
en de twee Aziatische dames binnenkwamen. Het was duidelijk gaan gieten buiten
want het waren twee verzopen katten. Ze keken rond voor een tafeltje, zagen er
geen toen Karin ze wenkte. “Het moet schijnbaar zo zijn. We hebben plek.”

“Dank je wel” sprak de langste in het beschaafde en
accentloze Nederlands dat Karin voorspelde. Ze gingen beiden zitten en begonnen
in het Engels onderling te kletsen over wat ze zouden drinken.” De kleinste van
de twee had een wat ruw gezicht maar lachte veel en gul. Haar Nederlands zat
doorspekt met Engels en wat Chinees en Cornelia luisterde aandachtig.

“Ze spreekt Cantonees, ik pikte ook een paar woorden op. Ze
vraagt zich af waarom ze hier met twee oudere vrouwen zit.”

“U spreekt Cantonees?” Vroeg de Nederlandse.

“Een beetje, u niet?”

“Ik ben half Thais maar in Nederland geboren en getogen.
Mijn Thais heb ik van mijn moeder en een paar vakanties en Chinees, dat lijkt
daar niet eens op.”

“En uw moeder maakt schilderijen?” Vroeg Karin.

“Ja, hoe weet u dat?”

“Ik was gisteren in een galerie in Oostende…”

“Oh ja, daar exposeert ze nu. Maar ik lijk toch niet op mijn
moeder?”

“Nee maar wel op uzelf. Het was een schilderij waar u op
staat in een nogal eh…” Karin zocht de juiste woorden.

De Thaise draaide zich naar haar vriendin. “She recognized
us from my mother”s painting. The one were I went down on you.” Karin en
Cornelia verwachtten beide een opgelaten gezicht maar nee. De Chinese lachte
luid en antwoordde: “That was good fun. You made me come many times before she
was statisfied.”

Daarna richtte ze zich op haar nieuwe tafelgenoten. “She has
such an amazing tongue.”

De ober kwam, er werd besteld en het gesprek vervolgde over
Brugge en wat er allemaal te zien was. Broodjes kwamen, er werd gegeten en meer
bier besteld terwijl de regen tegen de ramen bleef kletteren of het de herfstigste
aller herfstdagen was. Cornelia nam afscheid, ze ging op zoek naar haar vader
en zo bleven ze met zijn drieën achter. Iedereen stelde zich voor en Karin
bleek Iris uit Nederland en Carrie uit Hong Kong tegenover zich te hebben.
Karin ging over in het Engels maar dat verbood Iris al snel. Carrie wilde hier
een bestaan opbouwen en moest het maar leren om Nederlands te begrijpen en ook
te spreken. Ze waren collega’ s van elkaar bij een bank en hadden elkaar leren
kennen op een bedrijfsfeest waar ze beiden achter dezelfde man aanzaten. Dat
eindigde in een trio in een hotelkamer en daar kwamen de vrouwen erachter dat
ze geen man nodig hadden voor de nodige pret in bed. Ze bleven elkaar ontmoeten
en waren een soort friends-with-benefits geworden.

Buiten was het weer gaan opklaren en ook de zon liet af en
toe blijken dat hij nog bestond. Ze besloten af te rekenen en de toren van het
Belfort te beklimmen nu die nog open was. Ze mochten nog net door en liepen
vlot de trappen op. Boven genoten ze van het uitzicht over het plein, de stad
en de omgeving en in de zon was het ondanks de nog stevige wind zelfs
aangenaam. Nu de sluiting naderde werd het rustiger op de toren, maar het
drietal bleef boven. Er werden selfies gemaakt en de stemming was door het bier
bepaald jolig te noemen. Toen Karin een foto van het tweetal wilde maken keek
Iris haar aan en vroeg of ze het schilderij na moest poseren? Uiteraard
antwoordde die dat dat bluf was, maar nee. Eenvoudig tilde Carrie haar rok op,
stroopte het slipje van haar billen en tilde een been heel ver op waarna Iris
op haar knie ging en haar tong over de poes van haar vriendin liet gaan. Karin
kon niet anders dan fotograferen en ze drukte meer dan één keer af,
aangemoedigd door de kreten van Carrie. Iris wist niet van ophouden en had wel
door kunnen gaan tot Carrie kwam als er geen luide kreet achter hun had
geklonken van een suppoost die alles kwam afsluiten. Als betrapte schoolmeisjes
renden ze bijna de trappen af en kwamen zo gierend van de lach weer op het
schoolplein aan.

Terwijl ze verder liepen liet Karin de ruwe opnamen zien, ze
had in alle gauwigheid toch de juiste hoek heel aardig te pakken en zelfs de
ruwe foto leek al aardig op het schilderij van Iris’ s moeder. Karin voelde
haar bloed weer stromen, dit was de gekkigheid van vroeger waar ze zo naar
terug verlangde. Deze twee vrouwen waren niet veel jonger dan Karin maar leken
zo veel meer plezier te hebben dan zijzelf. Niet zeuren, niet bang zijn maar
gewoon dingen doen. Ze leek het bijna verleerd te zijn. Carrie liep in het
midden met haar slipje nog steeds in haar handen en vroeg zich af of ze
dezelfde scene niet ook nog op andere gedenkwaardige plaatsen konden maken. Het
leek haar wel mooi om die als een soort drieluik onder het schilderij te
hangen. Iris was gelijk enthousiast en Karin moest even slikken, schold zich
inwendig uit voor laffe tut en beaamde vervolgens volmondig dat het een goed
idee was. Het was nu nog te druk maar een op het plein zou wel erg wijs zijn en
een met de Onze-Lieve-Vrouwenkerk op de achtergrond ook. Ze liepen in die
richting terwijl het weer wederom dreigender werd. Een donkere wolk met grauwe
vegen eronder kwam laten blijken dat het nog niet helemaal over was met de
regen.

“Zullen we die bij de kerk nu in de regen doen?” Vroeg
Karin.

Carrie antwoordde: “Ja, nu is good idea. Nobody outside in
rain.”

Iris liep voorop terwijl de eerste spatjes al voelbaar
waren. In de galerij van een belendend oud pand was een mooie plek. Karin gaf
de aanwijzingen.

“Ga eerst maar eens rustig tegen de pilaar leunen, ja trek
een been op. Iris, kom er maar voor zitten, kijk jij over het plein uit. Nog
even niets doen, rok omlaag. Karin knielde tot ze weer het beeld van het
schilderij voor zich zag. De regen kwam met bakken uit de lucht en iedereen
buiten was maar met één ding bezig; een droog plekje zoeken.

“Nu!” Commandeerde Karin en Iris draaide haar hoofd, Carrie
spreidde haar benen en trok haar rok op waarna Iris er lustig op los likte. De
enkeling die nog over het oude pleintje liep keek met een half oog en ging
verder terwijl Karin er op los klikte. Iris durfde het zelfs aan met haar
handen de lipjes van Carrie te spreiden en het puntje van haar tong op het
vrijgekomen klitje te zetten. De adrenaline kookte Karin in de aderen en ze
werd zelf ook opgewonden van het beeld terwijl ze doorklikte, tien, vijftien
foto’s en toen was het genoeg. Twee tellen later liepen ze gedrieën onder de
zuilengalerij verder.

De bui was snel voorbij. Giechelend en grappend zochten ze
een volgend plekje. Zo kwamen ze bij een water aan, waarvandaan open boten
kleine rondvaarten verzorgden. Het was er leeg, geen weer voor open boten maar
de lichtjes branden en ze vonden een plek tegen een boom met het middeleeuwse
pand en het water op de achtergrond. Ze wachten tot het rustig was en gingen
alvast klaarstaan, Carrie tegen de boom en Iris voor haar, maar echt stil werd
het niet.

“We just wait tot de footgangers are gone”, gooide Carrie er
uit en zij had het beste overzicht. Even waren alle wandelaars voorbij of ver
weg en ze telde af.

“Drie, twee, een, nu!” Binnen een seconde had ze haar been
en rok opgetrokken en knielde Iris voor haar waarop ze gelijk befte of haar
leven ervan afhing.

“Rustig aan, minimaal bewegen. Ik heb weinig licht!” Maande
Karin terwijl ze afdrukte. Een dertigste seconde, dat houdt niet over hier.
Iris bevroor haar beweging en Karin schoot verder.

Een auto met daarin een gezin passeerde op de smalle straat
langs de groenstrook en de chauffeur had alleen oog voor de weg. De vrouw in de
passagiersstoel zag wel wat er gebeurde en kleurde, maar zij niets met het oog
op de kinderen achterin. De zoon van negen achterin zag het echter ook en die
hield zijn mond niet. “Mamma kijk! Die twee mevrouwen doen wat jij altijd met
pappa doet.” De tweede zoon van zes die geen zicht had op het tafereel dat
Karin fotografeerde wilde uit zijn stoel klimmen wat uiteraard niet lukte. “Wat
doen ze dan? Zoenen ze?” De moeder voelde zich verplicht snel in te grijpen. “Ik
denk dat die vrouw in de brandnetels is gaan zitten en dat die ander haar
helpt.” Ze draaide zich naar de oudste. “Vader heeft ook weleens last van
brandende plekken en dan moet ik ook blussen.” De kinderen vonden het allang
goed maar de vader keek in zijn spiegel en grijnsde alleen. Hier ging hij
vanavond in bed wel op in met zijn vrouw. Karin, Iris en Carrie waren
ondertussen al weer verder gelopen terwijl Karin de opnamen controleerde.

“Helemaal goed!”, gaf ze als commentaar nadat ze hier en
daar ingezoomd had.

“Shall we change roles fort the next session?”, vroeg
Carrie.

Iris lachte en keek haar vriendin aan. “Jij wilt mij?”

“Yeah, and I want her too.” Ze wees Karin aan. “Wordt mooie
picture for her husband.”

“Mij best”, antwoordde Iris en ze keek daarna Karin aan. “Durf
je het?”

“Haha, als ik jullie zo zie genieten zal het geen kwestie
van durven zijn maar eerder van inhouden.” Karin keek om zich heen en naar de
lucht waar de zon weer door het wolkendek begon te prikken. “Het is voorlopig
nog vrij licht en vrij druk nu de wolken weer openbreken. Zullen we eerst gaan
eten en daarna verdergaan?” Ze werden het eens en gedrieën liepen ze terug
richting de restaurants. Ze kozen er een uit die nog ruim plaats had en gingen
zitten.

Het eten was niet bijzonder maar het gesprek ging over
relaties en vooral de tegenstellingen tussen de friends-with-benefits relatie
die Carrie en Iris hadden en het huwelijk zoals Karin die ervaarde. De twee
waren beide bijna dertig en voelden ook wel dat ze zo niet door konden gaan en
zochten eigenlijk een manier om een meer bestendige manier van samenleven voor
elkaar te brengen die hun samenhield maar ook anderen niet bij voorbaat
uitsloot. Bij het hoofdgerecht en het derde glas wijn was de discussie richting
draagmoederschap dan wel carrière-bitch gegaan en na het toetje en het vijfde
rondje besloten ze om met de hulp van Karin om zelf te proberen kinderen te
gaan maken. Karin had plezier voor tien, ze had geen idee of er straks nog iets
ging gebeuren en wat dan wel en het maakte haar allemaal ook niet uit. Ze was
zo blij even uit die benauwende rol van getrouwde vrouw gestapt te zijn dat ze
nog ja had gezegd tegen een avondje line-dancing, en ze had een ernstige hekel
aan countrymuziek. Gelukkig kwam met de koffie ook de rust weer en eenmaal
buiten was de schemering ingevallen en waren veel straatjes en pleinen bijna
leeg.

Ze vonden een omheinde tuin bij een oud pand en besloten dat
het een prachtige locatie was. Karin legde aan Iris en Carrie uit hoe het
fototoestel werkte, dat die het best op dat muurtje kon steunen en dat iedereen
zo min mogelijk moest bewegen omdat er zo weinig licht was. Het waren alleen de
drie straatlantaarns aan de andere kant van de omheining en dat was niet veel.
Iris mocht het eerst poseren en ze had iets meer werk omdat ze een broek droeg
maar ze trok eenvoudig alles onder haar middel uit, ging op een muurtje zitten
en spreidde haar benen. Ditmaal was er geen haast en Carrie wilde meer dan een
goede foto. Ze liefkoosde haar vriendin en kuste zacht het spleetje en Iris
genoot. Af en toe zei Karin “freeze!” En dan had ze even een bevroren beweging
voor de foto maar verder liet ze het tweetal gaan. Ze voelde zich wel een
beetje een voyeur maar het idee zo dadelijk ook zo bemind te worden wond haar
op. Iris poseerde voorbeeldig, kromde haar rug, spreidde haar benen, legde een
hand op haar borst of ze zichzelf streelde en bevroor wanneer gevraagd. Ze kwam
uiteindelijk met een dramatische expressie op haar gezicht terwijl ze haar
hoofd in haar nek had gelegd.

Nu was het Karin’ s beurt en ze was toch wat verlegen
ondanks de wijn. Eerst haar zeiljack en trui uit. Het satijnen hemdje mocht
blijven al liet ze de spaghettibandjes van haar schouders hangen. Dan de
schoenen en sokjes uit, de jeans en tenslotte haar slipje. Carrie en Iris keken
haar aan en hun ogen stonden vrolijk.

“Zou je jouw beha ook af willen doen?” Je borsten komen dan
vast mooier uit. In eerste instantie probeerde ze om haar beha onder het hemdje
uit te trekken maar ze bedacht hoe potsierlijk dat zou zijn in deze situatie en
trok gewoon alles uit waarna ze het hemdje weer aantrok. Zij nam de positie in
die eerder door Iris was ingenomen en de kleine Chinese vrouw knielde aan haar
voeteind. Denk aan de camera, let op je houding, draai je handen, je ene been
optrekken, oh… Het eerste kusje aan de binnenkant van haar dij kwam toch nog
volslagen onverwacht en Carrie en Iris moesten lachen maar het was een
bemoedigende lach van beiden. Carries handen gingen over haar lichaam en ze
begon te genieten van de warme handen in de koele avondlucht. Ze voelde haar
tepels hard worden en voelde hoe ze vochtig werd. De kusjes bereikten haar
liezen en ze spreidde haar benen zo ver mogelijk om ook Iris een goed beeld te
geven. Ze hoorde de camera nog een paar maal klikken en daarna vergat ze alles
want ze kreeg de allerzachtste kus op haar knopje en vanaf dat moment boeide
niets meer. Ze kreeg het heet, trok ook het topje weer uit en poseerde, keek in
de camera en drukte haar bekken omhoog. Je moet dit zien Jaap, het ligt niet
aan mij! Ik kan wel geil zijn maar jij moet je best doen. Wees er voor mij en
dit is voor jou! Ze genoot van de vrouwelijke zachtheid maar ze had toch Jaap
in gedachten toen ze kwam en ze kwam heftig, de naam van haar man geluidloos
schreeuwend.

Moest ze zich schamen? In stilte kleedde ze zich aan en de
sfeer was veranderd. Iris reikte Karin haar kleren aan en het was of beide
andere vrouwen wisten wat Karin voelde. In een serene sfeer kleedde Iris en
Karin zich verder aan en ze verlieten de omheinde tuin.

“Ik heb er heel erg van genoten”, begon Karin maar Iris brak
haar al snel af.

“Dat merkten we ja. Maar nu heb je eerst nog een paar zaken
met jouw man af te handelen. Misschien moet je dat eerst doen.”

“Jij have choice”, vulde Carrie aan. “It is jouw leven. Jij
hebt feelings voor Jaap. Jij kan er iets mee, or not. Jij niet…” Ze zocht
duidelijk naar woorden en Iris vulde aan.

“Als je voor Jaap kiest, drijf het op de spits, confronteer
hem, maak hem duidelijk wat jij geeft en wat je terug wilt. Zorg dat die twee
in evenwicht zijn en dat hij begrijpt dat je dat ook van hem verwacht.”

“Dat is all that matters”, vulde Carrie uiteindelijk aan. Ze
waren voor een hotel aangekomen waarvan Iris vertelde dat het de hunne was. Ze
wisselden op straat gegevens uit en daarna wandelde Karin door naar haar eigen
hotelletje.

Eenmaal op de kamer trok ze het kleine laptopje tevoorschijn
wat ze altijd bij zich had en terwijl ze zich uitkleedde laadde ze de foto’ s.
Ze douchte zich grondig en poetste haar tanden tweemaal als wilde ze alle vuil,
zonde en verdriet achter zich laten. Ze keek de foto’s terug en werkte vlot de foto’s
van Iris en Carrie af. Een mooie uitsnede, hier wat lichter, die ruis wat
minder? Zwartwit misschien? Ze besloot verschillende versies te maken en daar
kleine versies van op te sturen. Dan konden ze kiezen. Ze mailde een handvol foto’s
door naar Iris en Carrie en daarna opende ze pas haar eigen foto’s.

Karin zag een vrouw in eerste instantie wat onhandig
poseren. Haar tepels staken al door de stof. Wat was het eigenlijk een mooie
locatie! Dat zachte licht van opzij die haar gezicht zo’n expressie gaf. Kijk,
gestoken scherp op haar oog… Zo keek ze de serie door, zag hoe ze genoot van
Carrie s’ vaardige tong. Zag ze het daar glinsteren op die haartjes? De
apotheose, haar naakte lichaam gekromd. Verdomme! Dit was nu al een prachtige
foto. Iris snapte wat een mooi beeld gaf. Ze koos deze als dé foto en werkte
die af in heel zachte tinten waarna ze hem opsloeg en er beelden met een lage
resolutie van maakte in trapjes tot er slechts negentig bij honderdzestig
blokjes in vele tinten grijs over waren. Die laatste stuurde ze in een appje
naar Jaap. Geen tekst, geen uitleg. De volgende foto’s in steeds verder
oplopende resolutie zette ze vast klaar op haar telefoon. Toen alles gedaan was
kwam de vermoeidheid. Ze had slaap, veel slaap en ze was in een minuut
vertrokken. Het was nog geen twaalf uur.

Tinus
Boot
& Co

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmileysmiley met een smiley van de redactie wegens de unanieme stemming