OUDE SCHOOL (old
school)

Ik loop door de supermarkt als er op mijn schouder wordt
getikt.

“Ben jij niet JohanT, hoor ik een damesstem vragen?”

Ik kijk om en zeg. “Ja, dat klopt”, als ik een oudere vrouw
met een glimlach zie staan. Gelijk zie ik dat het juffrouw Cecile is. Van haar
heb ik tekenles gehad op de school waar ik op zat.

“U bent toch juffrouw Cecile?” vraag ik toch voorzichtig.”
Dat blijkt dus inderdaad zo te zijn. Samen pratend lopen we door de Delhaize
richting de kassa.

“Zou je misschien en keer trek hebben in een kopje koffie of
thee,” vraagt Cecile dan voordat ze de boodschappen in haar tas zet.”

“Ja,” zeg ik gelijk. Op school of…”

“Gewoon bij mij thuis joh,” lacht ze en ze schrijft op de
achterkant van het kassabonnetje een adres. “Hier dit is het adres. Na zeven
uur ben ik altijd wel thuis. Kijk maar wanneer je tijd heb.”

“Oké, juf Cecile,” lach ik en neem het adres op. “Ik kom
zeker een kopje koffie drinken!”
Een aantal weken gaan voorbij als ik besluit naar het huis van juffrouw Cecile
te rijden. Het is half acht als ik een kleine oprit opdraai bij een huis aan de
rand van het bos. ‘Zo zo’, denk ik bij mezelf. De juf heeft goed verdiend.’ Ik
druk op de bel en een zware gong klinkt aan de andere kant van de deur. Een
paar tellen later gaat de deur op een kier open en zie ik het gezicht van
juffrouw Cecile verschijnen.

“Oh! Hoi Johan,” roept ze en gelijk de deur verder
opentrekt. “Kom binnen!” Gelijk geef ik de grote bos bloemen die ik op de weg
hierheen heb gekocht.

“Oh wat lief van je,” roept ze lachend. “Mag ik je
bedanken!” Zonder antwoordt af te wachten geeft ze mij een zoen op mijn wang.
“Wat een mooi bos,” zegt ze terwijl ze zich omdraait. “Kom verder. Hier is de
woonkamer. Ga zitten, dan zet ik de bloemen even in een vaas. Koffie of thee?”

“Koffie graag,” zeg ik en rond kijk terwijl ik ga zitten in
een grote stoel bij de haard. “Leuk ingericht!”

“Dank je,” klinkt het vanuit de open keuken. “Maar dit heeft
eigenlijk mijn man gedaan.”
Uit verdere gesprekken blijkt dat haar man twee jaar geleden is omgekomen bij
een auto ongeluk. Nadat ze dit verteld heeft is ze even stil. Ik zie haar
denken. Het tweede kopje koffie is al even op als ze opstaat en de kopjes
oppakt en gelijk vraagt of ik misschien wat sterkers wil. Een glaasje lijkt mij
geen probleem en ik stem in. Het tweede glaasje verdwijnt ook al snel. Het
derde, vierde, vijfde (en daarna weet ik het niet meer) verdwijnen als sneeuw
voor de zon. Van het ene gesprek rollen we in het andere tot plots het gesprek
draait op liefdes in het leven.
Voor mij is het op het moment niemand die mijn huisje deelt en zoals ik al
vertelde was de man van Cecile overleden. Na wat gesprekken over de ware liefde
komen we op verliefd zijn en uiteindelijk beken ik dat ik vroeger weleens van
juffrouw Cecile droomde.
Lachend luistert ze na mijn verhalen over hoe ik en de andere jongens vaak
wilde nablijven bij haar. Vreemd kijkt ze hiervan op want volgens haar was en
is ze niet echt aantrekkelijk. Dit geheel in tegenstelling van wat wij altijd
zagen en ik nu weer zie. Cecile is een oudere vrouw van rond de vijftig. Een
goed figuur met lang donkerbruin haar wat ze altijd opgestoken heeft. Wat mij
vaak opviel was dat ze altijd in een lange rok liep. Net als nu ook weer een
lange rok met een dubbele rij knopen van boven naar beneden. Soms zat ik dan zo
te kijken of ik per ongeluk een stukje been zag. Een enkele keer lukte dit maar
over het algemeen niet. Op de vraag waarom vertelde ik dat ik altijd een vreemd
gevoel kreeg als ik dan een stukje been zag met een nylon. Waarom dan van haar
was weer de vraag terwijl er zat andere benen, jongere benen zijn dan die van
haar.
Dat was juist het gekke. Bijna alle jongens van toen in de klas hadden geen
antwoord als je vroeg waarom juffrouw Cecile. Juffrouw Cecile had het gewoon
werd er dan gezegd. Blozend luistert ze verder. Terwijl ze even goed gaat
zitten en doet waar ik al die tijden op school mee bezig was. Onder haar lange
rok draagt ze een zwarte nylon. Even moet ik slikken en sla ik het zoveelste
glaasje achterover.

“Had je verder nog bepaalde fantasieën over mij,” vraagt Cecile
na een tijdje stilte.” Nou was dit wel het geval maar dat kon ik toch niet
vertellen. Graag had ik nagebleven en dan gedaan wat bijna iedere jongen met zo’n
leuke en mooie lerares zou willen doen. Maar dat vertelde ik natuurlijk ook
niet.
De volgende ochtend word ik wakker op een bank met een laken over mij heen.
Mijn schoenen staan bij mijn blouse die over de leuning van een stoel hangt. Ik
moet even goed nadenken waar en wat er is gebeurt. Snel kom ik bij mijn
positieve als juffrouw Cecile in een ochtendjas beneden komt en vraagt of ik
goed geslapen heb.

“Je was ineens in slaap gevallen, zegt ze en de keuken
inloopt om met brood en beleg weer terug te komen. Wil je een ei?”

“Neen, dank u,” zeg ik terwijl ik mijn schoenen weer
aantrek!

“Tja”, gaat Cecile verder. “Toen je dus lag te slapen heb ik
je schoenen en overhemd maar uitgedaan. Na bijna twee flessen voelde ik hem ook
wel,” lacht ze. “Maar het was heel gezellig. Dit heb ik in tijden niet meer
gehad!” Na nog veel gepraat en een heerlijk ontbijt ben ik vertrokken. Gelukkig
is het zaterdag en kan ik rustig aan doen.
Twee maanden later krijg ik een envelop thuis van mijn oude school. Een brief
ondertekend door de directie die vraagt of ik misschien voor een klas mijn
opleiding en mijn ervaringen op de school wil vertellen. Het is geen
verplichting maar het zou zeer gewaardeerd worden als ik hieraan mee wil doen.
Erg veel toeval nu ik ook nog eens bij mijn oud-juffrouw op de koffie ben
geweest. Toch lijkt het mij een leuk plan. De volgende dag bel ik om te
bevestigen dat ik meedoe. Tegen de tijd dat het uitgevoerd moet worden krijg ik
een brief met daarin een schema of een puntenlijst waar ik extra aandacht aan kan
schenken.
Nog eens een maand later loop ik mijn oude school binnen. Ik zie nog een aantal
bekende gezichten vanuit mijn klas en andere klassen. Van de huidige directeur
krijgen we een rondleiding langs de diversen lokalen die later zijn aangebouwd
en daarna in de kantine krijgen wij het lokaal door waar we zijn ingedeeld.
Samen loop ik met een oud-klasgenoot de trappen op en dan stapt hij een lokaal
binnen. Even luister ik hoe hij de opening doet en hoe de klas reageert. Dan
loop ik verder naar het lokaal op mijn lijstje. Ik klop aan en hoor dat ik
binnen mag komen.
“Hallo JohanT,” klinkt het gelijk vanaf achter uit het lokaal!

“Juf Cecile,” roep ik echt verbaasd en ik begin te lachen! Cecile
geeft dus les in dit lokaal en heeft de klas al ingelicht over de komst van een
oud leerling die een verhaaltje gaat doen.

“Ik wist niet dat jij hier zou komen,” zegt ze lachend. “Leuk
je te zien!”

“Ja, dat geloof ik best,” zeg ik ook lachend en ik omhels
haar net zoals in de Delhaize drie maanden geleden. “U wist natuurlijk van
niets!”

“Nee, Nou. Ja twee dagen geleden ineens,” lacht ze terug en
zich omdraait naar de klas. Ze verteld de klas wie ik ben en wat ik dus ga
vertellen.
De klas luistert geboeid naar mijn verhalen over mijn tijd op deze school en
mijn lessen bij juffrouw Cecile en wat ik nu als beroep doe. Niet alleen de
leerlingen luisteren geboeid maar ook Cecile die er weer zeer goed uitziet.
Ineens gaat er een zoemer en de leerlingen stappen op. Een voor een geven ze
mij een hand en bedanken mij.

“Goed gedaan hoor,” zegt Cecile die een paar ramen
dichttrekt. “Ze vonden het echt leuk. Ik kan dat aan hun houding en opgewekte
praatjes merken. Netjes gedaan!” Voldaan met het goede resultaat ga ik vooraan
aan een tafeltje bij het bureau van Cecile zitten totdat Cecile zelf ook gaat
zitten. Samen praten we na over bepaalde kinderen en hun vragen. De intercom
rinkelt, die overigens niet veranderd is.

“Ja oké,” zegt Cecile in de zwarte bakeliethoorn. “Ja, dat
doe ik dan wel!” Ze hangt de hoorn op en loopt naar het raam. “Wil je misschien
zo meteen een hapje eten, vraagt Cecile terwijl ze naar buiten kijkt?”

“Een hapje eten kan geen kwaad,” zeg ik lachend. “Eerst me
even omkleden en dan pik ik u wel op. Hoe laat?” Geen antwoordt. Ze lijkt in
gedachten te staren naar wat er buiten te zien is. Haar zwarte lange rok zit
onder de vegen van het witte krijtje. Eigenlijk kan dat niet in deze digitale
tijd met een krijtje op het bord. Maar zoals ze zelf al aankondigde kan ze
bepaalde dingen niet uitleggen zonder schetsjes op een groot bord. Haar witte
blouse schijnt iets door en laat een zwart bh-bandje zien als ze wat voorover
buigt of haar arm strekt. Eigenlijk is het gewoon weer als toen ik les kreeg
van haar. Stiekem gluren in de hoop iets verbodens te zien.

“Zo die is ook weg,” zegt Cecile ineens als ze van het raam
wegloopt.

“Hoe bedoelt u,” vraag ik onnozel?”

“De directeur is weg,” zegt ze en weer naar het raam
terugloopt. “Iedereen is al weg.” “Oké, dan gaan wij ook,” zeg ik en sta op.
“Nee meneertje,” roept ze streng. “U blijft zitten!” Verbaasd kijk ik haar aan
terwijl ze in een lade van haar bureau rommelt.

“Hoe bedoelt u,” vraag ik nog steeds verbaasd en ga toch
maar weer zitten. “U wilde toch een hapje eten? Of laten we iets hier brengen?”

“JohanT hier hebt u een pen en papier,” roept ze nog steeds
streng. “Ik wil dat u dit A4 volschrijft!”

“Wat,” zeg ik met een beetje een zenuwachtig lachje. “Hoe
bedoelt u?”

“U schrijft een A4 vol,” gaat ze verder, “met…euh… tja.”

“Mijn werk of mijn verhaal voor de klas,” zeg ik en maak aanstalten
om op te staan. “U krijgt dat nog wel. Eerst een hapje!”

“JohanT,” roept ze nog steeds streng. “U gaat nergens heen
en u schrijft een A4 vol over… Ja! Over waarom u steeds naar mij zit te
staren.”

Nu zie ik ineens een klein glimlachje maar die verdwijnt
snel als ik terug lach.

“Nu meneer,” roept ze hardop. “En ik heb alle tijd om een
goed verhaal te verwachten!”
Ik begin door te krijgen wat ze wil. Ze wil natuurlijk zo meteen een klacht of
iets dergelijks doen. “Kom maar op,” denk ik hardop.

“Zei u iets meneer,” vraagt Cecile direct.

“Neen, niets mevrouw,” zeg ik netjes en pak de pen op. “Ik
was aan het denken hoe ik zou beginnen.” Eigenlijk is het niet eens een leugen
maar ik moet wel uitkijken dat ik niet een graf voor mezelf graaf. Maar ik
speel het spelletje nu even mee. Met een hand onder mijn hoofd raak ik in gedachte
hoe ik zal beginnen.
“Wil het niet lukken,” vraagt Cecile na een tijdje op een geheel andere toon?

“Niet echt,” zeg ik. “Maar het komt wel goed!”

“Misschien kan ik je helpen,” zegt Cecile. Ik kijk op als ik
merk dat ze blijft zitten. Met haar neus nog in een boek kijkt ze mij even over
haar brilletje aan. Een glimlach die weer gelijk vertrekt als ik ook een
glimlach laat zien. Ik probeer weer wat op papier te krijgen.

“Moet ik u nog helpen,” zegt Cecile weer terwijl ze blijft
zitten. Ik kijk onder mijn wenkbrauwen en tussen mijn vingers door naar haar.
Ik zie dat ze is gedraaid in haar stoel en een been over de armleuning heeft
gelegd. Dit deed ze vroeger ook al en gelijk moet ik weer aan ons gesprekje bij
haar thuis denken. Ze wrijft over haar scheenbeen en trekt daarbij haar jurk
iets op. Een zwart stukje nylon wordt zichtbaar en ik moet even gaan verzitten.
Nog steeds gluur ik tussen mijn vingers door naar juffrouw Cecile. Het lijkt
alsof de tijd stil heeft gestaan en vreemd genoeg kijk ik om mij heen naar
andere klasgenoten. Niemand natuurlijk. We zijn ook al een jaar of twintig
verder. Zoals ik al vertelde speel ik mee en steek ik mijn hand.

“Juf? Het wil niet echt lukken!”

“Wat wil niet lukken,” zegt Cecile terug en heel even zie ik
een klein glimlachje. “Je opstel of wat anders?”

“Euh… mijn opstel juf,” zeg ik en gelijk bedenk ik ‘wat
bedoeld ze met wat anders’. “Ik krijg geen beginnetje.”

“Hm… wil je een aanknopingspunt,” zegt ze en legt haar
brilletje af. “Of wil je dat ik je help met het begin?”

“Ik zou graag hebben dat u mijn helpt met het begin,” zeg ik
opgaand in mijn rol van leerling.

“Oké,” zegt Cecile na een tijdje stilte. “Jij schrijft dan
als de donders je verhaaltje. En daarna mag jij mij trakteren!”

“Ja oké,” zeg ik met een lach. “Hoe gaat het begin
beginnen?” Weer is ze stil en ze lijkt diep in gedachten te zijn. Ze staat op,
loopt weer naar het raam en tuurt naar buiten.
“Oké,” zegt ze en gaat weer in de stoel zitten met een been over de armleuning.
“Ik denk dat het een mooi begin is als jij…” Vanzelf kijk ik op waarom ze haar
zin niet afmaakt. Voor mij op nog geen twee meter afstand zit juffrouw Cecile
met haar jurk tot op haar knie opgetrokken. Stil kijk ik van haar halfhoge
zwarte schoen naar haar knie die de zwarte nylonstof nog dunner uiteen trekt. Cecile
kijkt me aan en snel kijk ik op mijn nog steeds lege A4 papiertje.

“Is er al een begin,” vraagt Cecile. “Of lukt het nog niet?”
Ik weet even niet wat ik nu moet zeggen en Cecile vraagt of ik eens bij haar
kan komen. Ik blijf zitten en kijk haar aan.

“Nee JohanT,” zegt ze weer op een strenge toon en met haar
vinger naar de grond naast haar wijst. “Ik bedoel! Bij mij komen!” Ze zit weer
in haar rol en ik sta op en ga naast haar staan. “Met je A4 meneertje,” zegt ze
nog steeds streng. “En neem gelijk je stoel mee!” Ik pak het vel papier en mijn
stoeltje op en ga weer naast haar staan. “Zitten,” beveelt ze en haar been
buigt iets om mij de ruimte te geven om te gaan zitten. “Zo! Waar wil jij over
schrijven? En kijk me aan als ik tegen je praat!”

“Sorry juf,” zeg ik weer in mijn rol die zo stilletjes aan
irritant begint te worden. Ik draai mijn hoofd en kijk doordat ik een stukje
lager zit net langs haar knie. Mijn ogen worden wel in de richting van haar
knie getrokken maar ik kan het toch behoorlijk camoufleren.

“Wel JohanT,” zegt ze weer. “Wat gaan we schrijven.” Ik heb
geen flauw idee en haal mijn schouders op. “Misschien kan ik een hint geven,”
zegt Cecile weer en ze laat haar opgestoken kapsel los vallen. “Wat denk je
nu?”

“Dat u mooi haar heeft juf,” zeg ik met een brok in mijn
keel en een licht zwelling in mijn broek voel komen als Cecile ook nog eens
over haar been wrijft.

“Vindt jij dat,” vraagt ze met een klein lachje. “Nou
misschien heb je dan nu een mooie start. Of is het niet genoeg?” Of ze het
expres doet of niet maar ineens voel ik haar kuit langs mijn rug wrijven. Ik
negeer het en blijf rustig door schrijven met als start dat Juffrouw Cecile
mooi donkerbruin haar heeft…
“Ben je klaar,” vraagt Cecile weer als ik even niet schrijf. Ik ben geen
schrijver geworden en spelling is niet echt mijn ding.

“Ik weet even niet of ik het goed schrijf,” zeg ik en kijk
op naar Cecile. “Kunt u even helpen?”

“Ja hoor,” zegt ze, steekt haar hand uit en zet haar
brilletje op. “Geef maar met wat je hebt.” Ik rek me uit en geef het papiertje.
Daarbij hang ik even tegen de leuning en half tegen de benen van Cecile. Ze zou
toch zo langzaamaan wel een doodgevoel in haar been moeten hebben.

“Kijk JohanT,” begint ze weer terwijl ze iets op het blaadje
krabbelt. Ik probeer mee te kijken wat niet echt wil lukken vanaf het stoeltje.
Ik sta op en buig iets voorover en zie dat ze met een rode pen het een en ander
corrigeert. Ze buigt schuin achterover en ik zie hoe haar stevige tieten in het
witte blouseje trekken. Snel kijk ik omlaag en zie nu van bovenaf haar ontblote
nylonbeen verdwijnen in de halfhoge schoen. Even wrijft ze met haar been langs
mijn been en komt ze weer overeind met een blanco A4-papier. Heel even, heel
vluchtig zie ik haar mij bekijken van boven naar beneden en weer terug. Ik hoop
dat ze niet heeft gezien wat ik al even voel.

“Euh…mm… JohanT,” zegt ze glimlachend. “Ik vind dat het je
goed afgaat. Op een paar spelfouten na, ga zo verder.”

“Dat is nu juist een probleem Cecile,” zeg ik. En gelijk
word ik gecorrigeerd dat het juf of juffrouw is. Ik weet even niets meer.

“Juffrouw Cecile!” Ze lacht zachtjes en zet haar bril weer
af.

“Ik ga je even helpen,” zegt ze. “Ga zitten en let op.” Ik
neem weer plaats op het stoeltje en kijk naar Cecile die weer in gedachten is
gezonken.

“Ja,” zegt ze ineens. “We maken het verhaaltje. Daarna gaan we
op jouw kosten ergens eten en dan is het verhaaltje klaar. Oké?” Bedenkelijk
kijk ik haar aan en stem in met het plan aangezien ik het spel zat wordt.

“Let op,” zegt Cecile nadat we het samen eens zijn om het
snel af te ronden. Zittend op mijn stoeltje naast Cecile die hoger op haar
eigen stoel zit, kijk ik hoe ze haar andere been ook over de armleuning wil
leggen. Dit wordt verhinderd door mij en ik draai iets zodat ze het wel kan.
Gelijk trekt ze haar rok omhoog tot op haar knieën.
Voor me zie ik na jaren gluren en diversen pogingen ineens de twee benen. De
benen waar ik verschillende keren met natte vlekken in mijn broekje wakker van
werd. Nu vanaf haar schoenen tot aan haar knieën, binnen handbereik nog wel;
heb ik zicht op haar nog steeds goed gevormde benen.

“Een juiste hint,” vraagt Cecile die over haar benen wrijft.
“Of is het nog geen goed begin.”

“Nou eh,” zeg ik gewoon heel brutaal en spuugzat van het
spel. “Misschien moet u eens een betere hint geven. Of gewoon zeggen wat ik
moet schrijven.”

“Ga eens staan,” zegt Cecile ineens met een lach. “Let op he!
Wat ik je ga zeggen blijft onder ons!”

“Eh… ja oké,” zeg ik, nieuwsgierig wordend naar haar geheim.
“Luister en hou je mond,” gaat Cecile verder. “Toen die avond bij mij thuis was
heel gezellig. We hebben gepraat over van alles en ook over wat jij altijd deed
in de klas als je les kreeg van mij. Ik voel me zeer gevleid.”

“Graag gedaan,” zeg ik aarzelend.

“Ssst…” gaat ze weer verder terwijl ze zenuwachtig met haar
pen begint te spelen. “Toen jij eigenlijk te veel op had ben jij in slaap
gevallen. En euh…”

“Excuus voor dat,” zeg ik in de stilte van haar gesprek. “Het
was niet mijn bedoeling om zo ver te gaan. Maar ik…”

“Hou alsjeblieft je mond,” roep Cecile. “In je slaap praat
jij. En gezien jij me al het een en ander had verteld ben ik verder gaan
vragen.” Ik kijk met een rood hoofd naar Cecile die nog steeds met haar pen
bezig is.

“Ik sliep,” stamel ik met schaamte. Ik weet niet wat ik heb
gezegd maar neem het me niet kwalijk als ik verkeerde dingen heb gezegd….”

“Luister nou eens,” roept ze nu ook met een rood hoofd. “In
je slaap heb jij dingen gezegd van toen je waarschijnlijk hier op school zat.
Samen met andere klasgenootjes hadden jullie bepaalde ideeën of fantasieën over
mij. Nu gaan wij samen een verhaaltje maken!”

“Ik begrijp er niets van,” roep ik nog verbaasder en roder
dan ik al was. “Wat wilt u nu?” “Jullie hadden fantasieën maar ik ook,” zegt ze
ineens en ze gooit de pen op de tafel gooit. Nu wrijft ze over de binnenkant
van haar dij. “Schrijf je fantasie over mij op!”

“Cecile,” roep ik iets te hard. “En kom nu niet weer aan met
juf of juffrouw. Neen! Nu is het gewoon Cecile. Wat ik waarschijnlijk heb
gedroomd en heb verteld was iets van toen. Nu zijn we allebei ouder en
waarschijnlijk; als ik nu les zou krijgen zou ik het ook doen. Maar het is een
fantasie, een droom!”

“Ik had ook zo’n droom,” roept Cecile nu nog harder dan ik,
waarna ik haar verbaasd en vragend aankijk.

“Ja. Ik fantaseerde weleens over een leerling na laten
blijven. En dan…! De rest vul je zelf maar in. Ik heb het nooit gedaan omdat het
strafbaar is. Maar nu zou ik…” Ze maakt haar zin niet af maar trekt haar rok op
haar bovenbeen en blijft met een hand tussen haar knieën zitten. Terwijl ze dit
doet woelt ze met haar andere hand door haar haren en kijkt mij doordringend
aan. Ik kijk haar aan en voel dat ik weer een harde begin te krijgen. Snel
probeer ik de bult in mijn broek te verbergen.
“Zo meneertje,” zegt Cecile weer streng maar met een glimlach en ze laat duidelijk
merken wat ze het heeft gezien. “Zullen we eens verder gaan?”

“Cecile”, zeg ik en draai mij, om te gaan zitten. “Ik be…”

“Juf Cecile is het,” zegt ze streng met een kleine glimlach.
“Blijf staan! Pak je pen en let op,” gaat ze streng verder terwijl ik de balpen
van het tafelblad pak. “Niet die balpen. Jouw vulpen!”

“Vulpen?” Vraag ik verbaasd en kijk rond naar een andere
pen? Gelijk hoor ik dezelfde woorden van Cecile en voel ik een been tegen de bult
in mijn broek.

“Jouw vulpen,” zegt ze en met beide handen tussen haar benen
haar rok verder opschuivend. “Ik wil dat jij jouw vulpen pakt!” Ik kijk en lach
als ze met beide handen verder onder haar rok wrijft en haar benen iets spreid.

“Juffrouw Cecile,” zeg ik lachend nu ik dit hele tafereel
ineens begrijp. Hoe stom kan je zijn denk ik bij mezelf. Je oud juf, die straf
geeft terwijl je al jaren van school bent. Een bekentenis laten schrijven wat
ik eerst dacht dat het zou worden, werkt natuurlijk ook niet na al die jaren.
Mijn oprechte gesprekken toen ik aangeschoten was. Weet ik veel wat ik nog meer
heb gezegd in mijn slaap. Uit eten na de zogenaamde strafregels. En… Wat stom
van me!
“Juf,” ga ik verder en zie hoe Cecile nog verder onder haar rok is gegaan. “Hoe
veel moet ik dan schrijven?”

“Hm…,” zucht ze zacht. “Tot je niet… mm… niet meer kan!”

“En waarover dan,” vraag ik weer. De ogen van Cecile
schieten even vuur als ze haar ogen even opent. Gelijk begint ze te lachen en
trekt haar rok nog verder op.

“Genoeg inspiratie?” zucht ze, als ze met nog een hand onder
haar rok verdwijnt. “Of heb je misschien meer nodig?” Langzaam maakt ze twee
knoopjes van haar blouse los. “Meer?” Zucht ze. Mijn lul is ondertussen keihard
geworden en klemt behoorlijk in mijn broek. “Meer?” Kreunt ze zacht en de
bekende bewegingen onder haar rok verraden wat ze doet. “Je heb nog steeds niet
je pen gepakt!”

“Sorry juf,” zeg ik terwijl ik mijn knoopjes van mijn broek
openmaakt.

“Heb je meer nodig,” vraagt Cecile die haar benen wat wijder
uit elkaar legt. “Kom leg je hand maar op mijn been.” Met een hand maak ik mijn
broek verder open terwijl ik zacht mijn hand op het bovenbeen van Cecile leg.
“Kom maar verder,” kreunt ze zacht en kijkt hoe ik mijn broek laat zakken. “Mm…
goed gevuld. Kijk maar hoe veel meer je nodig heb voor een… oh… verhaaltje.” Ik
leg mijn ander hand op haar andere been en kijk haar aan. “Kom verder,” zucht
ze diep en trekt mijn handen aan mijn pols verder onder haar rok. “Kom ik wil
een goed verhaal.” Mijn handen glijden over de gladde nylonstof en haar rok
schuift op mijn armen mee verder omhoog. Een rand voel ik niet en met mijn
andere hand voel ik nog steeds nylonstof. Nieuwsgierig til ik met mijn arm haar
rok op en gelijk legt Cecile een hand over haar kruis.

“Stoppen?” Vraag ik? Ze schudt nee en spreidt haar benen nog
iets verder. Haar rok schuif ik verder omhoog en dan zie ik ineens een panty in
de vorm van kousen met een jarretel. Dit is alleen een geheel als een panty.

“Ik eh,” zucht Cecile. “Ik… eh wist niet of… Ik heb nog
nooit zo’n soort panty gekocht. Ik oh… is het goed?”

“Goed!” Zeg ik. “Het is supergeil!”

“Zeker weten,” zucht ze opgelucht. “Ik heb zoiets nog nooit
durven te kopen en…”

“Sssttt juf Cecile,” zeg ik en leg een wijsvinger over haar
mond. “Het is echt super. Kijk maar, wijs ik naar het vochtige plekje in mijn
boxer. Genoeg bewijs juf?”

“Oh… ja ha…,” zucht Cecile weer terwijl ze flink in haar
kruisje wrijft. “Ik geloof je!”
Gelijk hapt ze over mijn vinger en zuigt erop terwijl ze mijn andere hand weer
op haar been legt. Zacht schuift ze mijn hand hoger op haar been tot op het
blote stukje huid in haar lies. Ze kijkt me aan terwijl ze op mijn vinger
zuigt. Ik duw mijn vingers onder het randje van haar slip door. Een kleine
rilling schiet door haar heen. Als ik terug wil trekken houdt ze mijn hand
tegen en duwt hem verder tegen haar kruis. Ik voel een vochtige warme plek aan
de binnenzijde van haar slip en draai mijn hand om. Cecile ligt met gesloten
ogen en heeft de hand waarvan ze net een vinger in haar mond had beet.
“Weet je het zeker,” vraag ik nogmaals als ik haar iets angstige gezicht zie. “Geeft
niets hoor!”

“Neen, nee,” zucht ze diep. “Ik euh… het… Ik vind het erg oh…
Spannend! Ik euh… Het is lang geleden snap je dat euh…”

“Ja, ik snap u juf Cecile,” zeg ik zacht en geef een kus in
haar nek. Ze lacht en holt haar rug.

“Wil jij nog wel,” zegt ze zacht vlak bij mijn oor. “Zo’n
oude juffrouw als ik bedoel ik?” Ik zeg niets maar duw mijn nog steeds gevangen
lul tegen haar bovenbeen en pak met beide handen haar volle tieten beet.

“Ik wel,” zucht ik diep terwijl ik nog een keer mijn stijve
tegen haar bovenbeen duw. Gelijk voel ik hoe ze met een hand de onderste
knoopjes van mijn overhemd opent. Haar andere hand zoekt het elastiekrandje van
mijn boxer. Snel verdwijnen haar vingers achter het randje als ze hem heeft
gevonden. Knedend in haar zware tieten voel ik hoe een vinger over mijn natte
eikel glijdt. Net zo snel verdwijnen de vingers van haar andere hand achter het
elastiekrandje waarna bijna gelijk mijn lul wordt ontbloot.

“Euh… mm…” kreun ik diep als ze mijn lul beetpakt. “Lekker
juffrouw” Trekkend aan mijn stijve laat ik een hand omlaag glijden naar haar
slip. Met twee vingers achter het kruisstukje trek ik het vochtige stukje stof
opzij. Cecile kijkt me aan als ze mijn stijve door haar handen laat glijden.
Vlakbij hoog tussen haar bovenbenen zie ik een kaal kutje die bijna wordt
bedolven door de steeds terugvallende rok.

“Oh… oh… Juf dit gaat het zo niet worden,” kreun ik zacht.”

“Nee he,” lacht ze en stopt met trekken.

“Zal ik…” Gelijk draai ik haar met stoel en al zo dat een
been op haar tafelrand kan steunen en de andere over de armleuning of met haar
voet op het stoeltje kan steunen.
“Hm…,” kreunt ze zacht als ik haar rok ver over haar middel gooi. “Dit is beter
ja!” Gelijk pakt ze mijn stijve en begint weer te trekken. Mijn natte eikel
laat een paar vlekken achter op de zwarte panty en Cecile probeert ze weg te
vegen. “Gaat in de was wel weg,” zucht ze!

“Oh… Juffrouw Cecile,” kreun ik als ze met haar nagel net
onder mijn eikel draait. “Ik oh… koop wel nieuwe voor u!”

“Is het zo lekker meneertje,” lacht ze terwijl ze mijn eikel
omlaag duwt. “Geef mij dan ook een goed gevoel?” Ik pak haar bij beide
bovenbenen beet en laat haar mijn eikel tussen haar natte kutlippen begeleiden.
“Ja,” kreunt ze zacht vlak bij mijn oor. “Daar in meneertje!” Met een korte
stoot schuif ik mijn lul in de warme en zeiknatte doos van mijn oud juf Cecile.

“Oh! Oh…!” Gilt Cecile als ik verder door stoot en gelijk terugtrek.
“Oh! Ha… Ja!” Ik pak haar bovenbenen nog wat steviger beet en begin met lange
krachtige stoten Cecile te neuken. “Oh… Johan,” gilt Cecile. “Dit is zo… lang… zo
lang… geleden. Ik… Oh… Ga Komen! Oh… Ja! Oh… Oh! Ja… ha…ha… aa!” Een klemmend
gevoel rond mijn stijve en een rilling volgen gelijk na de laatste kreun.
Langzaam laat Cecile mijn stijve glippen.
“Oh! Johan,” rilt Cecile nog een keer. “Dit was heerlijk zeg. Na al die jaren.
Tjonge heerlijk! En jij?” Ik schud nee en trek rustig aan mijn stijve. Ik had
vanochtend mijn zak nog geleegd met het beeld van een lekker meisje uit de film
van gisterenavond. Nu had ik het voordeel dat ik het klaarkomen goed kan
tegenhouden wat soms echt een genot was voor mijn afspraakjes. “Neen, nog niet,”
lach ik terwijl ik mijn stijve in haar hand leg. Gelijk gaat ze verder met
trekken. Met lange halen en draaibewegingen laat ze mijn stijve door haar
handen glijden. “Zal ik eh…,” vraagt ze en ze met een vinger over mijn eikel
rolt? Ze maakt haar zin niet af maar zakt wel voorover en neemt mijn stijve in
haar mond.

“Oh ja!” Kreun ik als ze ook nog eens mijn zak kneed en
likt. “Oh… Juf Cecile toch!” Ze lacht even en gooit haar hoofd opzij om mijn
zak op te zuigen. “Oh ja juffie,” kreun ik en haar lange bruine haren uit haar
gezicht veegt. “Oh ja lekker diep juf!” Wat een geil gezicht zo. Juffrouw Cecile
die langzaam mijn lul in en uit haar mond laat glijden. Ze kijkt iets op en
laat dan ineens mijn lul ver achter haar keel in glijden. Gelijk begint ze te
kokken en trekt ze direct terug. “Sorry,” puft ze. “Zo diep kan ik niet!”
Gelijk neemt ze mijn lul weer in haar mond trekkend en pijpend verwent ze mij
verder. “Pff…,” zucht Cecile terwijl ze al trekkend overeind komt. “Ik krijg
kramp in mijn kaken.”

Ze wil opstaan en gelijk draai ik haar voorover op haar
bureautafel en trek ik haar rok over haar billen. Haar slip krijg ik gelukkig
snel omlaag en achterlangs lik ik even langs haar nog natte kutje.

“Oh nee,” kreunt ze gelijk als ik mijn vinger in haar soppende
kutje duw en mijn tong langs haar billen omhoog trek. “Niet in mijn kontje!” Ik
moet lachen en laat mijn vinger over haar kontgaatje glijden. “Oeh! Nee JohanT,”
gilt ze.
Ik pak haar in de middel beet en duw mijn eikel omhoog tussen haar natte lipjes
in. “Oh…,” kreunt Cecile weer en ontspant als ze mijn stijve achterlangs haar
kutje voelt opvullen. “Ik… dacht dat… mijn kontje… wilde nemen! Oh… lekker Johan!
Ga je… dan ook komen?”

“Kom,” zeg ik terwijl ik langzaam stotend Cecile naar het
kleine stoeltje laat draaien. “Oh… ja! Juf… ja… pak die… stoel!” Ze begrijpt me
en buigt verder voorover als ze steun zoekt op het lage stoeltje.

“Oh… Johan,” gilt Cecile. “Hij gaat… nog… Ja! Dieper JohanT!”
Steeds harder en krachtiger stoot ik diep in het kutje van juffrouw Cecile. De
gedachten dat ik hier vroeger over droomde. Nu de muffe lucht van het lokaal
ruik en dan toch nog mijn juffrouw Cecile mag neuken, laten mij ook komen.

“Oh… Cecile,” kreun ik na de laatste druppels diep in de
lekkende kut van Cecile te hebben gespuwd. “Mijn vulpen is leeg!”

JohanT
Vervolg morgen