ANNES’S OFFER – groepsseks
– BDSM

Na een half jaar van dreigen met verwijdering uit de
‘geheime sociëteit’ was eindelijk het moment aangebroken dat ook Anne zou
voldoen aan de eed die Hubert in zijn studietijd met zijn vrienden collectief
afgelegd had. Je vrouw of vriendin sta je één keer af aan je vrienden, was de
essentie van de eed waarvan het heilige credo was: ‘Een voor allen, allen voor
een.’

Inmiddels allemaal gesetteld in de advocatuur hadden, ze
op Hubert en Anne na, allen aan die eed voldaan. En dat het dan toch gebeuren
ging schonk Anne de soort opwinding die ze veel te lang had moeten ontberen in
de periode dat ze met Hubert het leven deelde.

Het was de felle en aarts gemene Joyce die vele keren op
zwoele party’s op het niet nakomen van de eed gewezen had en met een vilein
genoegen op de verwijdering uit de ‘geheime sociëteit’ van Hubert en Anne aangedrongen
had. Het schonk Anne troost dat onderdeel van de eed was dat Hubert bij het ‘offerritueel’
afwezig diende te zijn, want zijn afwezigheid zou haar wel eens kunnen
enthousiasmeren in plaats van juist te temperen.

De ten opzichte van de andere advocatenvrouwen zich
decent kledende en gedragende Anne, voelde tijdens de autorit van het hotel
waar Hubert haar offerritueel zou bewenen naar de offerplaats, dat naarmate ze
de bestemming naderde het ademen haar zwaarder viel. Over of ze wel zo geremd
was als ze tegenover Hubert graag voorwendde, had ze zelf genoeg twijfels want
helemaal vrij van avontuurzin was ze allerminst. Het spel van kindvrouwtje was
haar levensstijl en voelde als de warme dompeling van bechamelsaus over
asperges.

Toen ze uit de Range Rover en in de vochtige
ruigtekruiden van de Ardennese herfst stapte ging er een diepe huivering door
haar heen. Mocht de zinnenprikkeling tot dan uitgebleven zijn, langzaam begon
nu met moment suprême van het offerritueel naderde, de opwinding haar in een
beklemmende greep te nemen.

Het weekend in het landhuisje in de beboste heuvels bij
de Samber was begonnen met beloftevol herfstweer. In de autorit van Den Haag
naar de plek des onheils had tussen Hubert en haar een gespannen zwijgzaamheid
geheerst. Zijn jaloeziegevoelens hadden in het banale intellectualisme van het
meisje dat Franse taal en letterkunde gestudeerd had doel getroffen en hem
waarschijnlijk diep geraakt, zo hoopte ze vurig.

Simon, Georges, de vadsige Diederik en Alex begroetten
haar allerminst uitbundig toen ze zich gewillig meldde. Misschien toch
schuldbesef tegenover Hubert, of was er iets beklonken om het haar nog lastiger
te maken dan wat ze in haar offerritueel verplicht was te bieden?

Anne vroeg zich af, terwijl ze zich in de badkamer
teruggetrokken had en zich buiten adem aan de steile opwinding overgaf, of de
eed wel helemaal eerlijk was. De andere advocatenvrouwen waren immers ouder dan
zij en niet bepaald blijven hangen in hun vroegere appetijtelijke voorkomen.
Minzame dames in de gevorderde tweede helft van de dertig, terwijl Anne met
haar 26 jaar nog op een meisjesachtige uitstraling kon bogen. Dat er van de
zijde van die zonnebankdieren ten opzichte van haar enige animositeit bestond,
was waarschijnlijk uit jaloezie te verklaren. En was jaloezie niet een volmaakt
ingrediënt voor opzwepende kwellerijen tussen vrouwen? Anne herinnerde zich
haar schoolvriendinnen nog goed die met gemene opdrachten, tot en met het
folteren van een atalantavlinder, haar de eerste vleugjes opwinding door
wreedheid lieten ondergaan.

Terwijl Anne zich in de badkamer geestelijk voorbereidde
op wat waarschijnlijk een lange avond en misschien zelfs nacht zou worden,
kleedde ze zich om. Niet de jeans met het mohair-truitje waarin ze gekomen was,
maar iets waar ze Hubert buiten gelaten had. Iets meisjesachtigs onschuldig,
want als ze dan toch een offer moest brengen, dan een die absoluut volmaakt zou
zijn. Anne mocht dan als schuchter en zelfs enigszins preuts gezien worden,
haar andere ik had ze lang verborgen gehouden achter deze façade.

Het meisjesachtige had ze gezien in de fotoboeken van Roy
Stuart, die ze buiten Hubert om verslond. Het was porno, maar zo delicaat dat
het met bladgoud omlijst was.

Anne’s uitstraling en de zonde leken een contradictie met
elkaar, maar in werkelijkheid wist ze van zichzelf dat ze van intriges en
complotten hield en bereid was voor zichzelf een erotisch mijnenveld te creëren
waarin voor haar de rol van slachtoffer weggelegd was. Niet het slachtoffer als
verliezer, maar als de winnaar van het hoogste genot.

Een net niet te kort blauw rokje, een onberispelijk witte
bloes met daaronder een wit slipje dat voelde alsof het van suikergoed was en
door de warmte van haar weke vaginavlees leek te smelten, was het een uniform
van stille perversie.

Er mocht geen enkele twijfel over bestaan dat ze haar
offerritueel op grootse wijze zou brengen en dat het haar alles moest schenken
wat ze verlangde, namelijk de onderwerping waar ze in haar heimelijke
masochisme zo naar verlangde. Ze wist dat al sinds de hormonen haar de eerste
erotische rillingen bracht dat ze erdoor bevangen was en dat zonder door
vernedering omfloerste seks het genot voor haar beperkt zou blijven. Het was
masochisme met een randje van gouden guirlandes en niet die van zwepen,
kettingen en ranzig geurend leer.

Terwijl ze zich in haar geveinsd onschuldige alter ego
hulde, was er al iets onweerstaanbaars met haar gebeurd. Zo’n stil zinderend
echootje van wat op een orgasme leek en dat haar zo vochtig maakte als mannen
lekker vinden. En met zachte zelfdwingende hand zocht ze in haar slipje naar de
bevestiging van dat gevoel.

Ze was klaar voor de ‘executie’ en liep de smalle en van
oudheid kreunende trap af naar de mannen die hun viriliteit die ochtend nog
bevestigd hadden bij de jacht op wilde zwijnen. De adrenaline moest ze nog het
bloed zitten en misschien het bloed aan hun handen.

Had Joyce haar niet gezegd dat mannen na de jacht
gewelddadiger seks bedrijven omdat ze nog volgeladen zijn met adrenaline?

Joyce, de ze kende als de kwade genius en bij wie
vergeleken de wraakzuchtige markiezin Isabelle de Merteuil uit de roman “Les
liaisons dangereuses” van Choderlos de Laclos, een mak lammetje was, kende
alle fijne ditjes en datjes van het seksleven en liet daar richting Anne geen twijfel
over bestaan. En ook al verslond Anne de door macht en onmacht bewasemde Franse
letterkunde, de kloof tussen fictie en werkelijkheid stond op het punt
eindelijk overbrugd te worden.

Iedere aarzelende voetstap omlaag was er een in de
duisternis van verlangen naar zonde en kwelling. En zelfs die seconden waren
haar dierbaar, want was de weg naar wat ze zo verlangde niet minstens zo
opwindend als dat wat ze verlangde?

In het kitscherige schijnsel van kaarslicht en de
openhaard en aan de chesterfieldfauteuils gekluisterd, zaten de wrede jagers
Simon, Georges, Diederik en Alex met het fonkelende amber van een glas armagnac
in de hand op het ultieme moment van Anne’s overgave te wachten. En als blikken
ooit hitsigheid en lust uitstraalden, dan de likkende, zuigende en bijtende
blikken van deze door overdadig testosteron geladen “Dracula’s”.

De onderlinge hiërarchie werd meteen duidelijk toen, hoe
vadsig ook, Diederik zodra ze binnen handbereik was haar naar zich toe trok,
zijn klamme handen vanaf haar knieën omhoog schoof en haar billen in de
schelpen van zijn handen houdend haar onderlichaam krachtig tegen zijn gezicht
drukte om haar melange van geuren op te snuiven. Dat hij haar slipje liever bij
de smalle zijbandjes stuktrok dan het geduldig omlaag te stropen, beloofde
weinig goeds Of misschien juist precies dat waar Anne op hoopte.

Zijn vlezige vingers over en tussen haar billen zoekend
naar de warmste plekjes vonden wat ze vinden wilden en Anne gaf zich met
gesloten ogen over aan het eerste onderzoekende binnendringen in haar gesloten
lustmondjes.

Het ‘kleine slet’ dat hij haar toewierp klonk als de
opzwepende ouverture uit Mozarts “Die Entführung aus dem Serail”, en in haar
hunkering naar onderwerping zakte ze door haar knieën om te doen waar hij zijn
broek voor open geritst had. Terwijl ze de keiharde en geaderde magie van zijn
lust in haar mond zoog, werd ze door de andere mannen bestormd om de ‘kleine slet’
te spelen waartoe ze haar veroordeeld hadden.

Gevangen in de wirwar van acht grijpende mannenhanden was
ze weerloos overgeleverd aan wilde monden, zuigende lippen, bijtende tanden,
penetrerende pikken en een massa sperma dat lillend traag over de welvingen van
haar meisjeslandschap meren vormde.

In deze zee van sperma en vlees verdronk ze in een orkaan
van aaneengeschakelde orgasmen. En alsof ze de jagers aanspoorde tot nog meer
bruutheid, waren haar kreten van genot de sporen waarmee een paard tot meer
snelheid te manen is.

De kaarsen waren al opgebrand, in de openhaard gloeiden
nog slecht wat vonken, toen de strijd gestreden was en de vier brute jagers
haar uitgeput overeind hielpen.

Maar ver boven ieder orgasme verheven was de epiloog die
ze moest aanhoren terwijl ze bij een kalmerend glas rode wijn bijkwam van de
heerlijke ellende die ze had moeten doorstaan. Het was Diederik die haar met
wrede grijns onthulde dat de eed die van haar het offer eiste nimmer afgelegd
was en slechts op de intrige berustte haar in de val te lokken.

Nog duizelig van de zee van orgasmen reed ze in het
schamele licht van de opgaande herfstzon terug naar het hotel en besloot Hubert
niet langer een sul te vinden.

Of het de driften waren die uit jaloeziegevoelens
ontstaan, wist ze niet. Maar de manier waarop Hubert haar in bed trok en haar
in bezit nam overtrof alles wat hij tot dan met haar gedaan had.

Libel

VAN HARTE WELKOM LIBEL
smiley BIJ HET SCHRIJVERSGILD VAN 4FINGERS MET EEN ZOEN EN EEN smileyVAN My

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmiley