Erotische mythen: EEN
NAAKTE ATLEET

Ze stond op en liep naar de rand van het balkon,
nieuwsgierig geworden door het gejuich uit het stadion. Acht mannen hadden hun
opwachting gemaakt, acht getalenteerde atleten die speciaal voor deze Spelen
naar Olympia waren gekomen. Hun lichamen glansden van olie en zweet. Het was
warm die zomermiddag. Rodakina had haar mantel weggehangen en droeg slechts een
linnen chiton. Voor een koningin was het bijzonder om zich zo bescheiden, zelfs
volks te kleden, maar ze had nooit veel opgehad met de mores van het hof. Ze
zou nu het liefst tussen de gewone mensen zitten, genietend van dit feest ter
ere van Zeus. Ze zat echter op grote afstand, op een hoog balkon, samen met
haar man Hippomenes, die duidelijk liet blijken dat het hem allemaal niet echt
interesseerde.

Zeno bracht haar een handvol dadels en een drinkschaal met
wijn, niet haar eerste vandaag. De combinatie van zon en druivennat zorgde voor
een aangename roes. Ze nam een dadel in haar mond en keek omlaag. De atleten
maakten zich op voor de dolichos, een nieuwe hardloopafstand op de Spelen. Acht
mannen, gekleed in slechts een lendendoek waren hun goedgebouwde lichamen aan
het opwarmen. Rodakina bekeek het tafereel geamuseerd. De winnaar zou straks
naar boven komen om hier gehuldigd te worden door de koning. De olijfkrans lag
al klaar. Haar gedachten dwaalden af terwijl ze zachtjes op de zoete dadel
sabbelde.

“Ik moet even iets doen”, zei Hippomenes terwijl hij
opstond.

“Waar gaat u heen, majesteit?” Vroeg Zeno, “de dolichos kan
ieder moment beginnen.”

De koning antwoordde niet en liep weg. Er zat vast weer een
of ander schandknaapje op hem te wachten, dacht Rodakina. Het was publiek
geheim dat de koning regelmatig in het intieme gezelschap van jonge mannen
verbleef. Niemand had het de koningin ooit verteld, Hippomenes zelf al helemaal
niet, maar de tekenen waren onmiskenbaar. De laatste jaren werden haar
liefkozingen steeds vaker weggewuifd, haar erotische toespelingen genegeerd,
haar behoeftige lichaam verwaarloosd. Aanvankelijk dacht ze dat er een andere vrouw
in het spel was, maar na verloop van tijd begon het haar op te vallen hoe jonge
mannen naar hem keken, de blikken die ze uitwisselden. Blikken van
verstandhouding, blikken van lust.

Luid gejuich onderbrak haar gedachten. De wedstrijd was
begonnen. Een grote gespierde atleet nam direct de leiding.

“Dat is Acanthus uit Sparta”, zei Zeno, “hij is ongeslagen
op deze afstand.”

De koningin slikte de dadel door en nam een slok wijn. Wat
fijn om naar die mooie mannenlichamen te kijken. Haar oog viel op een loper die
inmiddels al twee anderen had ingehaald.

“Wie is dat? Die slanke?” vroeg ze.

“Dat is Orsippus uit Megara, een stad in West Attica,”
antwoorde Zeno, “als er iemand is die de Spartaan de titel kan ontnemen is hij
het.”

De Megariaan liep inderdaad een goede wedstrijd. Hij had
inmiddels een derde atleet ingehaald en had alleen Acanthus nog voor zich.

Rodakina kneep enthousiast in Zeno’s arm.

“Spannend!” Zei ze.

Langzaam maar zeker overbrugde Orsippus de afstand tussen
hem en de koploper. Steeds dichterbij kwam hij, steeds luider werd het gejuich
van het publiek. De mannen liepen inmiddels naast elkaar. Acanthus keek even
opzij en zag dat hij rechts gepasseerd werd. Toen gebeurde het. De Spartaan
stak zijn hand uit en greep de lendendoek van zijn belager. Verschrikt hield
deze in. Het kledingstuk schoot los en viel omlaag. Orsippus wankelde,
struikelde bijna en aarzelde een moment. Toen liep hij door, naakt.

“Kom op!” Hoorde Rodakina zichzelf schreeuwen.

Zeno keek verwonderd opzij.

“De naakte atleet bevalt u?” Vroeg hij geamuseerd.

Rodakina bloosde en nam snel een slok wijn.

Het leek alsof Orsippus vleugels had gekregen. Met
schijnbaar gemak passeerde hij Acanthus voor de tweede maal, nu definitief. De
afstand was groot toen hij onder luid applaus over de eindstreep liep. De
koningin klapte enthousiast.

Terwijl de winnaar aan zijn ereronde begonnen was sprak
Zeno: “Het is bijna tijd voor de huldiging. Ik ga uw man zoeken.”

Hij verliet het balkon. Rodakina nam plaats op haar zetel in
de schaduw. Ze had het warm gekregen van de zon, de wijn en de spanning van de
wedstrijd. Ze nam een laatste slok uit haar drinkschaal en staarde naar de
decoratie op de bodem. Zoals vaak bij dit soort schalen bevatte deze een
erotisch tafereel. Een naakte man met een enorme erectie staat voor een
eveneens naakte vrouw die met haar benen wijd op hem ligt te wachten. Even
legde Rodakina haar hand tussen haar benen.

Toen hoorde ze stemmen naderbij komen.

“Maar zo kan ik toch niet voor de koning verschijnen?” Zei
de ene stem.

“Ach, natuurlijk wel, zo heeft iedereen je zojuist toch zien
winnen?” Sprak de andere.

Dat moest Orsippus zijn, dacht Rodakina, begeleid door
iemand van de organisatie. Ze ging rechtop zitten. Even later verschenen beide
mannen op het balkon. De oudere man zag de lege zetel van Hippomenes en keek
vragend naar diens vrouw.

“Hij zal zo wel terugkomen”, sprak zij zonder dat zelf te
geloven.

“Blijf hier staan en wacht tot de koning je komt kronen”,
zei de man tegen Orsippus.

“En niet spreken tegen de koningin!” Voegde hij eraan toe
terwijl hij wegliep.

Daar zat ze dan, een koningin verlaten door haar koning, met
tegenover zich een man, een atleet, een naakte atleet. Ze keek hem in de ogen.
Verlegen sloeg hij ze neer. Ook voor hem moest het ongemakkelijk zijn om hier
te staan. Natuurlijk, hij was de winnaar van de wedstrijd. Hij was toegejuicht,
een held. Maar nu stond hij hier, naakt en eenzaam, te wachten op zijn
huldiging. Hij staarde naar de grond. Twee mensen die niet goed wisten wat ze
met de situatie aan moesten. Haar blik gleed over zijn lichaam. Hij had de bouw
van een loper, slank, niet zo gespierd als de discuswerpers en de worstelaars,
maar met mooie proporties. Zijn hele lijf glom van zweet en olijfolie, op zijn
stoffige voeten na. Zijn handen hield hij ongemakkelijk voor zijn kruis, in een
poging om zijn mannelijkheid voor de koningin te verbergen. Alsof ze hem net
niet naakt had zien hardlopen, alsof ze hem net niet naakt had zien zegevieren.

Duizenden gedachten schoten door haar hoofd. Zou Hippomenes
snel terugkomen voor de huldiging? Zag het publiek hen van die grote afstand?
Wat ging er in Orsippus om? Hoe lang was het geleden dat ze een naakt
mannenlichaam van dichtbij had gezien? En waarom was het zo warm? Onrustig ging
ze verzitten en vouwde haar rechterbeen over het linker. Ze keek weer naar de
atleet. Het moest bloedheet zijn waar hij stond, vol in de zon, maar hij
vertrok geen spier. Of toch? Zag ze het goed? Onder zijn handen vandaan was
iets verschenen dat duidelijk geen vinger was. Had hij zijn handen verplaatst?
Of groeide er iets? Ineens zag ze dat hij niet langer naar de grond staarde,
maar naar haar, naar haar benen. Ze keek omlaag en zag dat de split van haar
chiton een groot deel van haar rechterbeen ontblootte.

Van een Griekse vrouw, zeker een koningin werd zedigheid
verwacht. Eer en schaamte bepaalden vele keuzes in het leven. Maar moest zij
eervol zijn terwijl haar man zich liet bevredigen door een batterij aan
schandknapen? Terwijl hij haar met geen vinger meer aanraakte? Bovendien, hoe
onzedig was het om een been te laten zien? Ze keek om zich heen. In de verte
vermaakten satyrs het publiek met hun kunstjes. Mensen die omhoog keken zagen
Orsippus staan, met de rug naar hen toe. Ze konden Rodakina onmogelijk zien
zitten in de schaduw. De enige die haar kon zien was de man die voor haar
stond. Voor hem, en voor zichzelf, besloot ze eer en schaamte even te laten
voor wat ze waren.

Ze ging een beetje onderuit zitten en sloot haar ogen.
Langzaam streelde ze haar ontblootte been met haar vingertoppen. Vanaf haar
knie omhoog, over haar dijbenen tot waar de stof van haar chiton begon. Ze
voelde de blik van Orsippus op zich gericht, maar keek hem niet aan. In plaats
daarvan bleef ze zichzelf strelen, nu ook de binnenkant van haar dij. Het
tintelde tussen haar benen. Wat een weldadig gevoel! Na een tijdje keek ze naar
de atleet. Onbeholpen probeerde hij zijn almaar langer wordende geslacht met
zijn handen af te dekken. Het had geen zin. Rodakina wond hem op en hij kon het
niet verbergen. Van haar hoefde dat ook niet. Ze genoot van het gevoel dat het
haar gaf. Als koningin kun je een man bijna alles laten doen, maar een erectie
is echt.

Een klein knikje van haar hoofd vertelde Orsippus dat hij
zijn handen net zo goed weg kan halen. Hij gehoorzaamde. Zijn lul bungelde
tussen zijn benen, lang en onrustig, alsof hij zich nog niet wilde overgeven
aan zijn onvermijdelijke staat van opwinding. De grote bruine ogen van de
vorstin staarden ernaar. Ze vond het mooi als de voorhuid lang genoeg was om
zelfs in deze toestand de eikel nog verborgen te houden. Ze speelde met de rand
van haar gewaad. Haar vingers gleden erlangs, heen en weer, terwijl ze het
tegelijkertijd beetje bij beetje omhoog schoof. Haar dijbeen was nu volledig
ontbloot. Langzaam liet ze steeds meer van zichzelf zien. Als ze verder zou
gaan zou Orsippus een glimp van haar korte, zwarte schaamhaar kunnen opvangen.
Ze keek hem aan. Hij staarde naar haar kruis, zijn mond een beetje open, zijn
lul inmiddels recht vooruit.

Rodakina voelde zich langzaam maar zeker in een roes
geraken. Haar ademhaling werd zwaarder en de geluiden uit de verte verstomden.
Ergens wist ze dat het onverstandig was, gevaarlijk misschien zelfs, maar er
was iets in gang gezet dat niet meer te stoppen was. Langzaam daalde haar hand
tussen haar nog steeds gevouwen benen. Ze speelde even met de zachte haartjes
die ze die morgen nog netjes had bijgewerkt. Ze vervolgde haar weg richting
haar warme, natte gleufje en kreunde zachtjes toen haar middelvinger via haar
klitje tussen haar opgezwollen lipjes gleed. Bij Aphrodite, wat was dit toch
lekker! Waarom deed ze dit niet vaker? Ze sloot haar ogen en richtte al haar
aandacht op dat magische plekje tussen haar benen. Haar wijs- en ringvinger
volgden het golvende pad van de zachte lipjes, de middelvinger gleed er
tussendoor, wadend door haar warme liefdes-bad. Van boven naar beneden, even
rustend en dan weer terug omhoog.

Na enige tijd opende ze haar ogen een stukje. Tussen haar
wimpers door zag ze de enorme erectie van Orsippus. Zijn paal stond keihard
overeind, zijn eikel had zich ontdaan van zijn mantel en glom in het zonlicht.
De koningin glimlachte tevreden. Ze ging verzitten, haar benen niet langer over
elkaar, de tenen van beide voeten op de grond. Ze zakte nog een klein beetje
onderuit en spreidde langzaam haar benen. De atleet staarde met grote ogen naar
haar glinsterende heerlijkheden. Haar middelvinger verdween volledig in haar
warme, natte liefdestempel, haar wijsvinger volgde, maar al snel besefte ze dat
dat dit niet meer voldeed. Het was tijd voor die grote stijve lul om tussen
haar hunkerende schaamlippen te glijden.

“Kom,” zei ze hees, “kom in me.”

De atleet aarzelde even, keek om zich heen en liep toen
behoedzaam naar haar toe.

Plotseling klonken er stemmen. Ze naderden. Orsippus deed
verschrikt een stap naar achteren. Rodakina schoot overeind, fatsoeneerde haar
kleding en veegde haar natte vingers eraan af.

“Dit is hem dus”, sprak Hippomenes terwijl hij met Zeno het
balkon betrad, “de naakte atleet.”

“En niet zomaar naakt,” vervolgde hij, “maar met een enorme
erectie!”

“Waarvan ben je zo opgewonden geraakt? Van het winnen van de
race? Of van mijn schaars geklede vrouw?”

Rodakina keek angstig naar Orsippus. Haar wangen waren rood.

Er kwam geen antwoord.

“Maakt ook niet uit,” zei de koning, “een winnaar moet
gehuldigd worden. Zeno, haal de olijfkrans en geef hem aan mijn vrouw! Zij mag
haar vriendje kronen.”

“En jij, Orsippus, kniel!”

Met trillende handen nam Rodakina de krans aan en stond op.
Ze voelde zich een beetje draaierig, wankelde even, maar liep toen naar de
atleet die inmiddels knielend op de grond zat. Ze ging vlak voor hem staan en
plaatste de krans voorzichtig op zijn hoofd. Applaus steeg op uit het stadion.
Het voelde als een koortsdroom, onwerkelijk. Ze sloot haar ogen, wachtte een
moment en drukte toen het hoofd van Orsippus stevig tegen haar kruis. Ze voelde
zijn gezicht door haar linnen gewaad heen, zijn neus, zijn mond. Zijn warme
adem streelde de vochtige huid tussen haar benen. Haar hart bonsde in haar keel
toen ze voelde hoe hij de geur van haar koninklijk kutje opsnoof, alsof hij
haar wilde inademen, lang en diep, meerdere malen. Maar ineens stopte hij. Wat
gebeurde er? Toen voelde ze het. Een golf van warm zaad stroomde over haar blote
voeten. Een tweede volgde. Ze glimlachte en aaide liefkozend over het gekroonde
hoofd. Zachtjes huilde Orsippus.

Epiloog

Vier jaar later, tijdens de volgende Olympische Spelen
gebeurde er iets opmerkelijks. Zonder uitzondering verschenen de atleten naakt
aan de startlijn. Kwam het door de glansrijke overwinning van Orsippus? Of kwam
het door de koninklijke traktatie die hem daarna ten deel viel? Hoe dan ook, De
Naakte Atleet was een feit. Het zou vele honderden jaren duren voordat de
Romeinen dit in hun ogen ongepaste fenomeen een halt zouden toeroepen.

Naso

Dit verhaal kreeg van de lezers smileysmileysmileysmileysmiley Proficiat Naso