Blog Image

Verhalen voor de 4Fingers

OF U ER ZELF BIJ WAS.

Blauwe ogen

Tinus Boot Posted on ma, april 12, 2021 13:31

Het was in de zomer van 1989. In die tijd werkte ik als jong pikkie voor een internationaal ingenieursbureau en werd ik voor een week of tien naar een project in Timisoara in Roemenië gestuurd. Een groot project waar meerdere collega’s van diverse nationaliteiten aan het werk waren, plus een verscheidenheid aan technisch specialisten van leveranciers van apparatuur en machines. In die tijd lag Roemenië nog achter het roemruchte ijzeren gordijn en werd het land geregeerd door alleenheersers Nicolai Ceausescu en zijn vrouw, de niet zo lieftallige Elena. Een paar maanden later zou de muur in Berlijn vallen en even later werd Ceausescu afgezet en geliquideerd.

Ik kende Roemenië van een eerder project een half jaar terug. De sfeer van zwarte, armoedige, uitzichtloze moedeloosheid was weg. Verandering hing voelbaar in de lucht. Open geklaag over het regiem, vrolijkheid, moppen over het echtpaar Ceausescu, veel westerse muziek op straat. Het was niet alleen het verschil in het seizoen, de vorige klus was in de winter, het was meer, het was de openlijke hang naar vrijheid.

Zoals ook bij het eerdere project waren wij buitenlanders allemaal gehuisvest in appartementen in sfeer- en kleurloze flatgebouwen aan de rand van de stad. In dit geval twee gebouwen, acht verdiepingen, geen werkende lift en soms geen stromend water. Wel gemakkelijk om in de gaten te houden. Naast werken, slapen, eten en drinken was er niet zo gek veel te doen. We werkten lange dagen en er werd veel gedronken.

Op een zaterdagmiddag had ik met mijn Amerikaanse collega Jack afgesproken om elkaar op onze vaste drankstek te treffen, een café met terras aan het riviertje dat door Timisoara stroomt. Jong en nog veel te bewijzen was ik, terwijl Jack uitsliep, eerst nog naar het project van onze werkgever gereden om de opstelling van machines te controleren.

Om een uur of drie ‘s middags loop ik het terras bij het café op. In een schaduwrijk hoekje zit Jack met een landgenoot en een jonge vrouw. Donker half lang krullend haar, grote sprekende bruine ogen, verdrietig gezichtje en een geweldige boezem. Grote borsten die haar hemdje met boothals sterk naar voren uitrekken. Bij het voorstellen buig ik naar haar en zo zie ik de aanzet van een paar fantastisch mooie tieten.

‘Doina’, zegt ze als ik haar een hand geef en mijn best doe om niet te lang naar die borsten te staren. Ongeveer een meter vijfenzestig lang, slanke taille en in een strakke witte broek gestoken stevige ronde billen. Aan de ontdekkingsreis van mijn ogen komt een vroegtijdig einde doordat ze helaas weer gaat zitten. Jack wuift naar een ober en steekt vier vingers op. Wachtend op mijn bier maak ik een hoofdgebaar naar Doina en kijk ik Jack vragend aan.

‘Yeah, surprise’ zegt Jack en hij vertelt hoe hij Doina ontmoette. Kort voordat hij naar het terras wilde rijden hoorde hij in het trappenhuis van het flatgebouw een hoop kabaal. Nieuwsgierig de deur openend zag hij een huilende en schreeuwende Doina ruzie maken met een Duitser van de Liebherr ploeg. De mof in zijn deuropening scheldend in het Duits en Doina voor de deur in het Roemeens. Toen de Duitser Jack zag gooide hij de deur dicht, Jack met de huilende Roemeense in het trappenhuis latend. Jack, als echte heer, had de huilende jonge vrouw daarop uitgenodigd om binnen te komen en haar verhaal aangehoord. Nou ja aangehoord, uit Doina’s beperkte Engels had Jack begrepen dat Doina een relatie met de Duitser had, dat ze ruzie hadden gekregen, dat er nog kleding van Doina in het appartement lag, dat ze haar kleren terug wilde en dat de rotmof verrekte mee te werken. Trooster Jack had haar daarna aangeboden om mee te gaan om iets te drinken. Op het terras had hij zijn landgenoot Stacey aangetroffen en ze hadden al een rondje bier op.

Ik trek een stoel bij en ga naast Doina zitten. De Amerikanen beginnen een gesprek in het Engels en ik klets mee. Na een paar minuten valt het me op dat Doina verveeld kijkt. Om te voorkomen dat ze zich buitengesloten voelt begin ik in het Engels een wat moeizaam gesprek met haar. Als ze vaak om een herhaling vraagt en moet zoeken naar woorden vraagt ze of ik Duits spreek. Ja dus. Ze blijkt vloeiend Duits te spreken. Ze vertelt dat ze van moeders kant afkomstig is van Saksen die zich eeuwen terug in Transsylvanië gevestigd hebben en in hun eigen gemeenschap Duits zijn blijven spreken.

We praten, vergeten onze Amerikaanse tafelgenoten, vertellen elkaar van alles en nippen van ons bier. Ik verzuip langzaam maar zeker in haar mooie grote bruine ogen, ik geniet van haar aandacht en ongegeneerd gaan mijn ogen steeds weer naar die geweldige boezem en vooral naar wat er van die heerlijke halve bollen boven het randje van haar hemdje uitsteekt. Het vonkt tussen ons. Als ik een verhaal vertellend in mijn enthousiasme druk beweeg en met een been per ongeluk haar been aanstoot, voel ik dat ze met haar been terug drukt. We laten die tegen elkaar aan drukkende benen zo.

Even later, als zij iets vertelt, legt ze daarbij haar hand op mijn arm en laat die hand lang liggen. Het is alsof haar hand op mijn huid brandt. Jack heeft voor een nieuw rondje bier gezorgd als ik haar, zonder dat ze gezegd heeft dat ze weg wil, vraag of ze mee gaat. “Ja, gerne”. We laten onze nog halfvolle glazen staan.

Als we het terras aflopen hoor ik Jack roepen; “Go for it T.” Ik steek een hand in de lucht om naar hem te zwaaien. We lopen naar mijn auto en uit het zicht van het terras pakt ze mijn hand. Ingestapt draaien we onze hoofden naar elkaar voor een eerste heftige kus. Ik rijd het parkeerterrein af en stop direct weer om de hoek. Opnieuw kussen we en ik kan me niet beheersen, ik moet die geweldige borsten aanraken. Ze protesteert niet en ook niet als ik mijn hand boven in de hals van haar hemdje steek. Twee geweldige grote stevige borsten in een vreemde bh zonder cups. Borsten, veel groter dan mijn handen kunnen omvatten. Ik rijd verder, ze vraagt niet waar we heengaan, naar mijn appartement. Tijdens de rit legt ze een hand op mijn bovenbeen.

Zal ze verder gaan? Nee, maar het maakt me nog geiler en ik stop weer, zo maar op straat, voor een lange kus en een nieuwe verkenning van haar borsten. Als we de kus verbreken aait ze me over mijn gezicht en zegt “ochi albastri”. Later leer ik van haar dat het blauwe ogen betekent. Op dat moment ben ik nog niet geïnteresseerd in een vertaling. Ik wil seks met haar!

Opzij kijkend zie ik haar tepels nu in het truitje priemen, ik geef gas. Bij het appartement gekomen hollen we hand in hand naar binnen en de trappen op. Deur open, kussen, borsten vast pakken, handen op haar billen, kussen, hemdje over haar hoofd, genieten van de twee boven de bh uitbollende mega tieten, bh uit. Mijn god, wat een fantastische borsten. Volmaakte grote halve bollen, met recht naar voren stekende bruine tepels.

Jaren later zag ik een film met Ellen Macpherson, zulke borsten, maar dan groter. Ik kus haar borsten en koester de tepels tussen mijn lippen. Zelf heeft ze de sluiting van haar broek al los gemaakt. Ik buk om haar te helpen de broek af te stropen. Een wit degelijk Oost Europees slipje wordt zichtbaar en boven het slipje en in haar kruis krullen wat donkere haren tevoorschijn.

Mare pula

Haar hand gaat naar mijn riem en terwijl zij mijn riem losmaakt en de gulp open ritst, gaat mijn hand naar haar slipje. Voor ik het uittrek gaan mijn vingers over haar schaamstreek, het kruis van haar slipje is nat. Mijn broek zakt omlaag, ik stap er uit en stroop mijn onderbroek omlaag. Mijn uit zijn benarde positie bevrijdde pik wijst schuin omhoog naar Doina. Ze steekt haar hand uit om mijn pik vast te pakken en er zachtjes liefkozend in te knijpen. “Mare pula,” dit behoeft geen vertaling, tijdens het werken met Roemenen heb ik al wat basis Roemeens en schuttingwoorden opgepikt. “Grote lul”, zegt ze.

Nu haar slipje uit. Ik pak de rand vast en trek het langzaam naar beneden. Tering, wat is ze behaard. Een zodanig behaarde poes heb ik nog nooit gezien. Een oerwoud van donker krullend haar vanaf haar navel tot in haar liezen. Ik zak door mijn knieën om het beter te bekijken en zie de haren glinsteren van het vocht. Met mijn vingers schuif ik een gordijn van vochtig haar opzij om haar schaamlippen te vinden en zo de weg naar haar kutje.

Ik kom overeind, kus haar en vinger haar kutje terwijl ze mijn pik vasthoudt en kneedt. Ik trek snel mijn overhemd uit om die grote bollen en harde tepels tegen mijn blote huid te voelen. Zo staan we te vrijen, kussend, vingerend, zij mijn pik strelend en met een hand heb ik ook de weg naar haar gespierde ronde billen gevonden. Ze kreunt en kronkelt in mijn armen. Al snel vinden we de staande positie niet meer vol te houden. Ik wil in haar en dat wil zij ook, haar hand trekt mijn pik naar haar kut toe. We laten ons op de grond zakken. Ze gaat op haar rug liggen met mij boven op zich en mijn pik vindt zijn weg haar natte poes in. Thuiskomen, zo voelt het.

We neuken en er is van het begin af aan niets voorzichtigs aan. Grote harde stoten en ze beweegt haar bekken om me op te vangen. Ze kreunt en kreunt en ik ben zo geil dat ik af en toe even in moet houden om niet te snel te komen. “Mehr, mehr” roept ze en heel lenig tilt ze haar benen en bekken van de vloer, zo ver dat ze met haar tenen naast haar hoofd de vloer aanraakt. God, wat een geil gezicht die omhoog gekantelde kont en mijn glinsterende natte pik die in de volle lengte van haar kut heen en weer glijdt. Ik hoor aan haar ademhaling dat ze gaat komen, ik houd me nog even in door niet naar haar maar naar een lelijk schilderijtje aan de muur te kijken. Ze gromt, ze schreeuwt, ze komt, de spieren in haar bekken lijken mijn pik nu extra te kneden. Ik spuit al mijn, in weken niet geloosde, sperma heel diep in haar kut.

Dit is het begin van een paar weken met Doina, weken gevuld met seks, neuken en nog eens neuken. We zijn ontembaar. Bijna vergeten is mijn vrouw in Nederland. Die eerste keer is een van de weinige keren dat we ‘min of meer’ in missionaris stand neukten. Doina blijkt op hoog niveau geturnd te hebben, waarbij haar grote borsten uiteindelijk een van de spelbedervers werden. Haar lenigheid en kracht maken dat we samen een nieuwe Kama Sutra met extreme standjes kunnen gaan schrijven. We neuken op de vloer, in bed, in bad, tegen het bad, op tafel. We trekken er op uit met de auto en neuken in het gras, in het water, in een maisveld. Ze is de eerste en helaas ook de laatste vrouw die vanuit een handstand op een krukje mijn pik in haar mond neemt en ook de enige die me berijdt door zich aan een boomtak op en neer te trekken.

Ze werkt als laborante op het complex waar we een nieuwe installatie bouwen en vanaf de eerste dag zijn we bijna onafscheidelijk. Ze blijft bijna alle nachten bij me, ze rijdt mee van en naar het werk, we gaan uit eten of ze kookt voor ons. Ik heb haar verteld dat ik getrouwd ben en ik heb haar ook verteld tot wanneer ik blijf. We lijken er op gericht om er het maximale uit te halen in de paar weken die we samen hebben.

Na twee weken wordt ze ongesteld. Ze lost dit op door drie dagen wel met me uit eten te gaan of te koken, ze slaapt dan echter in het appartement dat ze met een vriendin deelt. Mijn verzoek om me in die dagen eens lekker af te trekken of te pijpen wimpelt ze af met een uitleg dat ze dan te veel zin in me krijgt en zich niet kan beheersen. Na haar ongesteldheid lijkt ze nog een grotere seksdrang te hebben dan ervoor. Onverzadigbaar en ik ga er genietend in mee.

Hoewel ik af en toe wel merk dat mijn jongeheer wat pijnlijk aanvoelt. Na een paar dagen van super intensieve seks klaagt ze op een avond tijdens het neuken, in tranen, dat het voor haar te pijnlijk is. Ik trek me terug uit haar poesje en doe mijn best haar te troosten. Tijdens het knuffelen blijft mijn pik hard tegen haar aan kloppen. Ik ga wat te drinken voor haar pakken en kom met mijn nog steeds omhoog wijzende pik terug uit de keuken. Ze moet er door haar tranen heen om lachen en pakt mijn pik vast om me af te trekken, waarbij ze hem af en toe in haar mond neemt. Als ze merkt dat ik ga komen houdt ze mijn pik in haar mond.

Dit hebben we nog niet eerder gedaan en ik weet niet of ze wil dat ik in haar mond klaar kom, ik probeer haar zachtjes weg te duwen. Ze laat dat niet toe en slaat haar handen om me heen, begraaft haar vingers in mijn billen, houdt vast en pijpt verder tot ik in haar mond klaar kom. Ze trekt zich even terug op het toilet, komt dan terug, gaat op bed liggen en zegt mijn hoofd vast pakkend en naar kruis trekkend “jetzt sollst du”. In ons liefdesspel had ik wel al regelmatig even met mijn tong haar klitje gezocht, maar nog nooit had ik haar klaar gebeft. Ik zoek mijn weg door haar oerwoudje en…

Du te pizda matii

Dankzij haar ben ik verzadigd en ik knap af. Al dat haar, het is net of ik Sinterklaas moet zoenen. Ik duw met mijn vingers de haren opzij om ruimte te maken voor mijn tong, de haren veren terug, ik voel de haren prikken op mijn lippen, haren in mijn mond en ondankbare klootzak die ik ben, ik maak er een bef zooitje van. Na een paar minuten van geklooi duwt ze mijn hoofd weg en vraagt wat er met me is. Ik leg uit dat haar behaarde kut me doet denken aan een ‘om barbos’, een bebaarde man. Helemaal fout. En ze toont haar temperament. Ik krijg een harde klap, ze duwt me van zich af, kleedt zich aan, roept “du te pizda matii” (krijg de klere en letterlijk vertaald: “ga terug naar je moeders kut”) en stormt het appartement uit.

De volgende middag wacht ik haar na het werk op de gewone tijd en plaats op. Ze komt met wat vrouwelijke collega’s naar buiten en negeert me. Voor het avondeten zoek ik na weken weer aansluiting bij mijn collega Jack, die heel nieuwsgierig is. Ik blijf niet hangen voor de borrels maar ga terug naar het appartement om met een boek op bed te gaan liggen.

Na een uur hoor ik de voordeurbel. Doina? En ja, ze staat voor de deur en kijkt nog steeds kwaad. Een poging tot een kus wordt afgeweerd. Ze loopt langs me heen naar binnen en begint me te vertellen wat een enorme ‘arschloch’ ik ben. Daarna opent ze haar tas om een schaartje en een scheermesje te voorschijn te halen.

“Ik wil dat jij de haren van mijn “haarigen fotze” knipt en me scheert”.

Ze kleedt zich uit en we gaan naar de badkamer waar ze wijdbeens op de rand van het bad gaat zitten. Ik kniel tussen haar benen en begin aan mijn opdracht. Langs haar poesje strijkend voel ik dat ze ondanks haar kwaadheid lekker nat is, het doet haar wel iets. Na haar haren tot stoppeltjes geknipt te hebben pak ik mijn scheerzeep om haar in te zepen en scheer ik heel voorzichtig haar buik en haar schaamheuvel. Ze neemt het over om zelf haar poes te scheren. Vervolgens neemt ze een douche in de badkuip en ze staat toe dat ik haar afdroog.

“Nu wil ik dat je me likt”, zegt ze om naar de slaapkamer te lopen waar ze op haar rug op bed gaat liggen. Met nog steeds mijn kleren aan ga ik tussen haar benen liggen om de kale omgeving te verkennen. Ik kus haar buik en daal langzaam met kusjes af naar haar poes. Ik druk mijn lippen op haar schaamlippen en geef er een lange kus op. Haar handen zoeken mijn hoofd en drukken mijn hoofd naar beneden. Ik beschouw dit als een aanmoediging en verken heel voorzichtig met het puntje van mijn tong de binnenkant van haar vochtige schaamlippen op zoek naar haar kittelaar. Als ik het bultje gevonden heb begin ik er zachtjes over te likken. Ze zucht en spreidt haar benen wat verder. ‘Zo dit is het goede plekje’.

Ik lik door en voel hoe ze haar benen optilt, wijd in de lucht spreidt en zo haar poes verder voor me opent. Haar handen strelen mijn hoofd terwijl ik haar naar een hoogtepunt lik. Hoogtepunt? Ze komt spuitend klaar. Ik kruip naast haar en koester haar in mijn armen. Even later sta ik op, kleed me uit, spoel mijn mond, poets mijn tanden en kruip weer naast haar in bed. Ik trek het laken over ons heen en in lepeltjeshouding vallen we in slaap.

La revedere

Uren later, het is nog aardedonker buiten, word ik wakker. Ik merk dat Doina ook wakker is. Ze kust me en zegt dat ze mijn pik in zich wil voelen. We strelen elkaar tot ze me op mijn rug drukt en op me komt zitten. Ze heft haar heupen op en laat zich langzaam, voorzichtig op mijn pik zakken. Heel rustig berijdt ze mijn pik door met die sterke benen op haar hurken zittend haar kut over mijn pik te laten zakken: omlaag, omhoog, omlaag… Ik kijk naar haar gezicht om te zien of het geen pijn doet. Ik zie dat ze geniet en ik geniet mee. Ze werkt ons naar een orgasme toe.

Ons leven als man en vrouw gaat nog twee weken door. Ze kent mijn vertrekdatum. Ik heb Doina niet verteld dat ik, in plaats van naar huis te gaan, samen met mijn vrouw in Roemenië op vakantie ga. Mijn vrouw, die onderwijzeres is, komt zodra ze vakantie heeft hier naar toe en rijdt daarvoor mee met de collega die me komt aflossen. We gaan dan samen een paar weken door Roemenië trekken en vakantie houden aan de Zwarte Zee.

Wel neuken Doina en ik nu wat voorzichtiger en we wisselen het af met orale seks, wat met dat gladgeschoren kutje prima bevalt. Doina’s favoriete standje voor orale seks is 69 met Doina boven en gezien de wonderbaarlijk heerlijke dingen die ze dan met mijn pik doet lig ik graag onder. Wel heb ik haar voorzichtig uitgelegd dat ik haar dijen adembenemend vindt, maar dat ze in haar enthousiasme die sterke turndijen niet te hard om mijn hoofd moet klemmen. Doina ontdekt een nieuw oraal standje, ze kan zich aan een leiding hoog in de badkamer optrekken zodat ik staande met mijn mond haar poesje kan kussen.

De dag van het afscheid komt dichterbij en dat maakt haar verdrietig. De middag voordat ik weg ga (de dag waarop mijn vrouw komt) neem ik vrij om in te pakken. Een middag lang op stap met Doina, samen iets leuks voor haar kopen, samen uit eten en een laatste geweldige wip met tranen. Aan het begin van de avond breng ik haar terug naar haar appartement. In de auto voor de deur nemen we afscheid.

La revedere, tot weerziens.

Terug in mijn appartement pak ik al een beetje in, ik ruim op en ga vroeg naar bed. Denkend aan Doina en Ilse die morgen komt val ik, geholpen door een forse borrel, snel in slaap. Ik schrik wakker van gebonk op de deur. Doina, in tranen, wil me nog een keer vasthouden. Even later liggen we weer in bed. Goedmaakseks kende ik al, afscheidsseks blijkt net zo goed te zijn.

Het is na middernacht als ik Doina terug breng naar haar appartement met een allerlaatst afscheid voor de deur. Terug in het appartement duurt het lang voor ik in slaap val en naar mijn gevoel heb ik nauwelijks geslapen als ik wakker word door aanhoudend gebel. Doina?

Nee, Ilse en mijn aflos collega. Ilse had hem overgehaald om de hele nacht om de beurt door te rijden. Ze hebben slaap. Na wat praten en drankjes trekken Ilse en ik ons bij zonsopkomst terug in de slaapkamer en de collega gaat proberen een dutje te doen op de bank. In de slaapkamer mag ik Ilse bewijzen dat ik haar net zo heb gemist als zij mij. Het lukt, maar het moet uit mijn tenen komen.

Tinus Boot

Graag Uw sterrenwaardering boven en/of reactie onder het verhaal. En/of rechtstreekse mail met de schrijver. Dank u

My



Interim

Tinus Boot Posted on zo, februari 21, 2021 13:00

“Derk, wil jij nog wat drinken?” Met tegenzin legde Derk zijn krant neer om Nellie aan te kijken en te antwoorden. Wat een dag, dacht Derk. De horde was met een boswachter het bos in voor een lange excursie en Derk was met Nellie op het terras achtergebleven. Derk vanwege zijn enkelblessure en Nellie, die aan de ziekte van Crohn leed, had verteld dat ze een slechte dag had. Met Nellie op pad om koffie voor hem en thee voor haar te bestellen tilde Derk voorzichtig met zijn handen zijn been op om de voet met de ingetapete enkel op een stoel te leggen. Wat een godvergeten kutzooi. Hoe was hij in deze nachtmerrie terecht gekomen? Als bedrijfsuitje, een dag op stap met een groep mensen waar hij niets mee had. Vanmorgen die knallende ruzie met Claire en nu in de schaduw op een terras met saaie grijze mus Nellie.

Het was begonnen met het stomme besluit van ruim een jaar terug om ambtenaar te worden. Hij had voor de organisatie een interim klus gedaan en ze gaven aan dat ze hem graag in dienst wilden nemen. Net op dat moment was de markt voor interim klussen minder geworden. Claire had aangedrongen op meer zekerheid en hij naderde zijn vijftigste verjaardag. Het bleek al snel het stomste dat hij ooit gedaan had. Doortastend, creatief, oplossingsgericht, de eigenschappen die hem als interimair succesvol maakten bleken in vaste dienst van deze ambtelijke tent minder gewaardeerde eigenschappen. In de weerbarstige praktijk van ‘het ambtenaar zijn’ bleken braaf tussen de lijntjes kleuren, kloten klaren en veel geduld de eigenschappen waarmee je in de organisatie kon overleven. Het besluit dat al een week of wat in zijn hoofd rijpte had hij vanmorgen in de bus genomen. De bus rondkijkend had hij opnieuw beseft dat dit niet zijn wereld was. Gelukkig had hij zijn netwerk intact gehouden. Morgen maar gaan bellen en de boodschap verspreiden dat hij weer beschikbaar was.

En dan die tering ruzie vanmorgen in de auto. Omdat hij geblesseerd was kon hij niet zelf rijden en had Claire hem naar het verzamelpunt voor de bus gebracht. Met duidelijke tegenzin en maar door emmerend waarom hij kost wat kost mee wilde, “man je kunt amper lopen.” Alsof hij dat zelf niet wist.

“Wat wil je bewijzen?” had ze gezegd. Ja, wat wilde hij bewijzen? Dat hij geen thuisblijver was of laten zien dat hij er toch bij hoorde? Een blik door de bus had hem al van het tegendeel overtuigd. Van een blessure en het niet kunnen sporten werd zijn humeur ook niet beter. Hij had Claire gevraagd om op te houden om tegen hem te zeiken en zo was de ruzie geëscaleerd. Terwijl hij het autoportier achter hem dicht gooide hoorde hij haar nog roepen.

“Je zoekt het zelf maar uit, eigenwijze idioot.”

Zijn gemijmer werd onderbroken door Nellie die terug kwam met een dienblad met twee koffie en een vlaaipunt. Ze zag zijn verbaasde blik en zei: “de koffie staat op de rekening van onze werkgever en ik trakteer op vlaai.”

“Waar heb ik deze traktatie aan verdiend?”

“Oh” zei ze, lichtjes blozend. “Omdat het een mooie dag is en omdat we hier gezellig samen zitten terwijl de rest door het bos struint.” Gezellig? Dacht Derk, waar haalt ze het vandaan. Ik wil hier helemaal niet zijn. “Dank je wel voor de vlaai,” zei hij beleefd.

“Ik twijfelde nog welke ik zou kiezen. Ik weet dat je gek bent op zoetigheid, maar ik wist niet welke je lekker zou vinden.” ‘Mens, die niet zo moeilijk,’ dacht Derk, ik eet gewoon alles. “Goede keus Nellie, deze lijkt me heerlijk.”

Derk at zijn vlaai, nipte van zijn koffie en deed zijn best om naar Nellie te luisteren. Ze vertelde over haar kwaal en dat ze voor de zekerheid niet met de bus mee, maar met haar auto gekomen was. Derk had zijn vlaai op en het gesprek stokte. Gelukkig dacht Derk en hij reikte weer naar zijn krant.

“Derk?” Derk keek haar aan.

“Vind je het vervelend om hier met mij te zitten en met me te praten?”

Verdomme, dacht Derk, dit was niet handig. “Het spijt me Nellie, dat ik zo lomp doe. Ik heb gewoon een slecht humeur vandaag. Trek je alsjeblieft niets van me aan.”

“Ja, tact is niet je sterkste eigenschap,” zei Nellie. “Wel waardeer ik je eerlijkheid en hoe je voor anderen opkomt.” Verrast keek Derk haar aan.

“Een maand terug heb ik gehoord hoe je het voor me op nam.” He, dacht Derk. Ik dacht dat ze op het toilet was toen ik tegen haar collega ‘s tekeer ging. Nellie maakte deel uit van een afdelingssecretariaat met naast Nellie nog vier andere dames. Nellie werkte overigens vooral voor een collega van Derk. Derk ergerde zich van het begin af aan al aan het gekwek en het geroddel in het secretariaatshok. Hij had door gedeeltelijk opgevangen opmerkingen, blikken, rode wangen en een zich schuw gedragende Nellie al langere tijd het vermoeden dat Nellie gepest werd. Op een dag had hij haar met een betraand gezicht naar het toilet zien vluchten. Daarop was hij driftig de secretariaatsruimte in gestapt en hij had zijn vermoeden uitgesproken. De dames keken hem aan en niemand sprak hem tegen. Waarop Derk gezegd had dat het getreiter nu afgelopen moest zijn. Met het dreigement, “als ik merk dat Nellie gepest wordt dan krijgen de pestkoppen met mij te maken.” Dat de boodschap aangekomen wat bleek de dagen er na, toen tegen de gewoonte in geen van de dames aanbood om koffie voor hem te gaan halen. Barst maar, had hij gedacht. De beweging is goed voor me. Het gemok hield na een week op en hij had geen nieuwe signalen van pesten gezien.

“Oh dat.” zei Derk. “Ik was het geouwehoer en geroddel meer dan zat.”

“Je hebt je niet geliefd gemaakt in de organisatie,” zei Nellie. ‘nu roddelen ze over jou.”

“Ach, ze doen maar. Het raakt me niet en het interesseert me niet wat ze zeggen.”

“Het bevalt je niet bij ons, he?”

“Nee, maar is dat zo duidelijk?”

“Voor mij wel, het verbaasde me ook dat je na die interim periode in vaste dienst wilde komen. Je bent gewoon een ander type mens dan bij ons werkt.” Derk begon te lachen. “Dank je wel voor je eerlijkheid Nellie. Wil je een geheimpje horen?” En doorgaand na een knikje van Nellie. “Ik heb net vanmorgen besloten om mijn ontslag te nemen.”

Nellie keek hem aan en knikte. “Je hebt groot gelijk.”

“En jij?” vroeg Derk.

“Ach, weet je. Mijn kwaal komt en gaat in golven. Hier weten ze dat ik de ziekte heb en er wordt niet moeilijk gedaan als ik me af en toe ziek meld. Ik ben bang dat als ik elders een baan zoek, ik niet door de proeftijd heen kom.”

“En het gepest?”

“Dank zij jou durven ze het nu niet meer openlijk te doen. Ik leer ook om me er minder van aan te trekken. Ik heb geleerd om de zielige venijnige treitertjes te negeren.” Gelukkig gaat Angelique, de grootste pestkop binnenkort met zwangerschapsverlof. Ik verwacht dat ze daarna niet meer terug komt.” Nellie vertelde dat er ook iets goeds uit het pesten was voortgekomen. Ze was weer gaan schilderen en boetseren. Ooit had ze op een kunstacademie gezeten. Helaas had ze door omstandigheden de opleiding moeten afbreken. Ze was elf jaar getrouwd en gedurende het huwelijk werkte ze bij haar man in de zaak en kwam er niets meer van tekenen en schilderen. Toen het huwelijk strandde was ze blij dat ze deze baan kon krijgen. Derk luisterde verbaasd. Saaie grijze mus Nellie ontpopte zich als een interessante gesprekspartner. Kunstacademie en creatief bezig zijn, dat had hij nooit van haar verwacht.

Derk dacht na over het programma voor de rest van de dag. Als straks de groep terug kwam zouden ze gaan lunchen om daarna een huifkartocht te gaan maken. Kijken naar de kont van het paard en ik heb er geen zak zin in, dacht Derk. Gevolgd door eten bij Juffrouw Tok, hoe krijgt iemand dit verzonnen?

“Nellie, ik heb een idee. We gaan samen naar het Kröller Müller. Ik ben er nog nooit geweest. Ken jij het?”

“Ja, maar ik ben er in jaren niet meer geweest.”

“Het is hooguit vijftien kilometer hiervandaan. Ik weet niets van kunst en jij wel. Jij kunt me, als je wilt, uitleg geven.” Nellie aarzelde, “en de anderen dan?”

“Oh, die vermaken zich wel zonder ons. En wordt jij enthousiast van het programma hierna?” Na even nagedacht te hebben. “Weet je wat, ik laat een briefje achter. Ik moest plotseling weg en jij hebt aangeboden om me weg te brengen.”

“Jij durft, dan lieg je en wat als ze morgen vragen waarom je zo plotseling weg moest?”

“Oh, daar kan ik nog een dag over nadenken. Kom op laten we op avontuur gaan.”

Derk zag Nellie twijfelen. Sukkel, dacht hij, ze vertelde toch dat ze zich vandaag niet goed voelde.

“Lukt het met je ziekte?”

“Ja, dat wel, ik voel me nu veel beter dan vanmorgen vroeg. Ik twijfel alleen nog of we dit kunnen… , vooruit laten we gaan.” Derk schreef een briefje en liet dat achter bij de receptie.

Nellie reed, Derk navigeerde en onderweg vertelde Nellie dat ze sinds vijf jaar gescheiden was. “nee, er waren geen kinderen.” Na de scheiding was ze bij haar alleenstaande moeder ingetrokken en sinds die twee jaar terug overleden was woonde ze alleen in een veel te groot huis. Derk vertelde wat anekdotes uit zijn tijd als interimair. Opzij kijkend zag hij dat als ze lachte, het niet meer die grijze mus was. Met Nellie ontdooit en kennelijk steeds meer genietend van het avontuur ontstond er een jolige sfeer. Vanaf het parkeerterrein strompelde Derk naast Nellie naar de ingang. Een aanbod om op haar te steunen sloeg hij na een blik op de frêle magere Nellie af. Bij de ingang zagen ze een aankondiging over een tijdelijke expositie met eigentijdse erotisch kunst.

“We treffen het,” zei Derk, “kijk, rode oortjes kunst.”

Nellie wilde beginnen met de beeldentuin maar ze betwijfelde of Derk dat zou kunnen met zijn enkel. “Natuurlijk kan ik dat” zei Derk, “desnoods hinkend.” Nellie wist de weg en ze leidde Derk langs werken die ze bewonderde. Bij een groep beelden van rustende mannen gekomen zei Derk: “kijk collega’s van ons.” “Foei Derk, dat is niet aardig. Er zijn best veel hardwerkende mensen in de organisatie.”

“Ja,” zei Derk, “en veel onzinbanen.” Wat dacht je van al die collega’s die niets anders doen dan ingewikkelde verrekeningen van kosten tussen afdelingen te administreren? De overvloed aan communicatie wetenschappers of al die beleidsambtenaren wiens grootste prestatie het is om een opleg A4tje toe te voegen aan een rapport van een extern bureau. Dan heb ik het niet eens over al die hielen likkende kontenkruipers die de hele dag lopen de slijmen bij de politici.”

“Ja Derk, het is duidelijk dat je ons zat bent. Kom laten we binnen gaan kijken.” Ze liepen eerst door de vaste expositie, waarbij Nellie af en toe uitleg gaf over kunststromingen en over het leven van een aantal kunstenaars. Derk, die totaal niets van kunst wist, luisterde vol belangstelling. Ze weet er veel van, dacht hij, dat had ik nooit achter die muts gezocht. Op het secretariaat is een Excel sheet al snel te ingewikkeld voor haar en hier is ze in haar element. Ze bewaarden de erotische eigentijdse kunst voor het laatst. De kers op de kaart, dacht Derk, die er nieuwsgierig naar was. Hij was ook benieuwd hoe een grijze mus als Nellie er op zou reageren. Nee, dacht hij, dat is niet eerlijk, ze is helemaal geen grijze mus. Ze geeft me goed van repliek en ze sprankelt van enthousiasme als ze over kunst vertelt.

Het was niet druk bij de expositie. Voor Derk, die op een soort van Kamasutra hoopte, viel het nogal tegen. De eerste werken waren ‘naakten” waarbij het, vond Derk, veel fantasie vergde om het naakt te zien. Niet iets om een harde plasser van te krijgen, dacht hij. Hij slenterde naar Nellie toe, die voor een groot doek was blijven staan. Derk ging naast haar staan en dacht, wah. Een afbeelding die op zijn zachts gezegd behoorlijk erotisch was. Het lijkt wel porno, dacht Derk. Een man en een vrouw naast elkaar gezeten. Zij hield in haar linkerhand de gezwollen penis van de man. De kop van de gezwollen penis stak boven de kleine vrouwenhand uit. De eikel, vochtig glanzend was levensecht geschilderd. De vrouw met gespreide benen zittend, met twee vingers van de man in het overvloedige schaamhaar van haar poes. De vrouw met grote wat hangende borsten en grote naar voren priemende tepels. Derk slikte en keek opzij naar Nellie. Hij zag dat het doek haar niet onberoerd liet. Ze likte met haar tong over haar bovenlip en hij zag zweetdruppeltjes op haar voorhoofd. Dit was het moment dat Derk zich realiseerde dat de voorheen grijze mus een vrouw was met seksuele behoeften.

“Wat vind je er van?” vroeg hij en hij merkte tot zijn ongenoegen op dat zijn stem schor klonk en dat de vraag er minder nonchalant uitkwam dan hij wilde. Nellie dacht even na voor ze antwoord gaf. “Knap geschilderd en nog al heftig. Kijk eens hoe knap de extase in haar gezicht tot uitdrukking komt.” Derk, die alleen nog maar oog had gehad voor andere aspecten van het doek, keek en gaf haar gelijk. Ja, ja extase dacht hij, ik voel in mijn broek dat daar ook sprake van opkomende extase is.

Omdat er andere bezoekers bij kwamen staan liepen ze verder. Nog meer naakten en als ze abstract geschilderd waren zei het Derk weinig. Er was nog wel een sprekend doek van drie vrouwen die met dildo ’s in de weer waren.

“Ik weet een mooie titel voor dit schilderij.” zei Derk. Nellie keek hem vragend aan.

“Behelpen.” Derk zag aan het meewarige glimlachje dat ze hem schonk dat ze deze opmerking niet waardeerde. Derk vertelde daarom maar de mop over het jongetje in de klas die op een vraag van de juffrouw over torren de vibrator noemde. Nellie schaterde tot ze de verstoorde blikken van andere bezoekers zag. Ze naderden het einde van de expositie. Een van de laatste werken was een zich wassende vrouw met ook nu weer overvloedig schaamhaar.

“Zeg Nellie, hebben schilders een voorkeur voor modellen met veel schaamhaar?”

“He?” en na even nadenken. “ Nee, niet dat ik weet. Ik snap wel wat je bedoelt, na wat we gezien hebben. Misschien hebben ze zich laten inspireren door het beroemde werk “L’orgine du monde.” Ken je dat?” Derk kende het niet en Nellie zocht naar een afbeelding van het doek op haar telefoon. “Kijk.” Ja, dacht Derk da ’s een beste bos haar. Het laatste doek stelde een stel met elkaar spelende bosnimfen voor. Derk vond het een geil schilderij. Tegen Nellie zei hij: “Dit vind ik een mooi tafereel.”

Nellie interpreteerde zijn opmerking correct, want Derk betrapte haar erop dat ze naar beneden naar zijn kruis keek. “En jij Nellie?”

“Hm…, nogal afgezaagd om zo iets te schilderen.”

“Wat schilder jij Nellie?”

“Oh, van alles. Nu vooral landschappen, vroeger veel portretten en ook wel naakten.”

Derk spitste zijn oren en dacht na. Hij was nog steeds geïrriteerd op Claire. Na een korte affaire vijf jaar terug had hij zich voorgenomen om nooit meer vreemd te gaan, maar nu?

Buitengekomen vroeg Nellie: “Wat is het volgende onderdeel van je spijbelplan?”

“Ik heb je een etentje door de neus geboord, mag ik je straks trakteren? Het is nu nog te vroeg en na alles wat we gezien hebben ben ik nieuwsgierig naar jouw werk. Wil je het me laten zien?” Nellie dacht lang na. “Het wordt wel een heel bijzondere dag zo,” zei ze met een voorzichtig glimlachje. “Vooruit, uiteindelijk moeten we toch die kant weer op. Kom dan gaan we.”

Nellie bleek in een vrijstaande bungalow te wonen. Haar voormalig ouderlijk huis, vertelde ze. Nadat ze eerst wat gedronken hadden nam ze hem mee naar haar atelier. Ze vertelde dat het de vroegere slaapkamer van haar ouders was. Ze was, toen ze weer bij haar moeder introk, haar oude kamer weer gaan gebruiken en daarna had ze het maar zo gelaten. “Wat wil je eerst zien, oud of nieuw werk? Ik heb lang niet alles bewaard. Gelukkig hebben mijn ouders alles wat ik hier achtergelaten had wel bewaard.”

Derk, die eigenlijk alleen nog maar geïnteresseerd was in naakten, zei heel correct. ”Laten we het in chronologische volgorde doen van oud en nieuw.”

Nellie liet wat schilderijen en voorwerpen zien die op de academie gemaakt had, waaronder een naaktstudie van een man. Toen pakte ze een doek dat ze direct weer terug zette met de achterkant naar Derk toe. Nieuwsgierig geworden vroeg Derk, “wat is dat?”

“Oh iets heel ouds, iets wat ik gemaakt heb toen ik net getrouwd was. Kort daarop kwam er niets meer van schilderen. Wil je zien wat ik de laatste tijd gemaakt heb? Ik ben gaan aquarelleren.” Ze liet een paar aquarellen zien. Derk raakte enthousiast over een aquarel van de IJssel. “Die heb je bij Welsum geschilderd,” zei hij. Nellie lachte. “Bijna goed. Daar heb ik de foto gemaakt. Het schilderen heb ik hier gedaan. Na vandaag zal je deze ook wel interessant vinden.” Ze toonde een aquarel van een kussend stel. De man met zijn handen op de billen van de vrouw, de buiken strak tegen elkaar en de borsten van de vrouw geplet tegen de borst van de man.

“Modellen?”

“Nee, de fantasie van een alleenstaande vrouw.” Derk was even stil en dacht na over haar opmerking en de manier waarop ze hem aankeek toen ze het zei. Ze zette het doek weg en zei: “nou dat was het. Oh nee wacht.” Ze haalde een tekening tevoorschijn met een prachtige karikatuur van Derk met zijn collega’s in vergadering. Derk barstte in lachen uit. “Geweldig, eigenlijk zou je dit op kantoor moeten ophangen.”

“Ja, jij kunt er om lachen, maar ik weet zeker dat je collega’s dat niet allemaal kunnen.”

“Zeg Nellie, dat doek dat je weg zette zonder het te laten zien, mag ik…?”

“Het is nogal intiem en het is van twintig jaar geleden.”

“Nou en? Of is het iets waar de Nellie van nu zich voor schaamt?” Nellie met een voorzichtig lachje. “Dat zeker niet. Ach weet je wat, waarom ook niet? Eigenlijk ben ik er trots op.” Ze pakte het doek op en draaide het om. Tsjonge, dacht Derk. Het bleek een zelfportret van een naakte voor de spiegel staande Nellie. Derk zag haar billen, een smalle taille en in tegenstelling tot nu had ze lang haar. In het spiegelbeeld zag hij het gezicht van een jonge sprankelende Nellie met kleine parmantige borsten en een toefje donkere haren in haar kruis.

“Daar mag je zeker trots op zijn,” zei Derk. “Wat een mooi figuur.”

“Oh, ik dacht dat je geïnteresseerd was in de schilderkunst.” Toen ze Derk zijn beteuterde gezicht zag: “Ik heb je wel door. Wees eens eerlijk Derk. Op het werk had je nooit aandacht voor me en ergens vandaag is dat totaal veranderd. Ik merk aan alles dat je met me naar bed wilt. Volgens mij is dat idee geboren tijdens het kijken naar de erotische schilderijen. Klopt dat?” Derk was even sprakeloos en dacht na over zijn antwoord.

“Ehh ja, toen we over de expositie liepen zag ik je in eens met andere ogen en merkte ik wat voor een leuke aantrekkelijke vrouw je bent. Nu vraag ik me af waarom ik dat niet eerder zag.”

“Na mijn scheiding en wat slechte ervaringen met afspraakjes ben ik gestopt met moeite doen en ben ik mannen op een afstand gaan houden, misschien heb je dat gevoeld. Toen ik merkte waar jij op uit was heb ik nagedacht in de auto. Als je niet zo verrekte lomp doet ben je een aantrekkelijke vent. Je bent getrouwd en daar ben ik dubbel in. Het voelt niet goed om met de man van een ander te gaan vrijen, aan de andere kant kan het daardoor vrijblijvend zijn.” Derk keek haar aan en wist zo snel geen gepaste reactie. “De laatste keer dat ik met een man samen was is een jaar geleden. Tijdens de vakantie op een single reis. Ik had wat te veel gedronken en achteraf bleek het afgrijselijk. De dagen erna wilde hij me nog claimen ook. Die man stonk en als ik er aan terug denk ruik ik nog zijn lucht.” Ze trok een vies gezicht. “Weet je wat? We gaan ons douchen.”

Zonder op een reactie van Derk te wachten liep ze voor hem uit naar de badkamer. In de badkamer begon ze zich, zonder duidelijke gêne maar ook zonder er een show van te maken, uit te kleden. Derk keek toe. Hij zag een, voor een vrouw van midden veertig, verrassend strak lijf. Wat mager. Nog steeds de parmantige kleine borsten, nu iets meer onderhevig aan de zwaartekracht en net als op het zelfportret het toefje donkere haren. Helemaal uitgekleed keek ze Derk aan, “schiet eens op Derk.”

Derk keek naar zijn ingetapete enkel en dacht, laat maar. Hij kleedde zich uit en zag hoe Nellie onder de douche stapte. Zijn pik, die zich al roerde vanaf het zien van het zelfportret, te voorschijn halend keek hij Nellie aan. “Zal ik die inzepen Derk?” Snel trok Derk zijn kleren verder uit. Met zijn erectie vooruit stapte hij bij Nellie onder de douche. Ze pakte zonder schroom zijn pik vast en begon het apparaat in te zepen. Derk zocht haar mond voor een kus en toen ze die beantwoordde pakte hij een van haar kleine borsten. Hij kneedde zachtjes haar borst en rolde zachtjes haar tepel tussen zijn duim en wijsvinger. Nellie was gestopt met inzepen en kneep nu alleen nog in zijn pik. Derk zocht met zijn vingers zijn weg naar haar spleetje en begon haar met twee vingers te vingeren. Nellie beantwoordde dat door al kussend zijn voorhuid heen en weer te schuiven. Derk verbrak de kus om een tepel tussen zijn lippen te nemen. Hij had haar clitoris gevonden en streelde die, terwijl Nellie op zijn vingers heen en weer kronkelde. Doorgaan of afdrogen? Dacht Derk. De vraag hoefde niet gesteld te worden.

“Doorgaan Derk, toe ga door. Ik, ik…” en een zachte onderdrukte kreet. Zo, dacht Derk, die had er zin in. Nellie drukte een kus op Derk zijn mond en zei: “Dank je wel, dat was een lekker voorproefje.”

Ze droogden elkaar af en Nellie nam hem mee naar haar slaapkamer. Haar vrijgezellen bed bleek een twijfelaar. Toen Derk haar op haar rug wilde leggen vroeg ze of ze boven mocht. “Het is zo lang geleden,” zei ze, “zo kan ik zelf voorzichtig voelen of het gaat.”

Derk ging op zijn rug liggen en Nellie ging gehurkt over hem heen zitten en leidde zijn paal voorzichtig naar binnen. Overbodige voorzichtigheid, dacht Derk. Haar kut was drijfnat van het vingeren en eenmaal met zijn eikel tussen haar schaamlippen liet ze zich zakken en werd Derk zijn jongeheer helemaal in haar kut opgenomen. Derk tilde zijn hoofd op en stelde tevreden vast hoe zijn pik over de volle lengte in haar stak. Het voelde goed, ze was nat en toch voelde het strak.

Nellie begon te bewegen. Eerst zacht terwijl Derk met zijn handen haar kleine borsten en haar tepels vasthield. Ze werkte zich naar een orgasme en leek geen aandacht voor Derk te hebben. Later, na afloop merkte Derk een spiegel aan de wand op en toen realiseerde hij zich dat ze naar haar neukende spiegelbeeld had gekeken. Haar tempo ging omhoog. Derk liet haar borsten los en schoof zijn handen onder haar billen om haar te ondersteunen in haar wipbewegingen. Ze kwam nu wel gillend klaar en ze liet zich met Derk zijn pik nog diep in haar voorover zakken voor een kus. Derk gebruikte zijn handen op haar billen om haar heen en weer over zijn pik te schuiven en hij stootte zijn bekken omhoog tot hij kwam.

Ze bleven een tijdje liggen totdat Derk bedacht dat ze geen condoom gebruikt hadden. Hij verontschuldigde zich bij Nellie, die zei. “Geeft niet, ik kan geen kinderen krijgen.” Dat is niet wat ik bedoelde, dacht Derk. Ze fristen zich op en kleedden zich aan. “Mag ik je nu mee uit eten nemen?” vroeg Derk.

“Ik heb een beter idee, ik heb nog een pizza in de vriezer. Zal ik de pizza klaar maken met wat salade er bij?” Dat idee stond Derk wel aan. Na de pizza en een gedeelde fles wijn vroeg Derk om een herkansing.

“Herkansing? Het was heerlijk. Of bedoel je een reprise?”

Dit keer begon het minnespel in de huiskamer naast de tafel met de vuile borden en de lege glazen. Derk liet zich in een ouderwetse fauteuil zakken. Nog van haar ouders, dacht hij. Hij trok haar op schoot en ze begonnen te vrijen. Ze kusten, Derk met zijn hand op haar borsten en Nellie met haar billen over zijn ontwakende erectie wrijvend. Toen hij haar wilde uitkleden zei ze, “neen, niet hier” en ditmaal nam ze hem mee naar haar atelier. Eenmaal uitgekleed ging Nellie met haar billen naar hem toe voor een grote spiegel staan.

“Zo mag het,” zei ze terwijl ze wat wijdbeens ging staan. Derk schoof zijn pik naar binnen en begon in haar te bewegen. Na een paar stoten zei ze: “Wacht even, ik wil even iets pakken.” Verbaast en met tegenzin trok Derk zich terug. Nellie liep de kamer uit en terwijl Derk teleurgesteld met zijn natte glinsterende pik in zijn hand stond, keerde ze terug met een handspiegel. “Ik wil goed kunnen zien hoe je in me zit,” zei ze. Ze leunde opnieuw voorover tegen de spiegel aan. Derk zijn pik vond zijn weg terug in haar natte warme gleuf. Terwijl Derk haar neukte hield Nellie de handspiegel zodanig dat ze kon zien hoe zijn pik in haar kut heen en weer ging. Ze verbaasde Derk opnieuw met haar aanmoedigingen.

“Toe neuk me, toe harde stoten diep in mijn kut… ja nu heen en weer. Oh.” Derk genoot van het geile spel en de aanmoedigingen. Hij hield haar bij haar heupen vast en keek langs haar heen mee in de grote spiegel. Hij keek naar haar bungelende kleine borsten en haar vertrokken gezicht en hij voelde bij iedere uithaal hoe zijn heen en weer slingerende ballen haar raakten. Hij hield zich keurig in tot ze haar orgasme kreeg. Hij liet haar uitrazen en toen trok hij zich terug. Hij keerde haar om en tilde haar op. Bah, dacht hij toen hij zijn enkel voelde. Gelukkig begreep Nellie zijn bedoeling, ze sloeg haar armen om zijn nek. Derk zocht een goede positie voor de spiegel en Nellie hielp hem om zijn pik weer naar binnen te laten glijden. Terwijl Derk haar met zijn handen onder haar billen omhoog hield, schoof ze heen en weer over zijn pik. Ze voelde Derk schokken. Ze zag zijn grimas tijdens het spuiten en ze had kreeg vierde orgasme op die dag.

Later, nadat Derk zijn vrouw een bericht had gestuurd dat ze hem niet hoefde op te halen reed Nellie Derk naar huis. Ze stopte om de hoek, kuste hem en zei. ‘nu hebben we samen een geheim, dank je wel interim minnaar voor één dag.”

Thuis gekomen deed Derk zijn best om Claire, na de ruzie van die ochtend, te negeren. Hij gaf geen antwoord op haar vragen over de dag. Reageerde niet op iets dat zij over haar dag vertelde en wees haar aanbod om iets te drinken te pakken met een nors “nee” af. Toen hij naar bed wilde, ging Claire voor hem staan. “We moeten praten,” zei ze. “Zo gaat het niet langer. Je hebt het niet naar je zin op je werk. Ik snap ook dat je gefrustreerd ben over je blessure, maar dat hoef je toch niet allemaal op mij af te reageren?”

Derk keek haar aan en spijt begon al aan hem te knagen. “Zeg alsjeblieft die klote baan op. Ik heb mijn werk en we hebben spaarcentjes op de bank. Ik wil mijn oude Derk terug.”

Derk, tot dan toe nagenietend, voelde spijt opkomen en dacht, wat ben ik een stomme klootzak. Hij vertelde Claire dat hij er die morgen over na had gedacht.

“Je hebt gelijk, ik heb besloten om mijn ontslag te nemen.

“Gelukkig,” zei Claire. Ze kuste hem en vroeg: “Ga je mee naar boven?”

Tinus Boot

Graag Uw sterrenwaardering boven en/of reactie onder het verhaal. En/of rechtstreekse mail met de schrijver. Dank u

My



Betaling in natura

Tinus Boot Posted on zo, februari 14, 2021 13:49

“Ik wil je wat vragen”
Verbaasd legde ik mijn boortol neer en keek ik Thea aan. Ik kende haar al jaren en had al heel wat klussen voor haar en later ook voor haar kinderen gedaan. Thea was normaal erg direct. Iets omslachtig vragen was niets voor haar. Ze bleek een feest van haar werk te hebben en ze wilde er niet alleen naar toe. Haar laatste relatie van bijna een jaar met ene Evert was voorbij. De zoveelste gesneuvelde relatie. Echter in het geval van Evert dacht ze de ideale partner gevonden te hebben. Dat maakte dat ze met collega’s haar enthousiasme had gedeeld en die collega’s waren nieuwsgierig naar Evert geworden. Ze had geen zin om te vertellen dat het uit was. Nieuwsgierige vragen, kantoorroddels, meewarige blikken, dan liever een leugentje. Ze zag mijn aarzeling.
“Ik betaal je, als je meegaat het gewone uurtarief.” Hoewel ik het voor het geld niet hoefde te doen, klonk dat voorstel wel interessant. Door schade en schande wijs geworden vermeed ik al jaren situaties die tot “loon in natura” konden leiden. Ook bij Thea had die verleiding op de loer gelegen. Leeftijdsgenoten, aantrekkelijk om te zien, alleenstaand en we deelden een voorkeur voor zwarte humor. Beter zo had ik besloten, opdrachtgever en opdrachtnemer. Het had me uiteindelijk via haar netwerk een hoop opdrachten opgeleverd. Ik dacht met haar mee door te vragen hoe ze de leugen na mijn eenmalige optreden als Evert vol wilde houden. “Consequent, blijven jokken en eer we een jaar verder zijn komt er wel weer een overname of een grote reorganisatie met een stoelendans.” Ik stemde toe.
Doorwerkend, vroeg ik me af of ik een mannelijke escort was geworden. De zoveelste carrière switch, maar wel een bizarre na mijn zestigste verjaardag. Na een studie biologie en een jeugdig huwelijk was ik beleidsmedewerker bij een provincie geworden. Mia studeerde nog en werkte aan haar promotie, lesgeven zag ik niet zitten en zo was ik ambtenaar geworden. Achteraf gezien, gruwelijk saai. Eenmaal afgestudeerd maakte Mia carrière en al snel verdiende ze meer dan ik. Toen de kinderen kwamen leek het dan ook logisch dat ik huisman werd. Al snel verveelde dat en omdat ik bekend stond als handig werd ik veel gevraagd voor klusjes bij vrienden en bekenden. Pro deo, of te wel voor de kat zijn edele delen. Alles beter dan een hele dag thuis zitten. Tot een bejaarde overbuurman er op stond om me te betalen en bleef aandringen. Zo werd mijn klusbedrijf geboren. Naarmate de kinderen minder aandacht behoefden nam ik meer werk aan. Ik genoot van de vrijheid en geen haar op mijn kalende hoofd die er aan dacht om terug te keren in een ambtenarenbestaan of iets anders met mijn opleiding te gaan doen. Financieel hoefde het niet eens, Mia bleef gestaag stijgen op de carrière- en inkomensladder. We vormden een mooi koppel. Zij ‘s morgens de deur uit in haar krijtstreep-achtige werkkleding en ik, zodra de kinderen naar school waren, in mijn werkkleding. Hoe tegengesteld ook, we hadden het goed samen, tot ik het verpeste.
De eerste keer dat ik voor verleiding buiten de deur zwichtte, of was het alleen maar afleiding, kon ik gelukkig voor Mia verborgen houden. Ik was nog maar een jaar voor me zelf bezig toen het me overkwam. Een nieuwe schutting om een tuin. De vrouw des huizes stond er op dat hij zo hoog mogelijk werd en haar man, duidelijk niet de baas in huis, was het er mee eens. Ik waarschuwde ze nog voor de maximum toegestane hoogte. Zij hield vol, hij knikte en klant is koning.

De dag dat ik begon liep het al bijna mis. Boze buren, ze bleken niet overlegd te hebben. Het plan werd bijgesteld in hoogte en de schutting kwam helemaal op hun grond. Zij besliste opnieuw die dag, manlief was overigens even uit beeld, hij bleek in de offshore te werken. Ze was schatte ik een jaar of vijf ouder dan ik en op een bepaalde manier aantrekkelijk. Niet als mens, veel te pinnig. Ook niet superknap, maar wel een lichaam met rondingen. Die rondingen daar pronkte ze graag mee, met veel decolleté en strakke kleding. Op de tweede dag werken trapte ik erin. Mijn enige excuus is dat die dag begon als een uitgesproken klotedag.

Mia klaagde over een gekreukte blouse en in het verlengde daarvan dat ik drukker was met mijn ‘klusgedoe’ dan het huishouden. Vlak bij school ontdekte de oudste dat hij zijn broodtrommel vergeten was en konden we weer terug. Eindelijk klaar om aan het werk te gaan, wilde mijn oude VW bus niet starten. Accu naar de kloten en daarmee helemaal mijn humeur. Eindelijk weer met de schutting aan de slag werd ik afgeleid door mijn opdrachtgeefster die met haar borsten provoceerde. Mijn humeur en haar gedoe maakte dat ik het eruit flapte. “Met zo’n hoge schutting kan je straks met blote tieten in de tuin.”
Het was als lekker chagrijnig rellen bedoeld, maar ze keek me aan en lachte. “Jij snapt het, dat is de bedoeling ook.”
Later die dag bij haar in de keuken aan de koffie begon ze er zelf over. “Ik zie dat je steeds naar mijn borsten kijkt” Nog steeds chagrijnig reageerde ik. “Ja, je pronkt er nogal mee.”

“Vind je ze mooi?”
“Dat kan ik zo niet beoordelen, dan moet je ze eerst helemaal uitpakken.” Ze deed het. Echt mooi waren ze niet, wel groot en, niet langer in toom gehouden door haar bh, nogal slap. Daar had het bij kunnen blijven als ze niet aangeboden had om ze even vast te pakken. Van vastpakken werd het vozen en zo belandde ik in een vreemd bed met andermans vrouw. De donkere bos haar op haar onderbuik verklapte dat ze geen echte blondine was. Ze drong aan op haast want de kinderen zouden uit school komen. Achteraf gezien was het geen super wip. Het was gewoon op en neer neuken op zoek naar bevrediging. Haar lichaam bleek eenmaal uitgepakt minder aantrekkelijk, niet zo strak als dat van Mia. Slappe borsten, weke billen waar mijn vingertoppen in verdwenen en handsvaten. Toch neukte ik alsof mijn leven ervan afhing en zij, ze deed ijverig mee door me aan te moedigen.  Wel een aparte ervaring, een vrouw die bleef roepen. “Toe neuk me … ram je dikke pik in me … niet stoppen, doorstoten.” Niet dat ik op dat moment veel ervaring met anderen vrouwen had. Mia en ik waren al sinds onze tienertijd samen.
De volgende morgen rondde ik de klus af. Behalve een vette knipoog behandelde ze me alsof er niets gebeurd was. Dat kwam me goed uit. Ik had die nacht slecht geslapen, spijt en zorgen. We hadden het onbeschermd gedaan en in die tijd was de angst voor aids veel groter dan nu. Er was nog geen behandeling voor en de ziekte was dodelijk. Wat moest ik doen? Me laten testen, niet met Mia vrijen, het hield me uit mijn slaap.
Bij vertrek gaf ik haar de rekening. De vooraf afgesproken prijs, heel netjes vond ik. De verloren tijd door het gedoe met de buren en materiaal ruilen had ik niet in rekening gebracht.  Ze aarzelde bij het aanpakken. Vreemd, dacht ik zonder er verder aandacht aan te besteden. Ik wilde graag weg.
Het was weken later op een zondagavond dat ik merkte dat er nog niet voor de schutting betaald was. De zondagavonden met de kinderen rustig in bed, gebruikte Mia om vergaderstukken en dergelijke door te nemen en ik voor mijn beperkte administratie. Rekeningen betalen en rekeningen maken. Ik besloot de volgende dag te bellen.
‘Van een koude kermis thuiskomen,’ is de uitdrukking. Dat was het, ze vond dat ik al betaald was. Ik vroeg of ik haar man dan even mocht spreken. Die was niet thuis, zei ze. Een dag later ging ik op bezoek. Fraaie schutting, vond ik, erlangs lopend. Er werd niet open gedaan en ik had het gevoel dat ze wel thuis was. Voor de zaterdag erop verzon ik een smoes. Onze afspraak was dat we de zaterdagen samen vrij zouden houden, voor de kinderen en voor elkaar. Ik vertelde Mia dat ik even een uurtje weg was om wat vergeten gereedschap op te halen. Met de motorzaag achter in de bus vertrok ik.
Gelukkig hadden ze de door mij gemaakte tuinpoort niet op slot gedaan. Het was nog vroeg, half acht s‘ morgens toen ik de motorzaag startte. Het duurde maar even of de gordijnen gingen open en ook bij de naburige huizen. De man des huizes was thuis. Op pantoffels en in zijn onderbroek kwam hij naar buiten. Ik drukte de tanden van de zaag even tegen een schuttingpaal om wat houtsnippers te verspreiden.
“He klootzak, wat flik je me nou.” Het was maar nauwelijks hoorbaar boven het geluid van de zaag uit. “Als jullie de rekening niet betalen zaag ik de hele schutting om.”
Achter geopende bovenramen genoten buurtgenoten mee. Zij was in ochtendjas naar buiten gekomen en er werd druk overlegd. Hij rood van kwaadheid en ook zij met een rood hoofd. Ik kon het helaas niet verstaan. Wel zag ik ook hun kinderen naar buiten komen. Er huilde er een.
“Misverstand,” schreeuwde hij. “Mijn vrouw dacht dat ze het al overgemaakt had.”
Het geld kwam, mijn schuldgevoel bleef en woekerde nog maanden voort.
De tweede keer gebeurde jaren later. Ik had een groot werk aangenomen. De verbouwing van een voormalige stal tot een bed en breakfast. De opdrachtgevers waren een echtpaar van mijn leeftijd, Rob en Desiree. Rob was orthodontist en Desiree werkte part time als fysiotherapeute. Het was haar ding om in de stal bij hun woonboerderij een B&B te beginnen. Ongeveer twee maanden werk voor mij, plus een deel dat ik aan anderen uitbesteedde. Rond die tijd werd het bedrijf waar Mia voor werkte overgenomen door een grote internationale organisatie. De overname gaf spanning totdat duidelijk was dat ze haar baan hield.  Ze maakte zelfs promotie en kreeg de belachelijke titel ‘senior vice president.’ Vanaf dat moment noemde ik me CEO van mijn eenmanszaak. De keerzijde was dat Mia vaak en lang op reis was.
Tijdens de verbouwing van de stal ontstond er al snel een routine van een maal per dag koffiedrinken met mijn opdrachtgeefster Desiree. Ze was op een prettige manier heel betrokken bij de verbouwing en de voortgang. Het moment van het gezamenlijk koffie drinken hing af van haar werktijden. Ik merkte dat ik na een paar weken begon uit te kijken naar die momenten. Dat bleek wederzijds te zijn. Op een middag kwam ze het erf op gescheurd. Ze verontschuldigde zich dat ze zo laat was. Ze had een bespreking gehad met haar collega’s. ”En ik zat maar op de klok te kijken. Ik wilde weg, ik verlangde naar ons koffie kwartiertje.”  

Wat de gesprekken met haar zo leuk maakte was dat we veel gemeenschappelijke interesses hadden. Uiterlijk was ze helemaal mijn type niet. Klein, slank op het magere af, met een jongensachtig figuur. Misschien was dat wel de reden dat ik mijn veiligheid barrières had neergelaten. Met het werk bijna klaar zag ik op tegen het moment dat het af zou zijn en ik haar niet meer zou zien. Op de maandag van de laatste week liep het mis. Mia was het weekend niet thuis geweest, die zat voor een meerdaagse conferentie in de buurt van Detroit.

Tijdens een trimrondje in het bos was ik gestruikeld en ik strompelde met een dikke enkel. In de loop van de dag kwam Desiree naar me toe. Ze had me zien strompelen en vroeg naar de oorzaak. Luisterend naar mijn verhaal bood ze aan om mijn enkel te onderzoeken. Dit gebeurde in een van de kamers van de B&B. Ik trok mijn schoen en sok uit en legde mijn voet in een vensterbank. Tussen mij en het raam staand, boog ze zich met haar billen naar me toe voorover om zo mijn enkel te onderzoeken. Terwijl ze mijn enkel betaste drong het tot me door hoe dichtbij ze was. Haar billen vlak voor mijn kruis kregen een seksuele lading. Ik had er vaker naar gestaard en ongemerkt haar kleine ronde stevige billen bewonderd. Nu zo vlak voor me plus de voorovergebogen houding maakte dat ik een stijve kreeg. Ze draaide haar hoofd naar me toe om iets te zeggen en we keken elkaar aan.

Ik weet niet meer wie er begon, maar even later stonden we te kussen. Wat ik me wel met zekerheid herinner is dat zij haar hand tussen onze lichamen in bracht en in de bobbel in mijn broek kneep. Ik had met mijn armen om haar heen haar billen vast om haar zo tegen me aan te trekken. Haar hand wurmde zich ertussen. Dat maakte dat ik wat ruimte maakte. Terwijl zij kneep maakte ik haar broek los. Pas toen ik mijn hand in haar broek had en haar vochtige slipje voelde protesteerde ze.
“Dit moeten we niet doen.”
“Nee,” beaamde ik, “dit moeten we niet doen.” We deden het wel. Terwijl ik mijn hand in haar slipje stak bleef ze de bobbel in mijn broek vastklemmen. Verrast voelde ik een kale kut. In die tijd was dat nog niet zo algemeen. Terwijl ik haar vingerde maakte ze mijn broek los om mijn pik te bevrijden. Ik liet haar even los om te zien hoe ze met haar kleine handen mijn pik koesterde. Dat was ook het moment dat ik me herinnerde dat Remco die middag nog zou komen. Aan Remco had ik het installatiewerk uitbesteed en die middag zou hij de cv-installatie nog inregelen. Ik vertelde het Desiree. Ze reageerde laconiek met, ”dan moeten we opschieten.” Daarmee gaf ze overduidelijk aan om letterlijk tot aan het gaatje te willen gaan.

Het vergde wat improviseren. We neukten voor het raam. Desiree voorovergebogen naar het raam op de uitkijk. Haar bovenkleding nog aan en om de juiste hoogte te creëren staande op de koffer van mijn boormachine. Ik met mijn broek op mijn enkels erachter.
Niet het meest romantische standje realiseerde ik me later en dan nog dat gehaaste gedoe. Haar afscheid leek meer een vlucht en ik zag haar die middag alleen nog in de verte achter het keukenraam. Ze keek niet.
Met Mia nog op reis lag ik die nacht alleen in bed. In tegenstelling tot mijn vorige overspel voelde ik geen spijt. Angst voor een geslachtziekte al helemaal niet, daarvoor leek Desiree me te degelijk. Wel had ik spijt dat het zo onbeholpen en gehaast was gebeurd. Ze verdiende beter vond ik.
Wat nerveus reed ik de volgende dag naar de B&B. De auto’s van Desiree en haar man stonden nog op het erf. Gewaarschuwd door het knerpende grint verscheen haar man voor een raam. De bedrogen echtgenoot stak vriendelijk zijn hand op. Ik betrapte me op een zucht van opluchting. Zenuwpees. Tegen zijn gewoonte in kwam hij voordat hij naar zijn werk ging even kijken. “Bijna klaar hoor ik van Desiree. Nou compliment hoor, het ziet er netjes en je bent op tijd klaargekomen.” Shit, dacht ik, verkeerde woordkeus. Zou hij iets vermoeden? Hij glimlachte vriendelijk. “Bedankt, vandaag nog wat afwerkdingetjes en morgen opruimen. Dan is het gereed.”
Kort nadat hij vertrok kwam Desiree tevoorschijn. Opgelucht stelde ik vast dat ze vrolijk was. Ik merkte geen spijt van ons overspel of over de gehaaste seks. Ze kuste me op mijn mond en vertrok met de woorden dat ze om drie uur weer thuis zou zijn. “Op tijd voor de koffie,” zei ze met een glimlach. Later die morgen kreeg ik een sms bericht van Mia, ze kwam eerder naar huis. Ze had een andere vlucht geboekt en landde de volgende morgen op Schiphol. Ophalen hoefde niet, ze liet haar auto altijd op Schiphol staan. Wel had ik de gewoonte om thuis te zijn op de dagen dat ze terug kwam van een reis. Daar wilde ik niet van afwijken, dan maar een dag later opleveren.
Desiree had zich gehaast, om kwart voor drie hoorde ik haar auto het erf oprijden. Ik was benieuwd of ze eerst koffie zou zetten en dan komen, of dat we de koffie gewoonte zouden overslaan. Het werd overslaan, ze kwam rechtstreeks de B&B in. Ik had me vooraf afgevraagd of ze me in huis zou uitnodigen. Het werd vrijen in de lege B&B, tussen wat restjes materiaal en mijn gereedschap. We namen er wel de tijd voor door het hele ritueel af te werken: Kussen, voelen, handen onder de kleren, vozen. Voor het eerst zag ik haar helemaal naakt. Slank, pezig met heel kleine borsten. Grappige borsten, als liggende komma’ van opzij gezien. De bolling zakkend en dan het puntige uiteinde met de tepels schuin omhoog buigend. Borsten om vast te pakken en te strelen, tepels om op te knabbelen.
Mijn timmermansoog leerde dat mijn nog op te ruimen zaagtafel de juiste werkhoogte had. Na tweemaal gecontroleerd te hebben of de stekker echt uit het stopcontact was, tilde ik haar met haar blote billen op de zaagtafel. Wat angstig keek ze achterom naar het cirkelzaagblad. Ze vertrouwde me, zowel vanwege het zaagblad waar ze tegen aan leunde als mijn gezwollen erectie die langzaam in haar schoof. Zo vreeën we heel rustig naar een hoogtepunt. Voordat ze zich weer aankleedde hielp ik haar met mijn eerder die morgen uitgetrokken trui. Ik veegde het zaagsel van haar billen en zij nam de trui over om haar kruis droog te wrijven. “Goed bewaren,” zei ze met een grijns, toen ze de trui teruggaf.
De volgende morgen deed ik wat administratie en wachtte ik op de thuiskomst van Mia. Het was een verrassende thuiskomst. De kinderen waren de deur al uit toen ze kwam en haar begroeting was hartstochtelijk. Heel anders dan de laatste jaren onze versleurde gewoonte was geworden. Ik had geleerd om niet direct te hard van stapel te lopen. Ze verraste me door onze welkomstkus te laten overgaan in een lange tongzoen en door zich tegen me aan te drukken. ”Ik heb je gemist.” Even later gevolgd met een aai over mijn onderbuik, “en zo te voelen jij mij ook.” Het werd de heftigste vrijpartij sinds lange tijd. Eerst wilde ze boven en na haar eerste orgasme wilde ze van achteren genomen worden. Vrijstaande woningen hebben meerdere voordelen.
De dag erna had ik een andere klus en zo werd het vrijdag voor ik weer naar de B&B kon. Het werd een gedenkwaardige vrijdag. Ik had met Desiree ge-sms’ t. Zij zou ‘s middags thuis zijn en haar man Rob had geen tijd, hij liet de oplevering aan haar over. Ze sloot af met een :-)).
Ik was het maar deels met haar eens. Ja, lekker vrijen dat wilde ik, maar ik zat ook met mijn factuur voor de laatste termijn. De laatste vijf procent van de aanneemsom, geen schokkend bedrag, maar toch. Ik wilde die factuur niet aan Desiree geven, dat vond ik lullig. Met de factuur aan haar man sturen had ik minder scrupules. Dan maar per post. De ochtend besteedde ik aan de laatste afwerkklusjes en opruimen. Desiree kwam net na de middag thuis. Een formele oplevering hoefde voor haar niet, ze was alle dagen komen kijken en ze had de verbouwing op de voet gevolgd. In plaats daarvan nam ze me mee de woning in. Wat er daarna gebeurde herinner ik me na al die jaren nog alsof het gisteren was. Niet alleen door de daad, maar meer nog door de gevolgen.
In huis begon het feest met een herhaling van een paar dagen eerder. Eenmaal tegen elkaar aan, ik met mijn pik uit mijn broek en een hand in de hare, remde ze me af. Ze stelde voor om eerst samen te gaan douchen. “Daarna ga ik je echt verwennen.” Voor ik haar naar boven volgde trok ik mijn werkschoenen uit en liet die onder aan de fraai gelakte trap staan. Ze nam me mee naar een logeerkamer, waar we elkaar uitkleedden. Mijn al te enthousiaste poging om op het bed te belanden weerde ze lief maar vastbesloten af.
Samen douchen was een goed alternatief. Hun ruime badkamer bood volop mogelijkheden. Inzepen, sponsen, afspoelen. Ieder plooitje van haar lichaam leerde ik kennen. Ik kon het niet nalaten om haar kleine aparte borsten om de beurt in mijn mond te nemen, ondanks de zeepsmaak. Mijn kloten en mijn pik werden zorgvuldig gewassen, de voorhuid terugschuiven bleek niet nodig. Afgedroogd en terug op de logeerkamer kwam mijn verwachting uit. Ze vroeg me om te gaan liggen, daarna boog ze zich over mijn vlaggenmast en nam ze de eikel tussen haar lippen. Ik drukte gretig mijn bekken omhoog. Ze opende haar mond en een heel eind schoof naar binnen. Terwijl ze me pijpte manoeuvreerde ze zich boven op me. Voor wat hoort wat begreep ik en ik werkte mee. Ze pijpte, ik likte en tweemaal moest ik even haar mond wegdrukken om niet te snel te komen. Toen ze kwam was het overweldigend. De beweging van haar schreeuwende mond om mijn pik kon ik niet weerstaan. Ik wilde haar nog wegduwen. Zo werkte het altijd met Mia. Desiree wilde daar niet van weten. Ze had haar armen om mijn bovenbenen geslagen en klemde zich vast, zowel met haar armen als haar mond. Zo kwam ik voor het eerst volledig klaar in een vrouwenmond. Als beginnend veertiger had ik na een half uurtje bijkomen nog de staminee voor een tweede ronde. Gewoon ouderwets, maar niet minder lekker, zij onder en ik boven. Met als eindspel zij op haar buik en ik erbovenop.
Het was laat in de middag dat ik naar buiten stapte en zag dat, zonder dat we het hadden gehoord, de container met bouwafval was opgehaald. Later bleek dat we meer gemist hadden. Vrijdagavond is lange tijd mijn sportavond geweest, zo ook die avond. Ik was me aan het omkleden en hoorde de bel. Mia was beneden en reageerde. Ik hoorde een mannenstem, bekend maar niet gelijk te plaatsen, gevolgd door een vrouwenstem, Desiree? Toen ontplofte de zaak. Geschreeuw, gegil, huilen en een deur die dicht sloeg. Beneden gekomen kwam ik in een hel.
Achteraf gereconstrueerd, uit de verhalen van de huilende Desiree, een woedende Mia en wat ik later nog hoorde, was de toedracht als volgt: Rob, de man van Desiree, was toch eerder thuisgekomen om bij de oplevering te zijn. Hij was eerst de B&B ingelopen en omdat hij ons niet zag het huis in om ons te zoeken. Hij had mijn werkschoenen onder aan de trap zien staan en dat had hem verbaasd. Misschien vermoedde hij al wat. En hij was hij daarom niet naar boven gegaan. In plaats daarvan had hij onder aan de trap geluisterd en daaruit zijn conclusie getrokken. In plaats van ons met het overspel te confronteren was hij weer weggegaan. Verdriet, woede of een combinatie? In ieder geval had hij nagedacht en een plan gemaakt.

Hij was later op zijn gewone tijd weer thuisgekomen en had gedaan of er niets aan de hand was. Hij had belangstellend gevraagd of ik nu helemaal klaar was met de verbouwing en of Desiree tevreden was. Op haar bevestiging had hij gereageerd door te zeggen dat hij dan nog een klusje voor me had op zijn praktijk. Hij had haar voorgesteld om na het eten even bij me langs te gaan met een goede fles wijn en dan direct te overleggen over de nieuwe opdracht. Desiree had het uiteraard afgehouden, hij had aangedrongen en gevraagd, “waarom niet?”  Daar had ze geen goed antwoord op en zo was ze gezwicht. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat ik de deur zou openen. Bij het zien van Mia had hij geïmproviseerd en Desiree de gang in geduwd met de woorden, “vertel haar maar eens wat jij en haar man samen uitspoken!” Daarop had hij de deur dichtgetrokken en Desiree achter latend was hij weggescheurd.
Er viel niets uit te leggen. Het werd opbiechten. Later die avond bracht ik Desiree naar een zuster van haar in een naburige stad. We waren stil in de auto. Onze lust was gedoofd. Thuis gekomen en uit het echtelijk bed verbannen beleefde ik een doorwoelde nacht.
De volgende dag wilde Mia praten en ik ook. Ze was boos, ‘heel boos en teleurgesteld’, vertelde ze. Die teleurstelling bleek uiteraard veroorzaakt doordat mijn vreemd gaan. Maar er was meer. Ik was voor de verleiding gezwicht, terwijl zij, zoals ze vertelde, sterk was geweest. Bij haar daaropvolgende uitleg kon ik daar wel wat op afdoen, maar ik hield wijselijk mijn mond. Het bleek dat ze de afgelopen reis bijna ook vreemd was gegaan. Ze had met een collega gekust en was mee naar zijn kamer gegaan. Daar had ze zich bedacht. “We hebben niet gevreeën” zei ze. Nee, dacht ik, het is maar wat je onder vrijen verstaat. Dat was de oorzaak van haar eerdere vlucht naar huis en de heftige vrijpartij direct na thuiskomst. Ik had haar bedrogen, ja. Echter het beeld van een vreemde vent, die met zijn poten aan mijn Mia had gezeten, liet me niet los.
De factuur met de laatste termijn heb ik nooit verstuurd. Wel heb ik met de gedachte gespeeld om hem boven mijn werktafel te hangen, als waarschuwing. Ik deed het niet, alles om Mia niet aan het gebeurde te herinneren.
We deden ons best om de draad van ons leven weer op te pakken. Het lukte niet, we groeiden uit elkaar en anderhalf jaar later zijn we gescheiden. Gelukkig in goede harmonie en bij de gelegenheden dat we elkaar zien is er nog steeds sprake van wederzijdse affectie. Samen verder lukte echter niet. Desiree en haar man bleven bij elkaar en ik bleef ver op afstand.
In de moeilijke periode na het drama had een goede vriend in de gaten dat er iets speelde. Op zijn herhaalde aandringen deelde ik een stukje van de toedracht met hem. De klojo lachte me uit. “Sukkel, je moet altijd je werkschoenen tijdens werktijd aanhouden.” Ik ging met Thea mee en het werd een leuke avond. Het voelde niet als escort, maar als vriendendienst. Ik kende Thea alleen met een broek aan, die avond droeg ze een jurk en ze zag er geweldig uit. Fraaie benen en de jurk liet haar goed geconserveerde lichaam op zijn best uitkomen. Wat een zak die Evert!
Ik week die avond nauwelijks van haar zijde, zo voorkwamen we vragen van al te nieuwsgierige collega’s en leugentjes. Alleen bij het optreden van een bekende Volendamse zanger liet ik haar in de steek. Thea ging met de vrouwen mee die vooraan bij het podium wilden staan en ik sloot me aan bij de mannen aan de bar.
Achteraf gezien denk ik, ondanks mijn voornemens, dat als ze een signaal had gegeven ik bij haar was blijven slapen. Het mocht niet zo zijn. Wel zag ik af van de betaling. Beter voor mijn geweten om geen betaalde escort geweest te zijn.
Tot een week of wat later, Thea aan de telefoon. Ze begon met uitgebreide verontschuldigingen. Ze had aan Merel, een vriendin van haar, verteld dat ze mij als schijn Evert meegenomen had naar een bedrijfsfeest. Dat was op zich niet erg, maar later had Merel haar gebeld en verteld dat ze naar een feest wilde, maar niet alleen wilde gaan. Ze had om mijn telefoonnummer gevraagd. Thea had het gegeven en pas toen ze ophing beseft dat ze dat eerst met mij had moeten overleggen.
Ik had Merel een keer tijdens een klus bij Thea ontmoet. Grote vrouw, ze had een indruk gewekt van een bazig heerszuchtig type. Niet onaardig om te zien, maar zeker niet mijn type. Dure kleding, opgetut en veel bling. Ik had toen gedacht dat de naam van zo’n aardig zangvogeltje niet bij haar paste, meer een ekster. Merel de ekster belde een dag later. “Ze wilde me spreken,” zei ze zonder verdere inleiding. “nee, niet over de telefoon.”  Ik aarzelde.
“Ik betaal je voor je tijd!” zei ze snibbig. Dat was niet wat me “ja” deed zeggen. Ik was nieuwsgierig wat ze van me wilde. De volgende dag bij haar op bezoek leerde ik meer. Er kwam een bijeenkomst van haar oude dispuut. Een zo veel jaarlijkse reünie en dit keer met partners. Ze was al meer dan twintig jaar alleen en ze had bij vorige bijeenkomsten het gevoel gekregen dat ze het vreemd vonden dat ze alleen bleef. Een man was opdringerig geworden en vriendinnen van vroeger probeerden haar te koppelen.

“Ik wilde eerst niet gaan, tot Thea me op een idee bracht. In onze studietijd waren Mia en ik, behalve van een studentensportclub, nooit lid geworden van een dispuut. We hadden elkaar en ik had achteraf gezien veel te veel haast gehad om af te studeren, in iets waar ik niets meer mee deed.”
Terwijl Merel sprak nam ik haar op. Redelijk geconserveerd, maar veel lijntjes rond haar mond en ogen. Bittere lijntjes, al pratende kon er geen lachje af. Een avondje met Merel in kakkersgezelschap trok me niet. “Als ik jou was zou ik niet gaan.” stelde ik weinig zakelijk voor. Dat bleek geen goede optie. Merel vertelde dat ze actief was als juriste en zich gespecialiseerd had in grote vastgoedtransacties. “In stand houden van mijn netwerk is belangrijk voor me.” Ik liet me overhalen en had direct daarna spijt toen ze vertelde over de verplichte kleding … “black tie.” Een smoking. Bij het beklimmen van de maatschappelijke ladder door Mia had ik haar wel eens met tegenzin in een gehuurd apenpakje vergezeld. Merel zag mijn vieze gezicht en bood dat ik er een kon huren.
“Jouw feestje, doe jij dat maar.” Als ze dat te veel moeite vond kwam ik er nog mooi van af. Ik vertelde haar mijn confectie- en schoenmaat.
Dat maakte dat ik twee weken later op een vrijdagavond in mijn onderbroek in de woonkamer van Merel de gehuurde kleding paste. Ze had aangeboden dat ik me op een logeerkamer kon omkleden. Daarvoor had ik impulsief bedankt. Misschien kon ik die bazige dame zo uit haar evenwicht brengen. Ze had voor de zekerheid ook een extra set gehuurd van een maat groter. Onder haar kritisch toeziend oog paste er een combinatie. Ze was al in feestjurk en eerlijk is eerlijk, als ze niet zo nors keek en snibbig deed, was het voor haar leeftijd een aantrekkelijke vrouw. Toen ik dat zo dacht moest ik glimlachen, lul je bent zelf net zo oud. Ze zag mijn glimlach en vroeg met argwaan in haar stem naar de reden. Ik jokte en vertelde dat ze er ‘gelikt’ uit zag en klaar voor de strijd. Nadat ze zich nog wat opgetut en van bling en hakken had voorzien vertrokken we. Op hakken torende ze boven me uit. Wat en half wat, noemde ik ons in gedachten. Op weg naar haar auto floot ik de Marseillaise, “Allons enfants de la Patrie,
le jour de gloire est arrivé!”  Ze keek me boos aan.
In haar luxe BMW gingen we op weg naar Den Haag, zij reed. Tijdens de rit repeteerden we mijn rol. We besloten mijn voornaam te gebruiken en het gebruik van mijn achternaam te vermijden om Google te voorkomen. Gevraagd naar mijn beroep zou ik bioloog zeggen. Deed ik nog iets met mijn oude opleiding. We kenden elkaar al vijf jaar en hadden sinds twee jaar een latrelatie omdat ik mijn werk grotendeels in Duitsland deed.
Het werd een lange en saaie avond. Mijn verwachting kwam uit, hoog ballengehalte. Mijn eigen voornaam gebruiken bleek een goede ingeving. Al bij binnenkomst in de zaal herkende ik een oud lid van de volleybalclub van bijna 30 jaar geleden. Helaas herkende hij me ook. “Zo kerel, wat brengt jou hier?” De geaffecteerde manier waarop hij het kerel uitspraak herinnerde ik me van vroeger. “L’amour,” antwoordde ik, mijn arm om Merel heen slaand. Ik zag hem denken, was hij niet? Hij ging er gelukkig niet op door.  

Wel vroeg hij, “wat doe jij zoal tegenwoordig. De schaapjes al op het droge zeker?”
Voordat ik na een paar seconden nadenken kon antwoorden begon hij over zijn eigen successen te vertellen. Prima, dacht ik, als dat zo blijft komen we de avond veilig met de leugen door. Terwijl hij ratelde pakte Merel mijn arm om die van haar heup te verwijderen. Ho, ho, dacht ik, ik deed het voor het goede doel. Dat maakte dat ik zin kreeg om haar te plagen. De kans kwam toen een tweetal vrouwelijke oude kennissen ons twee tortelduifjes noemden omdat we zo bij elkaar bleven.
“Ja, kijk maar” en ik ging op mijn tenen staan om Merel op de lippen te kussen. “Zak,” fluisterde ze, zodra het tweetal uit de buurt was. Er werd gedanst. Ik ben er slecht in en liet me door Merel leiden. Ze was mijn type niet, maar eerlijk is eerlijk, het voelde goed om een vrouwenlichaam tegen me aan te hebben. Ze probeerde niet krampachtig om afstand te bewaren, naar mate de avond vorderde was het eerder andersom. Dat zette me aan het denken. Overigens zonder te kunnen inschatten of het voor de show was of niet.
Aan het begin van de avond was de BOB-vraag opgekomen. Als ingehuurde kracht vond ik dat ik me dienstbaar moest opstellen. Dat maakte dat ik haar naar huis reed. Ze was stil in de auto, mijn pogingen tot een gesprek strandden in eenlettergrepige antwoorden. Barst, dacht ik en zette de radio aan. Terwijl de BMW over een bijna verlaten snelweg zoefde klonk even later Bob Marley, ‘no woman no cry,” Ik zong mee en keek opzij, ze bleef stil voor zich uit staren.
Bij haar thuis ging ik mee naar binnen om van kleding te wisselen. Eenmaal in haar kamer begon ik me direct uit te kleden. Ik was er klaar mee, zo gezellig was ze niet geweest tijdens de lange rit. Ik wilde naar huis en daar een fles openen. In tegenstelling tot het begin van de avond bleef ze nu naar me kijken bij het uitkleden.  

Eenmaal in mijn onderbroek opende ze haar mond. “Je staat nog steeds onder contract” Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik haar verbaasd aan. “nu je toch bezig bent mag je je onderbroek ook wel uittrekken.” Barst, dacht ik. Ik hoef me nergens voor te schamen. Ik deed het en onder haar aandachtige blik roerde mijn pik zich. Niet super, maar hij vertoonde een teken van leven. Daarna kreeg de avond een bizarre wending. Ze nam me mee naar haar slaapkamer en vroeg me om te gaan liggen. Zelf verdween ze naar de badkamer. Ze liet me wachten, het duurde wel een minuut of vijf voor ze in een badjas gehuld terugkwam. Mijn pik had weinig geduld gehad en was in slaap gevallen. Ze keek ernaar en opende haar hand om me een pilletje en een condoom te tonen. “Cialis,” zei ze, “werkt na een minuut of twintig.”  

Zo! Dacht ik, mevrouw is op alles voorbereid en neemt vast vaker mannen mee naar huis. De pil was mijn eer te na. Het idee om te kunnen neuken zorgde voor een heropleving. Ze trok haar badjas uit. Een lichaam met gebruikssporen. Voor zo’n grote vrouw had ze kleine borsten. Wel grote tepels en dat vond ik altijd al heel geil om te zien. Een modieuze getrimde poes, waardoor haar forse schaamlippen als rafelige flapjes goed te zien waren. Plus heel verrassend het litteken van vermoedelijk een keizersnede. Ik had nergens in huis foto’s van een gezin of kinderen gezien. Vreemd mens.
Blote vrouw, zo neuken, de combinatie deed zijn werk. Tegen het condoom had ik, gezien haar voorbereiding, absoluut geen bezwaar. Het werd vreemde seks. Geen kussen, geen voorspel. Ze ging op me zitten en bereed me. Gericht op haar eigen gerief werkte ze zich naar een ingetogen orgasme. Wat ik al aan haar gespierde benen gezien dacht te hebben klopte, ze bleek over een goede conditie te beschikken. Toen ze kwam stootte ik nog een paar keer omhoog om ook aan mijn trekken te komen. Ze bleef nog even op me zitten, voordat ze me met haar rood aangelopen wangen en bezweette voorhoofd aankeek. “Ik ga me douchen, je mag je alvast wel aankleden.”
Mag? Dacht ik, valt nog mee dat ze niet zegt “moet”. Ik deed het condoom af, legde er een knoop in en liet mijn hoofd weer op het kussen zakken. Ik had geen haast en dacht na over het gebeurde. Het was geen vrijpartij en het was ook nog eens waardeloze seks geweest. In plaats van mij had ze net zo goed een dildo kunnen gebruiken. Ik kreeg een triest gevoel over me. Toen ik dat probeerde te analyseren merkte ik dat het niet kwam omdat ik me gebruikt voelde. Het was meer een gevoel van medelijden met Merel. Ik bleef liggen. Ze kwam na een minuut of tien in haar ochtendjas en met een handdoek om haar hoofd uit de badkamer. Ze keek verbaasd dat ik nog in bed lag.
“Kom eens,” zei ik haar wenkend. Ze aarzelde. Ik vroeg het nog eens en ging rechtop met mijn rug tegen het hoofdeinde zitten. Ze aarzelde nog steeds. Ik spreidde mijn benen, “gewoon even met je badjas aan zo met je rug tegen mij aanzitten. Ik ga je schouders masseren en doe niets wat jij niet wilt.”
Ze deed het en leunde tegen me aan. Ze protesteerde niet bij mijn handen op haar schouders. Ik masseerde haar nek en daarna door de stof van haar badjas heen haar schouders. “Hm, dat voelt goed.” Met die aanbeveling vroeg ik haar om de badjas deels uit te trekken, zodat ik verder kon met haar schouders. Ze deed het en ik ging verder op haar blote huid. Mijn pik kwam weer wat tot leven en dat moet ze tegen haar billen gevoeld hebben want ze schoof wat naar me toe. Dat maakte dat ik mijn handen al masserend onder haar armen door naar haar borsten liet gaan. De grote tepels verstijfden terwijl ik haar nek kuste.
De tijd van de grote onverzadigbaarheid en drie keer op een avond klaar komen lag ver achter me. Twee keer was een opgave geworden. Ik verbrak noodgedwongen de intimiteit van de massage en het strelen en vroeg haar om het pilletje. Mijn eerste ervaring met een erectiepil, ik was benieuwd. In afwachting van effect vroeg ik haar om op haar buik te gaan liggen. Haar forse billen waren puttig. Maar ja, dacht ik, ongeschonden was ik ook niet uit de strijd tegen de veroudering gekomen. Na haar schouders kwam haar rug aan de beurt en daarna haar billen. Vanaf haar billen maakte ik korte uitstapjes naar de binnenkant van haar dijen. Haar waardering toonde ze door haar benen te spreiden en me zo betere toegang te geven. Daarnaast gaf het me zicht op haar pruim. Zijn er meer mannen die de vrouwelijke pruim van achteren gezien mooier vinden dan van voren?
Ik streelde er over en veegde zachtjes met een vinger tussen haar vochtige schaamlippen, zonder haar te penetreren. Ze rilde en bewoog haar bekken omhoog naar mijn vingers. Ik werkte nog niet mee en bleef bij mijn massage tot ze haar hoofd van de matras optilde en over haar schouder naar me keek. Ze zei niets, maar haar blik vertelde dat ze genoot en meer wilde. Op mijn verzoek draaide ze zich om, zodat ik haar borsten kon verwennen. Ik bukte me om een tepel tussen mijn lippen te nemen. Haar hand taste naar mijn pik die er gelukkig blijk van gaf weer klaar te zijn voor zijn taak. Ze hield hem stevig vast toen ik mijn mond verplaatste van haar borst naar haar kruis. Ik drukte een lange kus op haar vochtige zilte schaamlippen. Ze zuchtte heel diep. Met haar smaak op mijn lippen deed ik waar het eerder aan ontbroken had, ik kuste haar. Ze opende haar mond en het werd een echte kus met elkaar ontmoetende tongen. Onder het kussen kneedde ze mijn erectie terwijl ik met een vingertopje haar clitoris vond en streelde. Ik brak de kus af om haar te vragen hoe ze verder wilde. “Kom, gewoon erin.”
Het werd dus missionaris. Het pilletje werkte wonderwel. Merel kreeg een orgasme en ik stelde uit.
Tot rust gekomen vroeg ik haar om te draaien. Ze werkte mee door niet op haar buik te gaan liggen, maar met haar hoofd op de matras haar billen naar me toe te steken. Altijd een van mijn favorieten geweest. We kwamen samen. Pas bij het terugtrekken kwam het besef, condoom vergeten. Merel merkte het ook toen we ons naast elkaar uitstrekten. Ze zei het zonder boosheid in haar stem met berusting, “nou ja, zwanger kan ik toch niet meer worden.” Een uur later vertrok ik naar huis. We brachten elkaar niet in verlegenheid. Ik door niet om betaling te vragen en zij door het niet aan te bieden. Ze kuste me bij de deur en zei “tot ziens.”

Tinus Boot

Graag Uw sterrenwaardering boven en/of reactie onder het verhaal. En/of rechtstreekse mail met de schrijver. Dank u

My



Schuttersputje

Tinus Boot Posted on ma, februari 01, 2021 13:37

Ongewenst vrijgezel in schuttersputje. Dat was Gert, noodgedwongen na de scheiding van Anne en de daarop volgende corona-uitbraak. Anne en hij waren een jaar terug zonder strijd uit elkaar gegaan. Eigenlijk waren ze nog steeds maatjes. Meer dan toen ze onder een dak te veel op elkaars lip zaten. Als ze elkaar na de scheiding weer troffen dan spraken ze verder alsof er geen tijd verstreken was. Althans Anne praatte en Gert hmmde als vanouds. Anne had een appartement gehuurd en Gert was in hun woning, zijn voormalig ouderlijk huis, blijven wonen. De tweeling was voor de scheiding de deur al uit en had er vrede mee.

Anne was van hen beiden verreweg het sociaalste. Extrovert, vriendelijk, empathisch, al die dingen die Gert van nature niet was. Daar ging het uiteindelijk dan ook fout. Gert hield niet van uitgaan, van winkelen of van massa”s mensen. Toen ook nog de grote verzoener, de seks, minder werd, was er weinig meer dat hun bond. Anne dijde nogal uit en het was voor haar onmogelijk om er iets aan te doen. Waarschuwen voor haar gezondheid hielp niet. “Wen er maar aan “ zei ze dan tegen Gert en dat lukte hem niet.

Toen de corona uitbrak ging hij thuis werken en dat kwam hem prima uit. Een van de voormalige kinderslaapkamers werd zijn werkkamer. Een hoekkamer, zodat hij zowel uitzicht op de dijk voor het huis als de polder achter de dijk had. De werkkamer werd zijn veilige schuttersput van waaruit hij zijn omgeving bekeek en in de gaten hield. Hij noemde het in gedachten ook zijn schuttersput. Zoom bleek voor het contact met zijn opdrachtgevers een wonderoplossing. Dat hij dat niet eerder was gaan doen. Winkelen deed hij alleen nog “s morgens zo vroeg mogelijk en dan alleen als het meer dan nodig was. De deur uit, om een rondje hard te lopen of te fietsen, alleen nog “s avonds of als het heel rustig was.

Vanuit zijn werkkamer zag hij het gebeuren. De rust op de dijk in de eerste lockdown, De strak blauwe lucht zonder condens strepen. Hij vond het prachtig. Het mindere contact, waar anderen over klaagden, deed hem goed. Hij had geen hekel aan mensen, maar wel aan de voortdurende interactie met mensen om hem heen. Mensenschuw, had Anne hem soms verwijtend genoemd. Als hij het dan bevestigde werd ze kwaad. “Een autistische asociaal ben je. Dat ik ooit met je getrouwd ben.”

Tot in maart was hij actief geweest op dating sites, een mens moet wat. Vanaf het begin van de eerste golf was hij gestopt. Stel dat een vrouw een afspraakje wilde, hij ging de gok niet wagen. ‘Gezellig chatten’ had een op het oog interessante kandidate voorgesteld. Hoe zo is chatten gezellig?

Het mooie voorjaarsweer maakte dat hij wat onderhoud aan zijn huis ging doen. Veilig buiten in zijn eigen tuin, het voordeel van een vrijstaand huis met de buren op afstand. Helaas kwam hij wat materiaal te kort en dat maakte dat hij naar de stad reed en ‘s morgens voor tien uur bij de Action op de stoep stond. Pleuriswinkel vond hij het, maar ja, voor goedkope verfrolletjes en afplakband moet je wat over hebben. De deur ging open en Gert liep naar binnen, gevolgd door een vrouw met een stevig postuur en voorzien van een grote boezem. Ze leek wel topzwaar. Ze knikte naar hem. Ze had iets bekends, hij kon het niet plaatsen en gaf zich zelf geen tijd om na te denken. Hij stormde de winkel door om als eerste weer bij de kassa’s te komen. De vrouw met de grote boezem sloot achter hem aan. Verstoord keek hij over zijn schouder om te zien of ze voldoende afstand hield. Hij bleef kijken, niet naar haar boezem, maar naar haar gezicht …

“Hoi Gert, heb ik iets van je aan?”

Ook de stem kwam hem niet bekend voor. Hij antwoordde rellerig en naar waarheid, “nee mijn maat niet.”

“Mijnheer?” zei de kassière om zijn aandacht te trekken. Hij rekende af en keek niet meer om.

Zijn volgende stop was verf kopen bij de Praxis om de hoek. Gelukkig was het daar ook nog rustig. Zoekend in de stellingen zag hij tot zijn verbazing de vrouw met de royale boezem weer. Hij keek en piekerde… Dit keer stapte ze op hem af. Ze kwam zo dichtbij, dat hij een stapje terug deed. 

“Je hebt me niet herkend, he?”

Hij schudde nee.

“Ik jou wel. Ik heb met je zus in de klas gezeten”

Ze noemde haar naam, “Corrie Bezemer, zo heette ik toen, of ja nu eigenlijk wel weer.”

Het kwartje viel bij Gert. Het gezicht ja, die enorme boezem en forse billen niet. Ze kletsten wat, althans zij ondervroeg hem over zijn zus en Gert gaf korte antwoorden. Hij wilde weg, het werd hem te druk in de winkel. Niet al te beleefd brak hij het gesprek af door te zeggen dat het te druk werd om hen heen. Hij vond na enig zoeken wat hij nodig had en op weg naar de kassa zag hij dat Corrie afgerekend had en op weg naar buiten was. Gelukkig, dacht hij, niet nog meer geklets over vroeger en zijn zus. Hij had nog maar minimaal contact met zijn zus, veel te vertellen viel er niet.

Buiten gekomen stond Corrie hem op te wachten. Hij schrok. Ze toonde hem een zo juist aangeschafte dimmer. “Vroeger hadden jullie thuis een installatiebedrijf, je kunt me vast wel helpen?”

Gert zijn eerste reactie was neen, zeggen. Aan de andere kant, ze leek ergens op uit. Stel dat het zo was en stel dat het veilig kon? Zijn laatste wip was meer dan drie maanden terug. Afwisselend in de linker of in de rechterhand is geen afwisseling. En dan die grote boezem. Geiligheid won het van voorzichtigheid. Hij reed achter haar aan naar haar huis. Haar naar binnen volgend hield hij keurig de anderhalve meter aan. De dimmer monteren bleek geen smoes en er was gereedschap in huis. Van haar overleden man, ze bleek weduwe te zijn. De dimmer werd gemonteerd en gedemonstreerd. Ze reageerde met, “bedankt, als het geen coronatijd was zou ik je een kus geven.” 

Ja shit, dacht Gert. Kussen wil ik niet, maar neuken wel. Hoe pak ik dat aan? Gelukkig bood ze aan om koffie te zetten.

“Gezellig he, zo samen aan de koffie? Dat had je vroeger nooit gedacht als ik met Jannie kwam spelen.”

Ze kwekte maar door tot ze erop terugkwam dat hij haar niet herkend had. Kees zag zijn kans voor een opening in de spraakwaterval.

“Dit leidde nogal af,” zei hij met beide handen een bollend gebaar voor zijn borst makend. Ze giechelde als reactie en Kees zag dat als een aanmoediging.

“En allemaal puur natuur?”

Ze wiebelde met haar bovenlichaam, “wat denk je?”

Hij krabde op zijn hoofd en zei toen met een grijns, “eerst zien dan geloven.”

Ze leek er niet van geschrokken. Wel wachtte ze even met antwoorden, ze keek naar de ramen van haar doorzonwoning.

“Kom eens mee.”

Hij volgde haar naar boven, naar haar slaapkamer. Ze trok de vitrages dicht voor ze haar blouse uittrok en een grote rode bh te onthulde. Ze zocht oogcontact voordat ze op haar rug de haakjes van haar bh losmaakte. Haar borsten tuimelde er uit en omlaag.

“Honderd procent puur natuur.” 

Kees was even sprakeloos. Reusachtige hangmemmen. Zijn ex Anne was ook gezegend met een flinke boezem, maar dit was buitencategorie. Grote bleke vleesbergen met donker roze tepelhoven en lichtblauwe aderen. Ze hingen, haar navel bereikten ze niet, maar ze kwamen wel ver. Corrie schepte haar borsten met haar handen op. “En?”

“Geweldig!” reageerde Gert gemeend. Hij wilde ze aanraken en stelde haar voor om zich om te draaien, zodat hij ze van achteren vast kon pakken. Dat leek hem veiliger, zo hoefden ze niet in elkaars gezicht te ademen. Ze aarzelde geen moment en draaide haar rug naar hem toe. Van achteren zijn armen om haar heen slaande pakte hij haar borsten vast. Veel te groot voor zijn handen. Hij woog ze op zijn handen, kneedde ze en streelde haar verstijvende tepels. Zijn erectie duwde hij tegen haar billen. Waar hij op hoopte gebeurde, ze wiebelde me haar kont tegen zijn erectie. Kees zag het als een bevestiging op zijn niet uitgesproken vraag. Hij liet haar borsten met rust om haar broek los te maken en ze hielp mee door haar buik in te trekken.

Even later waren ze alle twee naakt. Corrie wat wijdbeens voorover leunend met haar handen op een kaptafel. Kees deed een paar stappen terug om haar harige pruim te bekijken.

“Wat doe je?”

“Je bewonderen.” Dat gold voor haar behaarde natte spleet die hem als het ware toelachte. Haar putjesbillen, daar keek hij expres niet naar. Hij stapte naar haar toe en zonder hulp schoof zijn pik in haar. Ze zuchtte diep en ademde zwaar toen hij begon te bewegen. In de spiegel van de kaptafel zag hij haar omlaag hangende borsten heen en weer schommelen met zijn stoten. Hij ving ze op met zijn handen tot hij merkte dat het hem bij het stoten hinderde. Dan maar los, haar heupen vastpakkend stootte hij verder. Omlaag kijkend genoot hij van het schouwspel van zijn pik die, glinsterend van haar vocht, onder haar billen heen en weer schoof. Het wond hem nog meer op, dat en maanden zonder te neuken maakte dat het mis ging. Hij kwam veel te snel. Ze nam er geen genoegen mee.

“Verdomme nog aan toe, kom je al? Vooruit doorgaan.” 

Met zijn slapper wordende pik en de hulp van zijn vingers lukte het hem om zijn plicht te doen tot ze kwam.

De zomermaanden kwamen. Het verkeer op de dijk was weer net zo druk als andere jaren. Hordes toeristen op de dijk en de polderwegen. Vanuit zijn werkkamer/schuttersput bekeek Kees de drukte met verbazing. Hij deed er niet aan mee. Ook zijn vakantie had hij uitgesteld, die kwam nog wel als de pandemie voorbij was. Afstand houden? Het enige dat nog aan de anderhalve meter samenleving herinnerde was het bord bij de ingang van het dorp, “Houdt anderhalve meter afstand.”

De dagen na de seks met Corrie had hij afgeteld. De gemiddelde incubatietijd na een besmetting was vierenhalve dag, had hij gelezen. De vierde dag kwam, zonder ziekte verschijnselen, de vijfde en de zesde … veilig!.

Dat, lust en het gevoel gefaald te hebben maakte dat hij weer contact zocht. Hij stelde haar een herkansing voor. Ze wilde wel, maar dan bij hem thuis. Ze wilde geen geouwehoer van haar buren. Het ging hem de tweede keer beter af. Toch kwam er geen vervolg. Ze ging twee maanden naar Spanje bij een vriendin logeren. Op reis in deze tijd, knettergek, vond Gert. 

Hij voelde zich ook opgelucht. Ze neukte wel lekker, maar dat gebabbel. Daar kwam nog bij dat hij zich, na zijn uitdijende ex Anne, afvroeg hoe het zou zijn om met magere vrouwen te vrijen. Corrie, weliswaar lang niet zo zwaar als Jannie, voldeed niet aan dat beeld.

Vanuit zijn schuttersput volgde hij met verbazing de berichten over protesten tegen de coronamaatregelen en de uit de VS overgewaaide gekte met allerlei complottheorieën. Het maakte hem kwaad. Mogelijk was dat een deel van de oorzaak van zijn impulsieve daad op een vroege maandagmorgen.

Hij liep achter een winkelwagentje door de supermarkt. Voorzien van een mondkapje. Toen nog niet verplicht, maar liever een roepende in de woestijn dan besmet. Tegen zijn gewoonte in was hij wat laat. Er waren al meerdere bezoekers, meer dan hem lief was. Bij de koelvitrines met zuivelproducten moest hij stoppen, er stonden twee klanten voor. Een vrouw met mondkapje zoekend in de vitrine kijkend en een man zonder mondkapje achter haar. De man duwde haar winkelkar opzij en reikte boven haar langs om een deur van de vitrine te openen. “Pardon mijnheer, wilt u afstand houden?” 

“Oh jij ook al, dat onzin virus bestaat helemaal niet.” De arm in de vitrine pakte een pak melk vast. Gert dacht niet na, driftig ramde hij zijn kar tegen de deur en drukte door zodat de arm klem zat.

“He klootzak, kan je niet uitkijken?”

“He, waar komt die stem vandaan?” Zoekend keek Ger rond. “Ik hoor een stem en zie niemand. Zeker een niet bestaande persoon?”

De man rukte zijn arm uit de vitrine. “Vuile gore klootzak, ik ….”

“Heren, heren, rustig, wat is er aan de hand?”

De winkel chef deed zijn best de zaak te sussen terwijl de man bleef schelden en Gert vol hield dat het een ongelukje was, “ik had je niet gezien. Je leek wel onzichtbaar, als een virus.” Dat maakte de man nog woester. Pas na het dreigement dat de politie gebeld ging worden bond de man in.

Buiten op het parkeerterrein wachtte de vrouw hem op. Leuke vrouw om te zien, slank, een jaar of tien jonger dan hij, schatte Gert. Een compliment verwachtend keek hij haar verwachtingsvol aan.

“Mijnheer, dat had u niet moeten doen. Agressie lost niets op.” Gert wilde wat zeggen, ze gaf hem de kans niet. “Nee luister, ik ben echt boos op u. U was die man ook nog aan het jennen. U bedoelde het misschien goed, maar dit was fout.” Pas daarna liet ze Gert aan het woord. Terwijl hij vertelde over zijn ergernis over de virusontkenners was ook de man de winkel uitgekomen. Hij stak zijn wijsvinger op. Gert, tot rust gekomen, glimlachte en reageerde niet. Ze prees hem en legde een visite kaartje voor hem op een auto. Nieuwsgierig pakte Gert het op.

“PUUR ANNE Yoga therapie en massage” 

“Je bedoelde het goed. Als je wilt mag je komen voor een gratis consult. Dan kan ik wat van je spanning wegnemen. Bel even voor een afspraak.” Ze stak haar hand op en weg was ze.

Mooi niet, dacht Gert in de auto. Hij had niks met vage therapieën en de enige spanning die hem stoorde was die in zijn kruis. Toch zette het hem aan het denken. Aantrekkelijke vrouw, uitnodiging en massage, het draaide rond in zijn kop. Uit zijn schuttersputje komen, voor een kans op een echt schot? Drie dagen na zijn supermarktbezoek belde hij haar. Ze klonk enthousiast en ze had de volgende dag tijd. 

Ze woonde in een naburig dorp en een verbouwde garage bleek haar therapie- en massageruimte. Keurig voorzien van mondkapje belde hij aan. Ze ontving hem gekleed in een beschermende wegwerpjas, een medisch mondkapje op en daarover een gezichtsscherm. Hoewel hij het begreep en haar voorzichtigheid alleen maar kon prijzen voelde Gert teleurstelling. Ze vertelde over hem nagedacht te hebben en besloten te hebben, dat ze hem het best kon helpen met een massage. Precies waar Gert op hoopte.

Uitgekleed tot op zijn onderbroek lag hij op zijn buik op de massagetafel,  Ze legde nog een handdoek over zijn billen voor ze aan de slag ging. Lichtjes streek ze met haar vingers over zijn huid “Op zoek naar blokkades,” noemde ze het. Daarna begon ze zachtjes te masseren. Het voelde goed en Gert doezelde bijna weg in een prettige fantasie. Ze begon harder te knijpen in zijn linkerschouder. “Hier zit het goed vast, ze kneep nog wat harder. Voel je hoe de blokkade verdwijnt. Gert voelde het niet, wel voelde hij dat een andere blokkade opgeheven was. Zijn pik stroomde vol met bloed en roerde zich, voor zover er ruimte was. Hij genoot van het gevoel, doch dorst zich niet te verroeren om meer ruimte te maken. Ze ging nog even door, tot ze hem vroeg zich om te draaien. Hij tilde zijn hoofd op, “eh, ik heb een probleempje.”

Ze lachte, “je bent de eerste niet. Draai je maar om, ik leg er wel een handdoek over heen. 

Met Gert op zijn rug ging ze verder met zijn schouders. “Ik beschouw het naar als een compliment als het gebeurd. Happy end, daar doe ik hier niet aan.” Later op weg naar huis in de auto, moest hij om zichzelf lachen, wat had hij zich in zijn kop gehaald. Zijn lijf voelde losser en daar was hij haar dankbaar voor.

Terug in zijn schuttersput met de ramen wijd open ging de zomer voorbij. De samenklittende toeristen op de dijk werden vervangen door groepen scholieren. Afstand houden, ho maar. Corrie kwam terug uit Spanje en zocht contact. Hij hield het af. Dat ze eerst maar eens tien dagen in quarantaine moest leek hem een goede smoes. Het steeds vroeger donker worden en in het donker trimmen en fietsen hinderde hem wel. Zijn ex Jannie belde, ze wilde met kerst een samenzijn met hun kinderen en vrienden organiseren, “maar dat wil jij zeker niet?” Ze had het goed ingeschat. Veel te risicovol. Hij keek naar het nieuws en las de berichten over anderhalvemetersamenleving en psychische schade. Hoezo? Dacht hij. Het enige nieuwe woord dat herkenning bij hem opriep was “huidhonger.” Hij miste de seks, hij had neukhonger.

Vanuit zijn schuttersput hoorde hij op de zondagen de kerkklok in het dorp. En met ergernis zag hij de kerkgangers er gevolg aan geven. Hele families te voet of op de fiets over de dijk naar het dorp. Ook toen de besmettingen weer opliepen. Met moeite weerstond hij de neiging het raam open te gooien en ze toe te schreeuwen. Goed zo mensen. Volg het tweede gebod, “besmet uw naasten, gelijk uw familie. Stelletje sukkels,” bromde hij.

Al foeterend dacht hij aan Rebecca. Rebecca Janssen, 16 waren ze en samen de klas uitgestuurd om in het lege natuurkundelokaal ‘iets nuttigs’ te gaan doen. Daar was het begonnen. Hij wist niet meer wie het initiatief genomen had. Er was gekust en nog geen week later had hij zijn hand onder haar rok in haar broekje gehad en kneep zij door zijn broek heen in zijn knuppel. Hadden ze verkering gehad? Nee, niet echt, op school  en tijdens de fietstocht in een groepje van en naar de stad, lieten ze niets merken. Ze spraken stiekem ‘s avonds af, op verscholen plekjes buiten het dorp. Wat hen bond was de gezamenlijke ontdekkingstocht. Voor hem waren dat haar prille borsten en natte kruis. De stugge haartjes, haar spleet en haar knopje. Ze was de eerste vrouw die in zijn pik kneep en, nadat hij hem tevoorschijn had gehaald, vasthield. Ze leerden elkaar vingerend en aftrekkend te bevredigen. Haar leergierigheid deed in niets onder voor die van hem. Na drie weken nam zij het initiatief om zijn pik even tussen haar lippen te nemen. Op die leeftijd deed het idee van de wederdienst hem nog griezelen. Het duurde nog geen maand, ze waren niet voorzichtig genoeg geweest. Een kennis van haar ouders had ze twee maal samen gezien en dat bleek voldoende. Het waren niet hun ontuchtige handelingen, daar hadden haar ouders geen weet van, maar het geloof dat roet in het eten gooide. Naar de verkeerde kerk gaan was erg, maar uit een gezin komen dat helemaal niet naar een kerk ging, dat deed de deur dicht. En daarmee voor hem haar natte spleet, ze mocht niet meer met hem om gaan. Af en toe zag hij haar nog in het dorp met een toenemende kinderschaar. Waarbij hij zich afvroeg of dat kwam omdat ze zo gretig was gebleven of uit christelijke plicht. De laatste keer dat hij haar zag liep ze weer achter een kinderwagen. Waarschijnlijk een volgende generatie. Ze zou waarschijnlijk straks ook in de kerk zitten.

Jaren later had hij met zijn vrouw op het zelfde bankje gezeten als waar hij voor het eerst in een vrouwenhand klaar kwam. Hij had niets verteld, maar omlaag gekeken, naar waar zijn kwakkie geland was. Er groeide geen gras. De schuifelende voeten bleken sterker dan zijn vruchtbaarheid.

Er kwam een nieuwe lockdown. Een oude kennis van zijn ouders belde of hij mee wilde doen in een hulplijn in het dorp. De hulplijn was in de eerste golf opgezet en nu weer nodig. Helaas waren er wat vrijwilligers uitgevallen. Hij wilde wel, maar zag niet hoe hij kon bijdragen. Een luisterend oor aan de telefoon en gezellig praten, dat lag niet in zijn aard. Toen ze aandrong reageerde hij dat hij wel beschikbaar was voor noodgevallen, zoals klusjes en kleine reparaties. “Mits ik afstand kan houden,” voegde hij er aan toe. 

Een kleine week later belde ze opnieuw.

“Een zielig geval,” zei ze. Een vrouw alleen in een chaletje op een vakantiepark in de buurt. Ze zat met haar enkel in het gips en de stroom viel steeds uit. Hij kende het terrein, een vervallen zooitje met veel clandestiene permanente bewoning. Het trok hem niet aan. Op zijn vraag of ze geen bedrijf of klusjesman kon bellen luidde het antwoord dat ze dat al geprobeerd had, niemand had tijd. Of zin, vulde Gert in gedachten aan.

Met tegenzin, maar hij ging. Het park, normaal al geen lustoord, oogde in het druilerige winterweer als een desolate plek. Stacaravans en chalets met een verscheidenheid aan uitbouwsels schuurtjes en afdakjes, de een nog gammeler dan de ander. Een paar kerstkransen op deuren en bomen met van de regen druipende verlichting deden her er eerder treuriger dan vrolijk uitzien. Hij vond zijn bestemming en de deur ging al open voor hij zijn gereedschapskist uit de auto kon pakken. Een vrouw in een dikke winterjas en met een ijsmuts op stond in de deuropening.

“Oh, wat ben ik blij dat u er bent.”

Voordat hij naar haar deur liep deed hij een mondkapje op. Hij keek haar aan. “Oh ja, sorry,” zei ze en ze strompelde naar binnen om een mondkapje te pakken. Hij volgde haar op veilige afstand. 

Eenmaal binnen noemde hij zijn naam, ze bleek Wanda te heten. Het was er steenkoud. Ze vertelde dat de stroom was uitgevallen. De aardlekschakelaar klapte er steeds uit. Eerst af en toe en daarom had ze de beheerder van het park om hulp gevraagd. Die had wat gerommeld en daarna klapte hij er direct na inschakelen uit. Ze had alle stekkers uit de stopcontacten gehaald, alles uitgeschakeld en niets hielp. Het was op advies van de beheerder dat ze de hulplijn had gebeld. Terwijl ze praatte nam hij haar op, een wijde slobberende grijze joggingbroek, met daaronder overmaatse pantoffels, een fuchsia rode winterjas, een zwart mondkapje en een blauwe ijsmuts. Een winterboerka. Onder de ijsmuts kwam wat halflang donker haar uit. Een bleek gezicht, voor zover zichtbaar. De lijntjes bij haar ogen verklapten dat ze niet meer piepjong was. Wel een aangename stem met een vleugje Oost-Nederlands accent. Een eind uit de buurt.

Ze rilde. Ze bleek al meer dan een dag zonder verwarming te zitten. Het huisje werd verwarmd door een palletkachel die ook de radiatoren verwarmde en zonder elektrische voeding was de kachel er mee opgehouden. Warmwater had ze ook niet. Koken deed ze op gas uit een gasfles en zo had ze nog wat warms binnen gekregen. Terwijl ze opgekruld in een stoel toekeek ging Gert op onderzoek uit. De elektrische installatie bleek een onoverzichtelijke brij van amateuristisch doe-het-zelf-werk. Hij legde haar uit dat hij het probleem niet direct kon oplossen. Ze keek teleurgesteld. 

“Ik kan wel een noodoplossing maken zodat je in ieder geval weer licht en warmte hebt, bood hij aan. Hij moest daarvoor eerst naar huis om meer gereedschap en materiaal te halen. 

Ze vertelde dat ze hem niet veel kon betalen, ‘op zwart zaad.’ 

“Voor de noodreparatie, hoef ik niets aan te schaffen, daarna zien we wel verder.” In de deuropening naar haar omkijkend zag hij dat ze rilde. Impulsief bood hij haar aan om mee te gaan in de auto, met de verwarming hoog.

“Dan kan je opwarmen. Wel schuin achter me zitten met je mondkapje op.” Tijdens de korte rit vertelde ze dat ze haar achillespees gescheurd had, “gevallen met mountainbiken” en dat ze nu een week in het gips zat. Bij zijn huis vroeg Gert zich af of hij haar binnen moest uitnodigen of in de auto laten zitten en snel de spullen bij elkaar zoeken. Ze verraste hem met de vraag of ze mocht douchen. “Om lekker warm te worden en ik heb al dagen de douche niet kunnen gebruiken. Gert aarzelde, verdomme het begint met een hulplijn, dan een klusje dat een karwei blijkt te zijn en dan ook nog hier douchen. Hij keek over zijn schouder, ze zat als een zielig vogeltje op de achterbank. Ze kon alleen de trap opkomen. Hij had haar uitgelegd waar de handdoeken lagen. Voorzien van een vuilniszak en tape om haar gipsverband droog te houden verdween ze naar boven.

Zijn spullen bij elkaar gezocht en in de auto geladen, terug in huis komen hoorde hij de douche nog stromen. Zo die neemt het er van. Hij liep naar boven. Haar jas en sloffen lagen in de gang voor de badkamer. Hij vroeg zich af hoe ze er uit zou zien zonder jas, muts en mondkapje. Naakt onder zijn douche, hoe zou dat er uit zien? De douche stopte, hij besloot beneden te wachten. Haar jas nam hij voor haar mee naar beneden. Reagerend op bonkgeluiden op de trap liep hij de gang in om te kijken of ze hulp nodig had. Het lukte haar, de leuning goed vasthoudend en tree voor tree. Ze had haar mondkapje nog niet op. Onder de natte haren, een vriendelijk gezicht nog blozend van de warme douche. Wat Aziatisch bloed vermoedde hij. Zonder jas bleek ze slank op het magere af.

“Dank u, dit was heerlijk. Ik voel me een heel ander mens.” Onder aan de trap trok ze een mondkapje uit haar zak om het op te doen. Voordat het mondkapje haar gezicht weer bedekte keek hij naar de lijntjes in haar gezicht. Tweede helft veertig, was zijn conclusie.

Terug in haar woning ging hij aan de slag. Hij schroefde schakelaars los, opende wandcontactdozen en gebruikte een meter om de bedrading te controleren. “Wat een godvergeten tering-zooitje. Is dit chalet van jou?” Zo kwam hij er achter dat ze het gebouwtje sinds een paar maanden huurde van een kennis van een familielid. De eigenaar verbleef bij een vriendin Portugal. Ze had hem gebeld over het probleem en hij had haar naar de beheerder verwezen. “Lekker gemakkelijk.”

“Een paar weken huur inhouden,” suggereerde Gert.

Hij vertelde haar dat hij een idee had voor een noodoplossing, “even buiten kijken.” De twee chalets naast haar bleken onbewoond. Een er van had een buitenstopcontact, maar helaas spanningsloos. Bij een stacaravan achter haar had hij meer succes. Met twee uitgerolde verlengsnoeren lukte het, spanning in de woning van Wanda.

Vervolgens zorgde hij dat de kachel het weer deed en dat ze licht had met een schemerlamp en een door hem meegebrachte looplamp. Hij legde haar uit dat hij wat materiaal moest bestellen, “lastig in zo’n lockdown.” Streng kijkend, droeg hij haar op overal van af te blijven en vooral de elektrische waterkoker en de boiler niet te gebruiken. Ze glimlachte en stapte op hem af. “Je bent een schat, ik ..” ze stopte dicht bij hem, zonder haar zin af te maken. Naar huis rijdend vroeg Gert zich af wat ze had willen doen, een bedankkus? Rot corona. Die avond in bed fantaseerde hij over haar. In die fantasie vervulde hij samen met haar een hoofdrol.

Een dag later bij het boodschappen doen zag hij in het centrum een vrouw zonder mondkapje met een bord. “Ik wil knuffelen.” Hij liep met een boog om haar heen en dat niet alleen omdat hij haar lelijk vond. Ze sprak hem aan, “kom dan krijg je een knuffel.”

“Stom wijf, pleur op.”

Twee dagen na de noodreparatie stond hij vroeg in de morgen bij Wanda voor de deur. Ze was al wakker en aangekleed. Het was zijn voorstel om elkaar te tutoyeren. Het was haar voorstel om de mondkapjes af te doen.

“Ik ben nu al tien dagen uit het ziekenhuis en ik heb alleen nog maar contact gehad met het meisje dat de boodschappen bezorgd, de beheerder en met jou. Alles op afstand en jij bent volgens mij ook super voorzichtig.”

Hij werkte en Wanda zorgde voor koffie. Hoewel geen prater, maakte zijn nieuwsgierigheid naar haar dat hij meer deed dan met “hmmm” reageren op haar pogingen tot een gesprek. Zo leerde hij dat, zoals hij al vermoedde, een scheiding de aanleiding was tot haar verblijf hier. Ze ging voor een lunch zorgen en vroeg of hij een gekookt ei wilde. Ze glimlachte tevreden bij zijn positieve antwoord. Tijdens de lunch pakte ze een servet en deed ze een goocheltruc waarbij het servet in een ei veranderde. Zo hoorde hij de reden van het verhaal hoe ze op het vakantiepark was beland. Zij en haar ex man hadden beiden goochelen als hobby en daar hadden ze eind 2019 hun beroep van gemaakt. Banen opgezegd en voltijds gaan doen wat ze daarvoor af en toe deden. Optreden op kinderfeestjes en wie ze verder maar wilde boeken. In het begin liep het goed en toen kwam corona. Geen optredens meer en geen inkomen. “En dat was nog niet het ergste. Toen bleek die klootzak ook nog iets met een andere vrouw begonnen te zijn, nota bene een moeder van een van de kinderfeestjes. Kocht die sukkel ook nog een tweede telefoon van het geld dat we niet meer hadden en probeerde die voor me verborgen te houden.”

‘Slechte goochelaar,’ dacht Gert. Halverwege de middag was hij klaar. Alles werkte weer normaal en trots op zijn werk toonde hij het haar. 

“Wacht even,” vroeg ze hem en ze verdween naar haar slaapkamertje. Ze kwam terug met een gestreept zwart wit colbertje aan. Ze stapte naar hem toe en pakte zijn oor vast om er een chocolademunt uit te toveren. “Oeps,” chocola.” Ze pakte haar neus vast. “Oh jee, alweer chocola.” Zo ging ze nog even door tot ze een hand vol chocolademunten had, die gaf ze hem. “Jammer, ik zou je graag met echt geld belonen, maar ik ben mijn tovermacht kwijt. Het lukt niet. Weet je wat? Ik doe het met bloemen.” Ze greep in de lucht en hield een bloem in haar hand. “Oh, je hebt je handen nog vol. Dan maar zo, doe je ogen eens dicht.” Gert sloot zijn ogen en hoorde haar gips bonken op de vloer. Hij voelde dat ze dichterbij kwam.

Twee lippen beroerden de zijn.

Naar zijn gevoel brandde het. Hij hield zijn ogen dicht en wachtte af. Teleurstelling toen de lippen verdwenen en hij hoorde hoe ze bij hem vandaan stapte. Hij opende zijn ogen. Ze stond weer anderhalve meter bij hem vandaan, op haar gezicht een uitdrukking die hij niet kon peilen. Had hij door moeten pakken en zijn armen om haar heen slaan en haar terug kussen? Het kon alsnog. Hij twijfelde, was het dan niet net alsof hij zich opdrong voor een beloning in natura? Teleurgesteld ging hij zijn spullen opruimen. Ze keek uit het raam hoe hij buiten de verlengsnoeren oprolde. Ze was teleurgesteld. Had ze hem langer moeten kussen? Hij had het toch over kunnen nemen. En nu? Ze kon zich moeilijk opdringen, alsof ze hem met seks wilde belonen voor zijn werk. Straks was hij weg! Impulsief pakte ze een schroevendraaier uit zijn nog openstaande gereedschapskist en verborg die onder een kussen. Wat hoekig nam Gert afscheid. In de auto veegde hij over zijn lippen, stomme suggestie, dat branderige gevoel.

Die nacht werd hij ondanks het open raam en de koude slaapkamer zwetend wakker. Dat was niet zijn enige ongemak, hij had een knoeperd van een erectie. Pissen, dacht hij, maar dat lukt zo niet. Hij bleef stil liggen, luisterend naar de schaarse nachtgeluiden, een vliegtuig…, een krassende uil. De erectie slonk niet, hij dacht aan Wanda en besloot met Wanda voor ogen zichzelf te helpen. Slank met kleine borsten. Hij fantaseerde dat ze puntig waren met donkere priemende tepels. Een kut met een donker bosje haar er boven en ze bereed hem zodat hij kon zien hoe zijn pik in haar spleet schoof. Het hielp. Voordat hij in slaap viel bedacht hij dat berijden met een enkel in het gips niet handig was. Zou hij langs gaan met de smoes dat hij wilde controleren of alles nog steeds prima in orde was?

Hij deed het niet. Hij deed zijn best de volgende dag de verloren tijd in te halen. En zo af en toe keek hij uit het raam naar het verkeer op de dijk. Hoezo lockdown?

Die middag ging de telefoon. “Sorry, dat ik je stoor. Ik vond net een schroevendraaier van je.”

Een kwartier later al stond hij bij haar voor de deur. De neiging om voor het raam naar hem uit te kijken had Wanda onderdrukt, maar aankloppen bleek niet nodig. Ze gaf hem de schroevendraaier. Hij keek er verbaasd naar. Hij wist zeker dat hij geen torque schroevendraaier gebruikt had. Er begon hem iets te dagen, zou ze …? Hij keek haar met een vragende blik aan.

“Betrapt! Ik wilde je nog een keer terug zien.” Het hoge woord was er uit en het kwartje viel bij Gert. Voorzichtig vroeg hij nog of hij haar mocht kussen. Haar antwoord kwam met haar lippen op de zijne. Twee gretige monden en twee elkaar begroetende tongen later had hij zijn handen op haar billen. Kleine harde stevige billen. Zijn erectie drukte tegen haar buik. Aanvankelijk was hun gretigheid te groot voor de gang naar haar slaapkamer of zelfs maar de bank. Staand vrijend en vozend verkenden ze elkaars lichaam. Als dorstige woestijnreizigers zich lavend aan een bron, de bron van elkaars wellust. Ze tastten onder kledingstukken, trokken hemden omhoog en broeken omlaag. Ondanks hun gevorderde leeftijd en ervaring was het een ontdekkingstocht met verrassingen. Haar kleine borsten en de stoppeltjes op haar onderbuik, zijn knoestige lijf en lichaamsbeharing. “Knuffelhonger” stond er rond die tijd in de krant. Dat was het niet, het was gewoon lekkere ouderwetse ongeremde geilheid dat ze dreef. Haar schaamlippen waren opgezwollen en haar kut was soppend nat. Zijn pik, die ze uit zijn broek bevrijdde en stevig kneedde lekte vocht.

Hij maakte zich los uit haar omhelzing om haar te helpen haar broek en slipje over de ingegipste enkel te krijgen. Voor haar knielend met zijn gezicht op kruishoogte kon hij het niet laten. Met haar handen op zijn achterhoofd liet ze het gebeuren. Even, ze zuchtte en trok hem overeind. 

“Later, ik wil je nu in me voelen.”

Zo eindigden ze bloot in haar slaapkamer, een einde dat geen einde was maar een begin. Beperkt door het gips geen creatieve standjes, gewoon Wanda onder, Gert boven en recht op en neer. Gert prees in stilte zijn ruksessie van de vorige avond. Dankzij zijn trimrondjes had hij lichamelijk ruim voldoende uithoudingsvermogen, maar dat had niet voor zijn pik gegolden. Ze bleek een stille genieter. Ze beperkte zich tot zuchten en lichtjes ingehouden kreunen. De begeleiding werd verzorgd door het wrakke bed. Dat ze ging komen maakte ze duidelijk door zich aan hem vast te klampen. Even later schokte haar bekken. Dat was voor hem het laatste zetje.

Met het dekbed over hen heen getrokken, lagen ze stil tegen elkaar aan genesteld na te genieten. Hij waardeerde de stilte. Ze lag op zijn arm en als hij al op had willen staan dan werd dat verhinderd. Te meer omdat hij na een paar minuten haar ademhaling hoorde veranderen, ze sliep. Na een minuut of tien werd ze wakker. Ze keerde zich naar hem toe en kuste hem. “Het was heerlijk.”

Kort daarop stapte ze uit bed om naar de badkamer te gaan. Hij keek naar haar naakte lichaam. Tijdens de koortsachtige vrijpartij had hij de details gemist. Haar kleine borsten hadden niet de puntvorm uit zijn fantasie, ook geen appeltjes, maar peertjes, als stoofpeertjes met parmantige donkere tepels. Op haar licht gewelfde onderbuik een zweem van donkere beharing. Ze sloot de gordijnen. “Die waren we vergeten. Het is wel rustig hier, maar om anderen nu mee te laten genieten.” Ze vertelde over wat bijzondere types die op het park woonde. Hij keek naar haar en luisterde maar deels. Ze had het in de gaten en draaide een rondje. “En, bevalt het?

“Kom eens?” vroeg hij, overeind komend. Op de rand van het bed zittend met zijn neus tegen haar middenrif pakte hij haar billen vast om te genieten van die ronde kleine stevige billen in zijn handen.

Ze duwde hem achterover op het bed, “Ga maar liggen en hou mijn plekje warm. Ik ga me even opfrissen en dan kom ik terug.”

Hij hoorde haar plassen, de wc doortrekken en daarna de douche. Even was hij teleurgesteld, tot hij zich realiseerde dat ze niet samen in minidouchecabine zouden passen. Terwijl ze douchte dacht hij na. God zij dank, ze is geen babbelaar. Ook niet iemand die de hele tijd behoefte aan veel mensen om haar heen heeft. Plus een lekker lijf. De stoppels, hij had nooit eerder een vrouw gehad die zich daar onthaarde. Hij zou het zijn om haar er bij te helpen? Inzepen en dan heel voorzichtig scheren. Hij besloot om, het als hij haar nog beter kende, te vragen.

Zich droogwrijvend kwam ze de slaapkamer weer in. Ze sloeg het dekbed terug en plukte aan zijn samengeklitte schaamharen, daarop opperde ze met een glimlach dat hij zich misschien ook wilde opfrissen. Hij deed het en na zijn terugkomst kropen ze dicht tegen elkaar aan onder het dekbed. Ze kusten en gingen verder met het verkennen van elkaars lichaam. Hij kuste haar borsten en koesterde haar tepels terwijl zijn hand haar schoot op zocht. Ze was weer nat en hij vingerde haar. Ze pakte zijn pik vast en kneedde die. “Net was hij harder. Zal ik je nog een goocheltruc laten zien?”

Gert vermoedde wat er komen ging en hielp haar door de dekens terug te slaan. Ze nam zijn half harde pik in haar mond en ja, haar truc werkte. Toen ze zijn pik op oorlogssterkte had gebracht ging ze op haar zij liggen, haar gipsenkel onder en haar ronde billen naar hem toe. Ze trok haar knieën wat op en Gert schoof tegen haar aan. Zijn pik voor gaats, wat druk en hij glibberde in haar. Ze was nat en toch strak. Het voelde hemels en ze hadden de tijd. Heel rustig neukten ze. In harmonie, hij stootte en zij ving op. Toen hij merkte dat haar orgasme op kwam vroeg hij haar om op haar rug te gaan liggen. “IK wil graag naar je gezicht kijken als je klaar komt.” Ze stemde toe en ze deed ijverig mee. Elkaars blikken vasthoudend kwamen ze samen.

Later die dag aan de thee begon ze plotseling te lachen.  Hij keek haar verbaasd aan. “We waren wel lekker bezig. Geen mondkapjes en ook geen condooms.”

Tinus Boot

Graag Uw sterrenwaardering boven en/of reactie onder het verhaal. En/of rechtstreekse mail met de schrijver. Dank u

My



De kerstman

Tinus Boot Posted on do, december 24, 2020 13:50

Sinterklaas spelen, het zo omschrijven deed Bert te kort. Drie weken per jaar was hij Sinterklaas, compleet met zijn rol vergroeit. Twintig jaar terug, in verenigingsverband uit nood geboren, had hij zijn roeping ontdekt. De man die voor Sinterklaas zou spelen zegde op het laatste moment af en Bert werd voor de leeuwen geworpen. Het ging hem goed af en smaakte naar meer. In de jaren die volgden vervolmaakte hij zijn rol, tot het geen rol meer was.

De juiste stem had hij van nature, de bedachtzaamheid, de goede dictie leerde hij zich aan. Zijn gebrek aan lengte voor een statige oude baas compenseerde hij met hakken. Zijn vriendin, en later zijn vrouw, werd Piet, of Pieta de koosnaam die hij voor haar ging gebruiken. Hun goede naam als Sint en Piet werd steeds bekender en ze werden vaak gevraagd. Zo vaak dat ze konden selecteren uit de leukste opdrachten. Voor het geld deden ze het al lang niet meer. Ze hadden goed geboerd. 

Toen werd het 2020, een rampjaar. Tegen langdurig thuis werken, dicht op elkaars lip, bleek hun huwelijk niet bestand. Pieta, huurde een appartement en vertrok. “Op proef,” noemde ze het. In het begin koesterden beiden nog hoop. Ze spraken het niet naar elkaar uit, maar beiden hoopten dat gezamenlijk eind november weer op pad tot verzoening zou leiden. Het pakte anders uit. Er waren geen optredens te verwachten. Het land zat intelligent op slot, geen groepen, geen feestjes. De genadeklap voor Bert kwam, toen een gezamenlijke “vriendin” vertelde dat zijn Pieta kennis had aan een zekere Pieter, een Surinamer. Het was niet de kleur, maar de naam die hem woedend maakte.

Waar Bert de eenzaamheid in zijn bed bestreden had door aan seks met Pieta te denken, zocht hij daarna zijn heil op Internet. Alles om het lichaam en gezicht van Pieta uit zijn gedachten te bannen. Hij overwoog dating sites en bezocht er een paar zonder in te schrijven. Hij deed het niet, opnieuw verliefd worden moest spontaan gebeuren, besloot hij. Thuis werkend, met verenigingsactiviteiten op een laag pitje en veelal online winkelend, bleek dat een illusie. Het werd november en Sinterklaas optredens zaten er niet of nauwelijks in. Met Pieta aan zijn zijde hadden aantrekkelijke vrouwen, die net als de kinderen, bij hem op schoot kropen, nooit tot heftige beroering in zijn kruis geleid. Wat een gemiste kansen, dacht hij. Er aan terugdenkend wraakzuchtig. Dat zou anders worden, besloot hij. Helaas, het werd niet anders. Er kwamen nauwelijks aanvragen. En die er wel kwamen wilden bijna altijd een Piet er bij. Bij de overblijvende kwam hij niet verder dan anderhalve meter van de voordeur.

Eén keer haakte hij zelf af. Het adres op een industrieterrein had hem al wantrouwig gemaakt. Het bleek een afgelegen en vervallen bedrijfspand. Voor het pand stonden tientallen auto”s, scooters en fietsen. Met de deuren van de auto nog dicht hoorde Bert harde discodreunen in het pand. Aarzelend opende hij het portier en pakte zijn mijter en staf van de achterbank. De discodreun wijzigde in “Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht,” het volume nog wat hoger dan de toch al luide discodreun. Zonder knecht, corrigeerde Bert in gedachten. Verbaasd keek hij naar het pand. Er waren wat gasten naar buiten gekomen en voor de ramen op de bovenverdieping verdrongen zich tientallen mensen. Iedereen dicht op elkaar en zonder bescherming. Bert schrok en draaide zich om naar de auto. Hij opende het achterportier en gooide zijn staf en mijter weer op de achterbank.

“He klootzak, wat flik je me nou?” werd er geschreeuwd. Bert sprong achter het stuur. Een paar woedend ogende types, met weinig respect voor de goedheilige man, kwamen naar de auto toegerend. Gelukkig startte de auto direct, Bert gaf gas en scheurde het industrieterrein af. Na dat avontuur was hij helemaal klaar met zijn Sinterklaas zijn. De eenzaamheid en zijn behoefte aan echte seks begonnen nog meer te knagen dan in de voorgaande maanden. Zo erg, dat hij besloot toch een poging op een datingsite te wagen. De eerste reacties waren hoopvol en een contact sprong er uit. Een tien jaar jongere en op de foto”s aantrekkelijk ogende vrouw. Ze genoot van zijn berichten, schreef ze. Ze wilde geen telefonisch contact, maar ze kwam wel met een voorstel voor een ontmoeting. De horeca dicht en herfstweer, ze wilde hem best thuis ontvangen. 

In de dagen die volgden liet hij zijn pik met rust. Gedoucht, in een schone onderbroek en netjes aangekleed, ging hij op bezoek in een appartementencomplex in Utrecht. Verbaasd keek ze naar de bos bloemen in zijn hand. “Oh, dank je, kom binnen.” Hij zag kinderkleren en speelgoed, daar hadden ze het niet over gehad. Terwijl hij nog met zijn jas in de weer was, zei ze, “ik zal het maar direct zeggen.” Hij schrok van haar harde scherpe stem. “Ik vind je aardig en best een lieve man, maar de schoorsteen moet hier ook roken.” Ze vroeg hem om honderdvijftig euro neer te leggen op een kastje, daarna zou ze hem “vreselijk verwennen.” Had hij zich zo vergist? Onthutst keek hij haar aan. Zijn nood was hoog en hij had bijna toegehapt, als ze niet op zijn verbaasde blik had gereageerd met, “ik ben Sinterklaas niet.” Met zijn jas half aan, draaide hij zich om, wegwezen. Op weg naar de buitendeur riep ze nog “honderd mag ook, hoor.” Het werd behelpen die avond.

Tijdens een rondje hardlopen met een vriend, keurig meters uit elkaar, merkte die vriend het. Bert was niet zo van het te koop lopen met zijn ellende, maar hij leek zo bedrukt en keek zo gepijnigd dat de vriend doorvroeg. Zijn teleurstelling over de voorbije weken, waarin hij Sinterklaas niet was geweest, kwam er uit. Dat hij Pieta miste zei hij niet, dat hoefde niet, dat had zijn vriend al lang begrepen. Een dag later belde zijn loopmaat, hij had een oplossing, “Kerstman, spelen bij een relatie.”

Bert twijfelde, Kerstman, hij had er niets mee. Sinterklaas kent een eeuwenoude traditie en de Kerstman is een product van de commercie in Amerika. Sinterklaas is een rijzige eerbied wekkende man is, vol kennis en ervaring. De Kerstman, daarentegen is een vadsige vulgaire schreeuwer. Ho, ho, ho en dat is zo”n beetje zijn hele vocabulaire. Een dag lang kerstpakketten naar de thuis werkende medewerkers brengen. Daarbij voor iedere medewerker een door de eigenaar van het bedrijf op papier gezet persoonlijke boodschap voorlezen. Maar. De scheiding en twee huishoudens hadden er qua kosten in gehakt. Het betaalde dik en Bert trapte er in.

In een gehuurd kerstmanpak met een plastic voorbindbuik en in een bus van het bedrijf, volgeladen met kerstpakketten ging hij op pad. Om de hoek bij zijn eerste bestemming las hij de persoonlijke boodschap, zodat hij die vlot zou kunnen overbrengen. Het bleken tien regels over scores op prestatie indicatoren, een helaas niet gehaalde target en een Nieuwjaars event dat niet door kon gaan. Het stukje eindigde met hoe de eigenaar het betreurde dat hij niet persoonlijk in staat was om het cadeau te overhandigen en zijn waardering uit te spreken. Oh? Dacht Bert, bij het ophalen van de bus had hij de eigenaar kort gesproken en hem zien vertrekken met een golftas. Het werd een bijzondere dag. 

Al op het eerste adres voelde hij zich voor gek staan in het kerstmannenpak.

“Tring.” “Oh een kerstpakket, nee mijn man is niet thuis. Ik hoop dat er dit jaar iets bruikbaars in zit.” Het werd niet beter die dag.

“Toch niet weer, die zure wijn?”

“Laat maar op de stoep staan, dan neem ik het straks mee naar de voedselbank.”

“De doos wordt ieder jaar kleiner.”

Na een vijfde poging stopte Bert met het voorlezen van de persoonlijke boodschappen. Het briefje op de doos voor de deur, aanbellen, twee stappen terug en deelgenoot worden van de blijdschap van de ontvanger volstond. Halverwege overwoog hij om zijn rol als Kerstman echt serieus te nemen en de rest af te leveren bij de voedselbank of een kringloopwinkel. Hij deed het niet en zijn plichtsgetrouwheid werd beloond. Wel laat en pas op het allerlaatste adres.

In de schemering reed hij door een wijk met opvallend veel feestverlichting in de tuinen. Verlichte bomen, Bambi’s, rendieren, sleden, een opblaas kerstman, het leek wel een wedstrijd wie de meeste lichtjes in de tuin had. Uit de autoradio klonk, “komt allen te samen, jubelend van vreugde,” ‘nou nee,’ mompelde Bert voordat hij de radio uitzette. Zijn bestemming bleek een van de weinige huizen in de wijk zonder tuinverlichting. Voor de laatste keer, pakketje op de stoep, aanbellen, twee stappen terug. Goedenavond wensen, hohoho kon hij nog steeds niet uit zijn strot krijgen, daarna de bus wegbrengen en naar huis. De deur werd geopend door een vrouw van zijn leeftijd. Ze keek teleurgesteld.

“Oh, ik hoopte dat u de loodgieter was.”

Nee, dacht Bert en de Kerstman ook niet. “Uw kerstpakket,” Hij draaide zich om en liep naar de bus.

“Hebt u toevallig verstand van lekkages.”

Bert twijfelde, handig met gereedschap was hij zeker, maar hij was het zat en verlangde naar huis. Het kwam niet door de kerstsfeer met de verlichting in de tuinen dat hij aarzelde, het was haar teleurgestelde gezicht.

“Wat is er aan de hand, misschien kan ik u helpen.” Haar gezicht klaarde op. Ze bleek een lekkage te hebben en alle loodgieters die ze had gebeld hadden geen tijd. Een had na aandringen toegezegd dat, als hij met een andere klus snel klaar was, hij langs zou komen. Het was bijna avond en ze was bang dat hij niet meer zou komen. De lekkage zat in een keukenkastje en ze had de hoofdkraan dichtgedraaid, waardoor ze al een dag zonder water zat. Met een mondkapje op volgde hij haar naar binnen. Knielend voor het kastje en tastend met zijn handen vond hij het probleem, een losgeschoten soldeerverbinding. Hij legde haar uit dat hij de lekkage kon verhelpen maar dan eerst thuis materiaal en gereedschap moest halen. Plus de bus wegbrengen, bij elkaar ging dat wel een uur duren. Ze keek sip, tot ze op een idee kwam. Haar overleden man was een doe-het-zelver geweest en al zijn spullen waren nog in de garage. Samen gingen ze op zoek.

Onderweg naar de garage noemde ze haar naam. “Anja”, en pakte ze ook een mondkapje. Met enige moeite vonden ze alles wat Bert nodig had: een stukje koperen buis, snelkoppelingen en gereedschap. Gewapend met de buit ging Bert aan de slag. Het lukte niet goed, zijn kerstman buik zat in de weg en knielend kon hij er niet goed bij. In zijn gehuurde kerstmanpak languit op de vloer met zijn bovenlichaam in het kastje, leek hem ook geen goed idee. Hij verontschuldigde zich dat hij zich tot op zijn onderbroek en shirt moest uitkleden. Ze moest er om lachen, ze had vaker een man in zijn onderbroek gezien. Deels ontkleed legde Bert al zijn gereedschap zo neer dat hij er gemakkelijk bij kon. Hij ging op zijn rug leggen en wurmde zijn hoofd en schouders het kastje in. Al sleutelend ging het mis.

Hij herinnerde zich een filmpje dat hij, inspiratie zoekend, gezien had. Een loodgieter in de zelfde houding liggend zoals hij, met zijn hoofd in een aanrechtkastje. Een huisvrouw die op de loodgieter afstapte en zijn riem losmaakte en daarna zijn broek. De broek werd omlaag gesjord, waarop er een grote erectie te voorschijn kwam. De huisvrouw, schoof daarop haar slipje opzij en nam plaats op de loodgieter. Hij voelde dat hij een erectie kreeg. Aan andere dingen denken, hij deed zijn best, het werkte niet, het werd alleen maar erger. Er was te weinig ruimte in zijn onderbroek, niet alleen werd de stof van zijn slip opgerekt. Het topje van zijn eikel groeide boven de band van zijn slip uit. ‘Ik lig hier letterlijk voor lul,’ dacht hij. Wat zal ze wel niet denken? Hij hoorde haar een stap zetten, zou ze …?

“Gaat het?” Anja had eerst met verwondering naar zijn groeiende erectie gekeken, verbazing die overging in bewondering toen het geval op volle sterkte kwam en zijn eikel zich liet zien. Onbewust had ze een stap dichterbij gezet en ze moest zich beheersen om niet naast hem te knielen en zijn slip af te stropen. Het hele geval de vrijheid geven, het in haar hand pakken. Voelen hoe hard het was en toch zacht in de aanraking, voelen hoe het met zijn hartkloppingen pulseerde. Wat had ze zo iets gemist. Ze beheerste zich. Wel giechelde ze zachtjes. Waarschijnlijk was hij getrouwd en daar begon ze niet aan. Ze maskeerde haar giechel door te vragen of het ging.

“Ja prima, bijna klaar.” De dubbelzinnigheid van zijn antwoord ontging hem. Haar nuchtere vraag hielp, gelukkig slonk zijn erectie. Zich op zijn zij van haar wegdraaiend maakte hij de reparatie af. Uit het kastje tevoorschijn komend, had hij een rood hoofd. Daar is al zijn bloed nu naar toegestroomd, dacht Anja. Haar brede glimlach bleef achter haar mondkapje voor Bert verborgen. Hij droeg geen ring zag ze, voordat ze naar de meterkast liep om op Bert’s verzoek de kraan een stukje open te draaien. De reparatie hield, het bleef droog.

Ze stond er op dat hij iets dronk. Zij met een glas wijn en Bert met een biertje, zaten ze op veilige afstand tegenover elkaar. De mondkapjes gingen weer af. Bert had het kriebelende kerstmanpak nog even uitgelaten. Zij vertelde over haar werk en vroeg hoe hij bij haar werkgever als Kerstman terecht was gekomen. Terwijl ze praatte nam Bert haar op. Ja, ongeveer zijn leeftijd, klein en een slank postuur. Niet uitgesproken knap, wel een aantrekkelijke vrouw. Levendig, dacht hij, kijkend hoe haar bewegende handen haar verhaal ondersteunden. Tijdens zijn verhaal over hoe hij Kerstman was geworden en wat hij die dag had meegemaakt, barstte ze in lachen uit. Verbaasd keek hij haar aan. Hij voelde zich juist zo op zijn gemak bij haar.

“Ik zie het voor me en dan hoe je dit bij mij op de bank in je onderbroek zit te vertellen.” Dat maakte dat bij Bert zijn bloed weer harder stroomde. Niet omlaag om de zaak daar op te pompen, maar naar zijn hoofd, dat weer rood werd. Anja zag het en er kwam een plan in haar op. Twee jaar weduwe en na een jaar was ze gaan daten, dat was niet bevallen en nu werd dit haar in de schoot geworpen. Nou ja geworpen, maar haar schoot kon wel wat gebruiken. Ze besloot er moeite voor te doen.

Bert was gedurende zijn lange huwelijk nooit een flirt geweest. Hij betwijfelde of Anja hem, wel of niet, zag zitten. Ze leek met hem te flirten en hij hoopte dat het dat was. Toch vroeg hij zich af, hoe hij het moest aanpakken. Anja niet, ze stond op en trok haar shirt uit.

“Samen in ons ondergoed is eerlijker.” Bert zag haar slanke bovenlichaam. Haar borsten nog verborgen in een kleine rode bh. Ook haar broek ging uit en in een degelijke grijze boxerachtige onderbroek ging ze weer zitten. Anja lachte in zich zelf, komt er een man langs en dan ben ik er niet op gekleed. Het initiatief lag nu bij hem begreep Bert. Hij ging er voor.

“Mag ik je kussen?” 

De mondkapjes werden vergeten toen ze even later samen op de bank kusten. Een voorzichtige kus werd een heftige kus. Na even ademhalen werden twee tongen verstrengeld en er werd er zachtjes op lippen gekauwd. Zijn hand ging in haar bh en tepels werden gestreeld. Haar hand ging naar zijn onderbroek. Tevreden stelde ze vast dat zijn eikel weer boven de rand uit kwam. Ze voelde zich geil, geiler dan ze in tijden geweest was. Dat maakte dat ze de kus afbrak en haar hoofd omlaag boog. Bert kreunde toen haar lippen zijn eikel omvatte. Na een dag in het pak rook hij naar zweet en naar man. Het deerde haar niet, sterker nog ze voelde dat ze heel nat was.

Bert die ondertussen zijn hand in haar broekje had gestoken voelde dat ook. Stugge haartjes en daaronder warme vochtigheid. Anja ging wat verzitten zodat Bert verder kon, twee vingers schoven naar binnen. Zij pijpte en hij vingerde en het was voor hem zo lekker dat hij maar een gedachte had, doorgaan. Het was Anja die het afbrak met, “kom in me.” 

Ze dachten geen van beiden aan een condoom en als ze er al aan gedacht hadden dan was het tevergeefs geweest. Hij had ze niet bij zich en zij had ze niet in huis. De onderbroeken vlogen uit. Anja strekte zich uit op de bank en met zijn sokken nog aan kwam Bert op haar. Anja toonde haar gretigheid door zijn erectie vast te pakken en die zonder verder voorspel in haar te leiden.

Bert stootte en Anja ontving gretig iedere stoot. Het zwiepte haar op, haar zuchten werd kreunen en haar orgasme kwam snel. Hij dacht aan inhouden om niet voor haar te komen, toen ze begon te schokken en zachtjes jammerend klaar kwam. Bart stopte met bewegen en genoot van het samentrekken van haar vulva rond zijn pik. Het lukte hem maar net om niet te spuiten. Ze voelde hem aan, voldaan en met zweetdruppels op haar voorhoofd keek ze hem lachend aan, “kom op, nu doorgaan.” Een overbodige aansporing, hoewel als ze sporen had gehad dan had ze die kunnen gebruiken. Met haar benen om hem heen trommelde ze met haar hielen in zijn zij.

Bert stootte en stootte, een nieuw orgasme kwam op en Bert ging er in mee. Het was bijna een half jaar geleden dat hij zijn zaad in een warme zachte kut had geloosd, het voelde zoveel beter dan klaar komen in zijn hand. Op zijn ellebogen steunend bleef hij op haar liggen. Nu pas merkte hij hoe ongemakkelijk de bank was. Astrid merkte het ook en schoof wat op om ruimte voor hem te maken. Met de armen om elkaar heen, elkaar vasthoudend, lukte het net om met de gezichten naar elkaar toe samen op de bank te blijven. Ze waren een paar minuten stil en lagen tegen elkaar aan na te genieten. Bert verroerde zich om een lok haar uit haar gezicht te vegen. Daarop kuste ze hem.

“Dank je Kerstman, dit had ik nodig.”

“De Kerstman ook,” grinnikte Bert. 

“Ik moet naar het toilet,” zei ze even later, zich verontschuldigend van hem losmakend. Ze kwamen overeind.

“Oh Jezus, wat veel” riep ze naast de bank, met haar slipje haar kruis droog wrijvend. “Komt dat door je verblijf op de Noordpool?” Bert schoot in de lach en keek met verbazing en zonder te protesteren toe hoe ze ook zijn onderbroek als poetslap gebruikte. Ze liep de kamer uit en Bert, die nog maar weinig van haar lichaam gezien had, genoot van haar bewegende ronde billen. Hij keek de kamer rond. Er stond een minikerstboompje met wat foto’s er om heen. Waaronder een paar van Anja met een man. Op de foto’s waren ze jong en op sommigen nog piepjong. Ze oogden gelukkig. Hij hoorde een toilet doortrekken en gerommel elders in huis. Na een minuut of vijf kwam ze terug in een badjas. Ze had een kamerjas over haar arm.

“Trek die maar even aan.”

Bij het aantrekken zag Bart, tot zijn schik, de naam van een bekende hotelketen op de jas. Thuis had een bijpassende asbak. Ze vertelde dat ze pizza’s in de oven had gezet en vroeg wat hij wilde drinken. Bert keek naar zijn nog maar half opgedronken biertje op de salontafel. Hij had er geen trek meer in en vroeg om koffie. Pas met Anja terug naar de keuken drong het tot hem door dat ze geen “wil je?” had gebruikt. Ze nam aan dat hij bleef en hij had gereageerd of het vanzelfsprekend was.

Ze aten pizza en ze kletsten alsof ze elkaar al jaren kenden. Ze sprak over haar man en hoe hij plotseling ziek werd en Bert vertelde over zijn scheiding en de verwarring daarna. Met de pizza’s bijna op boog ze over de tafel om met haar vinger een kruimel uit zijn mondhoek te vegen. Een liefkozend gebaar dat Bert, met inkijk in haar openvallende badjas, beantwoorde door een tepel te strelen. Op haar voorstel gingen ze samen douchen. Met hun badjassen uit stonden ze naakt in de badkamer. De pik van Bert roerde zich weer. Ze pakte hem vast en voelde het in haar hand verder groeien.

“De wederopstanding.” zei ze.

“Ja, maar dat was niet met Kerstmis, dat had dacht ik met Pasen te maken.”

Samen in de kleine douchecabine zeepten ze elkaar in en verkenden ze elkaars lichaam verder. Het bood verrassingen, zoals littekens en bij Anja een vlindertje op een enkel.

Het elkaar afdrogen ging heel zorgvuldig, daarna nam Anja Bert mee nam naar haar slaapkamer. Hij zag hoe ze snel een huwelijksfoto oppakte en omgekeerd neerlegde. Het stoorde hem niet, hij begreep het. Hij nam haar in zijn armen en ze kusten. Daarna vroeg hij haar om op bed te gaan liggen. Hij manoeuvreerde haar zo dat ze op haar rug lag met haar benen buitenboord. Anja voelde aan waar hij naar toe wilde en werkte mee. Naast het bed tussen haar benen knielend had hij vol zicht op haar kut. Er zijn mannen die een kut alleen zien als een spleet om te vullen. Bert niet, hij zag schoonheid.

De heuvels van haar grote schaamlippen, de naar buiten stekende gezwollen binnenste schaamlippen en toen ze haar benen meer spreidde de verleidelijke rozige binnenkant. Hij drukte er een kus op en proefde vochtigheid, waar hij haar zonet zorgvuldig had afgedroogd. Hij richtte zijn hoofd op voor oogcontact.

“Ja toe.”

Ze voelde hoe zijn tong naar binnendrong en hoe even later zijn tong haar kittelaar beroerde. Ze genoot en gaf zich over aan het genot. Nog even overwoog ze om anders te gaan liggen om hem ook … Ze besloot het niet te doen, om heerlijk egoïstisch te zijn en zich te laten verwennen. God wat had ze dit gemist, daarna kwam zijn beurt. Ze kwam, dat maakte ze goed duidelijk, zowel hoorbaar als vochtig. Met zijn hand zijn mond afvegend hielp Bert haar verder op bed. Ze kuste hem en likte over zijn lippen.

“Nu moet jij gaan liggen.”

Ze ging op haar knieën over hem heen zitten en ving zonder haar handen te gebruiken zijn erectie in haar schoot. Bart richtte zijn hoofd op om te zien hoe ze zich liet zakken en hoe zijn pik tussen haar schaamlippen naar binnen gleed. Ze bereed hem en hij hielp haar. Eerst door haar handen vast te houden en later door met zijn handen onder haar billen haar beweging te ondersteunen. Ze werkte zich zelf naar een hoogtepunt en Bert ging mee. Terwijl ze kwam stootte hij een paar keer omhoog, totdat zijn zaad begon te stromen.

Later die avond moest er nog een bus weggebracht worden. Anja twijfelde er over mee gaan en daarna samen naar zijn huis. Bert twijfelde over aandringen. Ze deden het niet, beiden voelden de zekerheid dat ze meer deelden dan terloopse seks. Beiden wilden nadenken en het gebeurde een plekje geven. Waarbij ze niet nadachten over “of” maar “hoe” ze met elkaar verder zouden gaan. Vanuit de deuropening keek Anja de wegrijdende bus na. Ze zag de kerstverlichting in de tuinen. In wonderen geloofde ze niet, het ontbrak haar wel aan een beter woord voor wat haar overkomen was.

In de bus voelde Bert het akelige kriebelige kerstmanpak en ook de opgedroogde vlekken in zijn onderbroek jeukten. Dat laatste leverde een mooie gedachte op. Hij zong achter het stuur.

“Sinterklaas, wie kent hem niet.”

Tinus Boot

Graag Uw sterrenwaardering boven en/of reactie onder het verhaal. En/of rechtstreekse mail met de schrijver. Dank u

My



De Kerstman

Tinus Boot Posted on vr, december 22, 2017 12:24


De Kerstman

Tweede kerstdag ‘s morgens. Vermoeid na een slapeloze nacht
werd Dolf het verhoorkamertje binnengeleid. Hetzelfde duo als van het eerdere
verhoor de vorige dag wachtte hem op.

“U wilt nog steeds geen advocaat?”

“Nee, stelletje klootzakken. Ik ben onschuldig, ik ben er in
geluisd”.

“Wilt u iets drinken?”

“Ja koffie, zwart”.

Terwijl de lange koffie ging halen, dwaalden zijn gedachten
af naar hoe hij hier terecht gekomen was.

Een paar maanden terug was zijn tegenspoed begonnen. Zijn
ontslag dreigde al een tijdje, er waren genoeg waarschuwingen en signalen
geweest. Door zijn toegenomen alcoholconsumptie en de lucht er van tijdens
werktijd verslechterde de relatie met zijn werkgever. Hij had redenen genoeg om
te drinken. Suze had hem verlaten en de kinderen hadden haar kant gekozen. Het
onverstandig belegde spaargeld en het gekloot op zijn werk werkten ook niet
mee.

In oktober was hij het huis uit gegaan en het voelde als
uitgezet zijn. ‘s avonds alleen op zijn flatje viel er weinig anders te doen
dan te zuipen. Trompet spelen zat er na de tweede ruzie in de gehorige flat
niet meer in. Kutburen. En waarom allemaal? Hij was vreemd gegaan. Een keertje
maar, nou ja een paar keer, maar met de zelfde vrouw. Er stond pas nog een
artikel in de krant, vijfentwintig procent van de Nederlanders gaat wel eens
vreemd. Suze was vooral kwaad omdat het met een vriendin van haar was. Nou ja
vriendin? Mooie vriendin, dat ze met hem naar bed ging.

Gelukkig had hij recht op een flinke vertrekpremie. Zo
flink, dat hij besloot een paar maanden niets te doen. Een nieuwe rotbaan
zoeken kon altijd nog. Achteraf gezien had hij dat beter wel kunnen doen. Het
niets doen in de winter op die tering flat viel tegen en al snel sloeg de
verveling toe. Om niet de hele dag te drinken stelde hij zich als regel ‘nooit
voor drieën”. Dat lukte, maar met moeite.

De verveling werd zo groot dat hij af en toe door
tijdschriften en folders bladerde en zo las hij over ‘Kerstman te huur’.

‘U bent hier op de
juiste pagina voor een goede, vriendelijke, charmante en echte klassieke Kerstman!’

‘Kerstman zijn is meer
dan een pak aan, een baard om, een hohoho roepen!

De Kerstman is een
echte entertainer die een Kerstman is en niet speelt!’

Zijn trompet mee en Kerstman spelen, het leek hem wel wat.
Zijn buikje groeide toch al door het nietsdoen en drinken, zo’n pak zou hem
goed passen. Nog een beetje doordrinken dan werd zijn neus permanent rood. Hij
was er voor geknipt.

Als Kerstman ging hij afstand nemen van zijn ouwe werk en
routine. Hohoho! Lol trappen en af en toe een neutje tegen de kou. En over kou
gesproken, wat leuke vrouwen met hun warme billen op schoot, dat zou hem wel
uitkomen. De laatste seks was meer dan twee maanden terug. Het ging zo lekker,
thuis zijn natje en zijn droogje en Anne als bonus. Als dat stomme wijf nu
gewoon haar mond gehouden had, maar nee hoor. Nadat ze een ruzietje hadden
gehad kreeg ze ineens spijt. Moest ze zo nodig hun relatie aan zijn vrouw
opbiechten.

Takkewijf, zij was nota bene begonnen. Vier maanden terug op
een tuinfeest bij haar thuis. Iedereen aan de hapjes en de drankjes in de tuin
en hij was even naar binnen gelopen om wat biertjes te halen. Anne stond in de
keuken iets klaar te maken en hij wilde met de biertjes in zijn handen achter
haar langs. Per ongeluk schuurde hij toen langs haar billen. Ze had zich
omgedraaid, “dat komt er van als je een buikje krijgt”.

Dat liet hij niet op zich zitten, “goed gereedschap hangt
onder een afdak”.

“Oh ja?” Ze had haar hand uitgestoken en hem zachtjes in
zijn ballen geknepen. Met in iedere hand drie flesjes kon hij niets terug doen.
Rood aangelopen en met een opkomende erectie was hij naar buiten gelopen. De
dag er na had hij haar gebeld, “ik wil revanche”.

Revanche had hij gekregen en steeds bij haar thuis. Met zijn
goede gereedschap had hij haar twee maanden lang regelmatig geneukt. Omdat ze
niet in haar echtelijk bed met hem wilde vrijen kreeg het vrijen een extra dimensie.
Net als in het begin met Suze. Op de keukentafel, onder de douche, in een
logeerbed en één keer, op een avond tijdens een feestje, in een
fietsenschuurtje.

Tot het mis ging. En hij maar denken dat ze een geil loeder
was, die overal voor in was. Ondanks het Christelijke visje dat zij en haar man
achter op de gezinsauto hadden leek het wel of ze de Kamasutra wilde
herschrijven. Overal voor in. Tot op een middag waarop ze samen een paar uur
van hun werk verzuimden. Zij had hem gepijpt en toen wilde ze dat hij haar zou
beffen. Wat hij precies gezegd had wist hij niet meer. Iets van. “Als je die
lekkere geile Christelijke kut van je scheert dan ga ik je likken. Nu ben je
vanonder net een kerel met een baard”.

Ze was kwaad geworden en had hem uitgescholden voor
“asociale klootzak”. Omdat hij geen zin had om zijn neus in een natte bos haar
te steken, kreeg ze last van haar geweten. Stomme trut.

Hij meldde zich aan als Kerstman en zo waar, hij werd
aangenomen. Zijn eerste optreden was op een personeelsfeest. Geen alcohol, zo
was hij vooraf geïnstrueerd. Dat lapte hij aan zijn bont gevoerde Kerstmanlaarzen.
Het was nog een saai feest ook, met een optreden van een bekende Volendamse
zanger. Alle vrouwelijke aandacht ging naar die verdomde palingboer en geen
enkele vrouw wilde bij de Kerstman op schoot.

Zijn tweede optreden was bij de aankomst van een cruiseschip
op de passenger terminal Amsterdam. Behalve twee ouwe Chinese of Japanse wijven
liep iedereen langs hem heen. Selfies met oma’s daarvoor was hij hier niet aan
begonnen. De rest van de passagiers stormden langs hem heen. Op weg naar de
koffieshops en de hoeren. “Red light district turn left, marihua turn right,”
riep hij balorig naar de laatste passagiers die hem passeerden. Als hij niet de
volgende dag een optreden in een nieuw geopende hudson bay vestiging in het
vooruitzicht had, dan was hij er mee gekapt.

De ochtend viel tegen, alleen maar pensionado’s en moeders
met baby’s en peuters. Hij kreeg huilende en angstig kijkende peuters op
schoot, maar geen jonge sappige moeders. Zelfs geen oma’s. De enige afwisseling
kwam van twee stomme spijbelende pubermeiden. Ze hadden een tijdje staan kijken
om moed te verzamelen en gefluisterd.

“Kerstman?”

“Hohoho, wat kan ik voor jullie doen?”

“Is het waar dat u net als de schotten geen onderbroek draagt?”

“Ja hoor, kijk maar”.

Ze renden lachend weg.

‘s Middags werd het beter. Hij scoorde drie moeders die voor
een selfie bij de Kerstman op schoot gingen zitten. Van de drie was er een
zeker de zonde waard. Hoezo zonde? Dacht hij later, ik ben nu godverdomme vrijgezel.
Het was een Surinaamse met grote tieten en een stevige kont. Hij had de indruk
dat ze expres lang prutste met de selfie en met haar billen op hem zat te
draaien om hem op te geilen. Toen ze weg was kwam hij op een idee. Kaartjes
laten maken. Kerstman te huur en zijn telefoonnummer. Dat diende dan gelijk
twee doelen. Contact met interessante vrouwen en promotie. Waarom zou hij
genoegen nemen met vierentwintig euro per uur en die kutorganisatie rijk over
zijn rug laten worden? Het duurde nog een paar dagen tot het kerstmis was en
misschien kon hij er een mooi slaatje uit slaan.

De volgende dag had hij weer dienst in het warenhuis. De
ochtend was bijna een kopie van de vorige morgen. Behalve dan dat er nu een
oude Indische dame op schoot wilde voor een selfie. Hij mocht haar wel en
speelde mee. ‘s Middags kwamen er twee vriendinnen langs. Rond de veertig
schatte hij hen. Een stevige forse blondine met dikke tieten en een kleine
donkere, met zo te zien leuke punttietjes. Ze bleven staan en hij zag dat ze
naar hem keken.

“Hohoho, selfie met de Kerstman jongedames?”

Ze wilden wel. Het werd een hele fotosessie. Foto met zijn
drieën, foto ieder apart met de Kerstman en een foto van hem met de forse
blonde op schoot. Als hij had mogen kiezen, dan liever de kleine donkere.

“Als jullie een Kerstman nodig hebben, dan ben ik er voor
jullie”. Ze namen de kaartjes met een glimlach aan.

Tegen het eind van de middag voelde hij zijn telefoon
trillen. Het was even rustig en hij haalde zijn telefoon te voorschijn.

“Dolf”.

Er klonk een vouwenstem. “Spreek ik met de Kerstman?”

“Hohoho, met Santa Claus”.

Het bleek de blonde van het tweetal van die middag. Hoe laat
de Kerstman vrij was en of hij trek had in een borreltje?

Ja, en in neuken, dacht hij. Hij werd uitgenodigd op hun
kamer in het Bastion hotel “en oh ja, wil je het Kerstmanpak meebrengen?”

Met het pak in een Aldi boodschappentas klopte hij op de
deur van kamer 213. De kleine donkere deed open. “Oh, zie je er zo uit!”

Van de grote blonde kreeg hij een kus op zijn wang.
Ongevraagd kreeg hij een glas Jägermeister aangereikt. “Tegen de kou”. De forse
blonde stelde zich voor als Toos en de naar de kleine donkere wijzend, “dat is
Kim”.

Terwijl de kleine nors toekeek, deed de blonde haar best
voor een gesprek. Ze vroeg hem waarom hij Kerstman speelde. Hij vertelde dat
hij tussen twee banen inzat en wat te doen wilde hebben.

En in contact wil komen met lekkere wijven zoals jij, dacht
hij. Ze kletsten door over hoe het was om Kerstman te zijn en of hij zo leuke
dingen beleefde. De kleine donkere bleef zwijgen en haar enige bijdrage was het
nog eens volschenken van zijn glas. Nadat hij zijn tweede borrel
achterovergeslagen had vertelde de blonde dat zij zich ook wel eens Kerstman
wilde voelen.

“Dan trek je toch mijn pak aan”.

Om het pak te passen kleedde de blonde zich zonder schroom
tot op haar ondergoed uit. Ze droeg een gewone maar goed gevulde bh. Dat was
niet wat zijn aandacht trok, dat was haar string. Suze droeg nooit strings en
takkenwijf Anne had altijd degelijke onderbroeken aan. Om het pak uit de tas te
halen had Toos zich met haar billen naar hem toe voorover gebukt. Flinke billen
en daartussen zag hij wat schaamharen uit haar string krullen. Toos met een
harige doos.

Hij wilde overeind uit zijn stoel komen. Dat werd verhinderd
door twee handen die op zijn schouders drukten. Chagrijnige Kim was achter hem
gaan staan en ze siste met een venijnige stem in zijn oor, “zitten blijven”.

Het pak paste Toos. Ze liep een showrondje door de kamer en
verdween toen in de badkamer om voor de spiegel de baard te schikken.

“Hohoho,” zei ze, de kamer weer inlopend.

“Meisje wil jij even bij de Kerstman op schoot?” Ze ging op
het bed zitten en Kim kroop bij haar op schoot. Daarna ik? Dacht hij hopend op
een trio. Een trio, dat had hij nog nooit gehad, goddomme wat een geluk. De
gedachte aan wat kon volgen maakte dat hij met een knoeperd van een erectie
toekeek. Kim kuste de Kerstman op de bebaarde lippen. “gadver,” zei ze en ze
trok de baard omlaag.

Hij keek toe hoe de twee vrouwen elkaar tongden en vroeg
zich af wanneer hij mee kon doen. Ondertussen nam hij een voorschot door alvast
door zijn broek heen zijn pik te kneden. Hij zag hoe Toos langs het hoofd van Kim
naar hem keek. Knipoogde ze naar hem? De dames verbraken hun kus en stonden op.
En ik dan? Dacht hij.

Toos begon het pak weer uit te trekken en ze deed het alsof
het een striptease was. Toen ze weer in haar ondergoed stond keek ze hem
lachend aan. Ze keerde hem haar rug toe en stroopte haar string omlaag. Met
haar billen naar hem toe bukte ze zich en ze plaatste haar handen op het bed. “Kom
maar,” zei ze over haar schouder. Dat ze haar bh aanhield had hij niet eens
inde gaten, zijn blik was gefixeerd op de tussen haar benen lokkende behaarde
pruim. Hij maakte zijn riem los en ritste zijn gulp open. Met zijn broek en
onderbroek op zijn enkels hopte hij naar haar toe.

“Ho stop even,” hoorde hij”. Kim tikte hem op zijn schouder
en toonde hem een condoom en een tube. “Condoom om je pik en de punt goed
insmeren,” commandeerde ze.

“Shit,” dacht hij en dat bleek een voorspelling.

Onder het toeziend oog van Kim prutste hij met condoom.
Verdomme, dacht hij, rubber! Dat heb ik in twintig jaar niet meer gebruikt. “Easy
glide,” las hij op de tube. Glijmiddel? Hij wreef wat van het spul over het
condoom.

“Meer op het puntje,” klonk het.

Terwijl hij verder naar voren hupte pakte Kim zijn pik vast.
Dat was het moment waarop hij doorkreeg wat er van hem verwacht werd. En dat
was niet in haar lokkende harige natte spleet. Kim stuurde zijn pik naar het
sterretje van Toos. Suze had anale seks altijd afgewezen en bij Anne was hij
nog te druk geweest met het vullen van haar andere openingen. Met zijn pik door
Kim keurig voorgaats gericht gleed hij na wat persen naar binnen. Het voelde…
anders, maar wel lekker. Terwijl hij voorzichtig verkennend in haar poepertje
heen en weer ging, was Kim op het bed gaan zitten. Ze zat dicht bij Toos en
opeens voelde hij dat zijn heen en weer slingerende ballen iets raakten. Het
was de hand van Kim en het ging niet om zijn ballen. Kim was Toos aan het
vingeren. Ondanks dat het geen trio was met hem als middelpunt vond hij het een
geil gedoe. Hij vond het jammer dat hij niet kon zien hoe de vingers van Kim in
de doos van Toos van zaten. Die twee hebben dat vast vaker gedaan, dacht hij.
Om Toos hoefde hij zich dus niet te bekommeren, gewoon rammen en spuiten. Na de
zaadlozing in het condoom vroeg hij zich af hoe het gevoeld zou hebben, als hij
met de blanke sabel zijn kwakkie in haar darm had kunnen lozen. Na het
klaarkomen was, hield hij zijn pik in haar in haar reet. Hij wilde ervaren hoe
het in daar voelde als ze klaar kwam. Dat voelde prima, zo goed dat zijn slap
wordende pik weer hard werd. Jammer dat ze overeind kwam en hem wegduwde. De
chagrijnige kop van Kim ontmoedigde hem om een vervolg voor te stellen. Het
gevulde stinkende condoom liet hij op de grond vallen, dat mochten zij
opruimen.

De dames leken daarna in eens haast te hebben. Er werd snel
aangekleed en er werd hem geen nieuw glaasje aangeboden. Demonstratief de
laatste druppel uit zijn glas likken vermurwde ze niet. Gelukkig vroegen ze bij
het afscheid of hij de volgende dag zin in een feestje had.

Ja, dat had hij.

“Of hij dan vroeg om vier uur wilde komen, met pak?”

Dat kwam niet goed uit, hij werd geacht tot vier uur in het
warenhuis te blijven. Hij dacht na, stel dat hij de kans kreeg om Kim te
neuken. Die kleine palen en als ze dan bijna kwam ophouden en het chagrijnige
kreng laten smeken, “toe ga door, alsjeblieft stoot door”. Hij besloot stiekem
eerder weg te gaan.

Iets over vieren de volgende dag klopte hij op de kamerdeur.
Hij kreeg een vluchtige kus op zijn mond van Toos en Kim negeerde hem. Dat
verandert straks nog wel kreng, dacht hij. Hij werd uitgenodigd om op het bed
te gaan zitten en er stonden drie gevulde glazen klaar. Een kleurrijk drankje,
een soort cocktail vermoedde hij. Niet zijn favoriete drank, maar alcohol is
alcohol besloot hij. Kim reikte hem een glas aan. Vooruitgang, dacht hij. Hij
nam een paar flinke slokken, want des te eerder kon de actie beginnen. De dames
kletsten en hij wilde wat terugzeggen. Verrekt, dacht hij nog, dat gaat
moeilijk. Hij voelde zich draaierig worden en… Hij werd wakker met een
rotsmaak in zijn mond en een bonkende koppijn.

Gedesoriënteerd keek hij om zich heen en heel langzaam begon
het te dagen. De hotelkamer van die twee wijven. Waar waren ze? Voorzichtig
kwam hij overeind, op zoek naar zijn telefoon in zijn jaszak. Tering, acht uur!
Wat was er gebeurd? De wijven waren er niet meer en ook zag hij geen kleren,
geen bagage, niets. Zijn Kerstmanpak was weg en toen hij in zijn jaszakken
zocht zijn autosleutels ook. Godverdomse klerewijven. Gelukkig hadden ze zijn
portemonnee niet meegenomen en kon hij een taxi naar huis nemen. Pal voor het
flatgebouw, op een plaats met een parkeerverbod, stond zijn auto met een bon
onder de ruitenwisser. Hij probeerde het portier, niet op slot. De sleutels
zaten in het contact en op de achterbank stond de tas met zijn Kerstmanpak. Hij
verzette de auto en ging naar binnen, op weg naar een flinke dosis paracetamol.
Aangifte doen? Hij dacht er over na, maar aangifte waarvan?

De volgende dag hoorde hij op Amsterdamfm een bericht over
een gewapende overval op een postnl afhaalpunt. De dader was verkleed geweest
als Kerstman. Zo iets zou ik ook kunnen doen, dacht hij. De verslaggever
vervolgde dat er veel pakketjes geopend waren, maar dat er slechts een paar
pakketten miste. De politie… Hij zocht een andere zender op, met muziek.

Vier dagen later, eerste kerstdagen hij kon uitslapen. Hij
lag in bed na te doezelen. Het Kerstmanpak hoefde hij pas ‘s middags weer aan.
De gedachte aan die rotwijven kwam terug. Ze hadden hem genaaid, maar hij had
toch maar mooi die Toos in haar reet geneukt. De gedachte daaraan deed zijn pik
groeien. Rukken, douchen en dan ontbijten besloot hij.

Hij was net lekker op dreef, nog even sjorren en…,
trrringgg, de bel. Barst maar, dacht hij en hij rukte verder. Verdomme, weer de
bel, welke klootzak? Er werd op de deur gebonsd, ‘politie open maken’.

Zijn pik was nog nooit zo snel gekrompen. Hij moest zich
godbetert onder toezicht aankleden. De hufters hadden een huiszoekingsbevel en
ook zijn auto werd meegenomen.

Een uur later zat hij in een verhoorkamer. Hij werd verdacht
van de gewapende overval op het postnl afhaalpunt. Of hij wilde uitleggen waar
hij op het moment van de overval was?

“In het verdomme Bastionhotel, verdoofd op bed”.

Ze geloofden hem niet. Zijn auto was net voor en net na de
overval door camera’s dicht bij de plaats van de overval gefilmd. “kon hij dat
verklaren?”

“Ja, de wijven, die zijn sleutels gepikt hadden”.

Ze bleven maar drammen over het wapen, hoe hij er aan
gekomen was en waar het nu was. Wist hij veel.

En dan dat gezeik over die klote pakjes. “waarom er maar
twee pakjes meegenomen waren en waarom juist die twee?

“Zoek die kutwijven op en vraag het aan hen”.

Hij kreeg te horen dat hij, hangende verder onderzoek, in
verzekering werd gesteld.

Het tweede verhoor was een kopie van het eerste. Ze
geloofden zijn verhaal niet. Op zijn verweer, dat hij te zien zou zijn op de
beelden van de bewakingscamera’s bij het Bastionhotel, gingen ze niet in. Ook
zijn verhaal over de taxirit, “met een dikke chauffeur, Marokkaan, Turk of zo
iets, geloofden ze niet.

Die volgende middag werd hij opnieuw opgehaald en naar een
verhoorkamer gebracht. Weer de lange rechercheur en nu met een vrouw met een
dikke reet. Inspecteur Vriezema en onderzoeksleider, zo stelde ze zich voor. Ze
legde uit dat hij in verzekering gesteld werd en wat dat inhield. Hij schold
haar uit voor “takkenwijf” en hij vroeg haar “of ze bij de recherche zat omdat
haar dikke kont niet meer in een uniformbroek paste”. Tot zijn plezier zag hij
haar rood van kwaadheid worden.

Kerstmis was al lang en breed voorbij toen hij weer naar een
kamertje met de lange en de kont werd gebracht.

“U hangt mijnheer,” zei ze met een triomfantelijke grijns.

In ambtenarentaal begon ze uit te leggen waarom dat was. Op
de plaats delict was sporenmateriaal gevonden, dat van hem afkomstig was. Echte
haren en baardharen, identiek met die van zijn Kerstmanbaard. Hij keek haar
ongelovig met open mond aan.

Ze had er duidelijk plezier in. “en dan waren er ook nog
sporen van lichaamssappen”.

“Heee?”

Ze begon te lachen. “weet je hoe ze je hier op het bureau
noemen?”

Hij schudde ‘nee’.

“De rukkende rover. We vonden spermasporen op de pakjes.
Over twee dagen krijgen we de uitslag van de DNA-test.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



KOUDE CONCEPTIE

Tinus Boot Posted on do, december 21, 2017 14:22

KOUDE CONCEPTIE

Ik ben van 20 oktober 1963, een datum als alle anderen. Geen
datum die in de geschiedenis boekjes is gekomen of in het collectieve geheugen
is blijven hangen. Van mijn ouders hoorde ik ooit dat het een natte winderige
herfstdag was. Over het weer op de dag van mijn conceptie hebben ze, behalve
indirect, nooit iets verteld.

In 1985 belde ik trots naar huis. Ik had me ingeschreven
voor de Elfstedentocht die twee dagen later op 21 februari gehouden ging worden
en dat wilde ik delen. Mijn moeder vertelde daarop dat ze in 1963 in Bartlehiem
bij een oom van mijn vader naar de tocht hadden gekeken. Vervolgend met dat het
zo jammer was dat de boerderij van oom Bertus niet meer in de familie was,
anders konden ze er weer heen om me aan te moedigen. Ik hoorde op de
achtergrond mijn vader, die ook naar de telefoon gekomen was, lachen. Door dat
lachen is de opmerking me waarschijnlijk bijgebleven. Zomaar lachen, dat was
niets voor mijn vader. Een rustige sterke man, maar zeker geen lachebek.

Als schaatsliefhebber zijn de datums van de laatste
Elfstedentochten in mijn geheugen gegrift. Ook die van 1963, hoewel ik toen nog
geboren moest worden. 18 januari 1963, de barste tocht ooit. Verreden in een
Siberisch landschap, met een loeiharde harde noordooster wind, stuifsneeuw en
bijtende kou van achttien graden onder nul. De tochten daarna reed ik mee en
die tochten waren met die van 1953 vergeleken een makkie.

Hoewel mijn beide ouders schaatsliefhebbers waren, was dat
in ons ouderlijk huis niet terug te zien. Op een ingelijste foto na. Zo lang ik
me herinnerde hing er boven de eettafel een ingelijste foto van het bruggetje
bij Bartlehiem. De brug in een ijzig landschap met wat supporters er op en twee
schaatsers onder de brug. De foto hing daar zo lang ik me kon herinneren. De
foto aan de muur was voor mij als kind vanzelfsprekend en ik vroeg me nooit af
waarom ze die foto aan de muur hadden hangen. Na het overlijden van onze ouders
gunde mijn zus me de foto en kreeg de foto een ereplaats in mijn werkkamer.

In januari 2013 was er een uitzending van “Andere
tijden sport” met beelden van de tocht van vijftig jaar eerder. Uiteraard
keek ik en ik las alle artikelen en verhalen die naar aanleiding van de tocht
van vijftig jaar terug verschenen.

Er was één artikel, dat me aan denken en rekenen zette. Er
stond een stukje in uit een interview, dat na de tocht van 1997 was gehouden
met de reporter die in 1963 vanuit Bartlehiem verslag had gedaan. In 1997 had
ik te midden van het vele materiaal dat er over de tocht gepubliceerd werd het
interview gemist. Een interview met de legendarische sportverslaggever Arie
Kleywegt, die het volgende verhaal vertelde:

“In 1963 waagde
de toen nog prille televisie zich voor het eerst aan rechtstreekse beelden van
de Tocht der tochten, en ik was daarbij op het ijs van Bartlehiem de
commentator. Grauwer, guurder en onaangenamer heb ik het daarna in mijn leven
niet meer gehad. In mijn herinnering was er in dat godverlaten oord bijna geen
sterveling te bekennen, en waren slechts wij, die paar televisiemensen en wat
bewoners, de getuigen van de doorkomst van dat handjevol overgebleven dapperen.
We stonden in de tuin van een grimmige boerderij. De boer was gastvrij en voorzag
ons regelmatig van warme dranken.

Om een beter uitzicht
te hebben, besteeg ik op aanraden van de boer ‘s middags de trap naar de
bovenverdieping. De kamer aan de voorzijde had twee smalle ramen, ieder slechts
ruimte biedend aan één persoon. Bij het rechterraam stonden al een vrouw en een
man. Hij stond achter haar, en keek over haar schouder mee naar het tafereel
beneden op het ijs, waar af en toe wat schaarse verkleumde rijders passeerden.

Terwijl ik mij naar
het andere raam wilde spoedden, viel mij plotseling op dat de kleding van het
tweetal gedeeltelijk rond hun enkels lag, en drong het tot mij door dat het
paar zich in de beslissende fase van een krachtige copulatie bevond. Ik heb me
toen maar omgedraaid en ben stilletjes naar beneden gegaan.”

Ik las het artikel en begon te lachen, wat een verhaal. Mijn
lachen stopte toen ik aan het verhaal van mijn ouders dacht. Ik begon te
rekenen en wat ik begon te vermoeden klopte. Ik ben bijna op de dag af negen
maanden na de roemruchte tocht geboren. De boerderij van pake Bertus, zoals wij
hem noemden, herinnerde ik me vaag. Als kinderen waren we er op bezoek geweest,
tot we op mijn achtste verhuisden. Pa was als predikant in Oude Tonge beroepen
en we vertrokken van Bergum naar Goeree. Goeree was toen nog een eiland en ver
van Friesland. Ik herinnerde me dat ik als kind kwaad over de verhuizing was.
In mijn herinnering zijn we na de verhuizing niet meer bij pake Bertus op
bezoek geweest. Wel herinnerde ik me als tiener zijn begrafenis in Leeuwarden
met pa als voorganger.

Ik probeerde om me de boerderij voor de geest te halen.
Teruggaand in mijn herinnering zag ik het water van de Dokkumer Ee voor me, met
snaterende eenden, bomen rond de boerderij en natuurlijk de dieren. De
koeienstal, de kippen en de trekker, waar ik op mocht zitten. Het lukte me niet
om me de indeling van het huis of de gevel te herinneren. Stom, dacht ik, al
die keren dat ik later schaatsend of op de racefiets langs Bartlehiem kwam, had
ik alleen oog voor het ijs of de weg en mijn voorgangers gehad.

Ik besloot mijn zus An te bellen. An is twee jaar ouder en
wist mogelijk meer.

Ik vertelde An van mijn vermoeden over het moment en de
plaats waarop ik verwekt was. Ze was even stil en toen begon ze te schateren.

“Mem en heit op zijn hondjes voor het raam?” Ze viel weer
even stil en vervolgde toen. “Weet je, van mem kan ik me het nog voorstellen.
Mem had altijd iets avontuurlijks en ondeugends in zich, maar heit? Het was een
lieve man, maar zo preuts als wat.”

“Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd”,
citeerde ze met lachende stem. “Lees me dat interview nog eens voor.”

Ik las en toen ik klaar was wachtte ik op haar reactie. Ik
kon haar bijna horen denken.

“Het zou kunnen. Ik herinner me dat ‘s winters als het blad
van de bomen was, je vanaf boven goed zicht had op het water, daar waar de
Finkumervaart en de vaart naar Aldtsjerk op de Dokkumer Ee uitkomen. En als ik
het me goed herinner waren het smalle ramen”. We praatten verder en eindigden
giechelend over onze ouders. An had nog een goed advies.

“Je zit zo veel op de fiets. Ga een tocht in Friesland maken
en ga in Bartlehiem kijken.”

Het was voorjaar voordat ik er toe kwam om haar advies op te
volgen. Ik besloot zonder fietsmaten alleen naar Friesland te gaan. In
gedachten zag ik mijn queeste als een bedevaart. Een bedevaart zo veel mogelijk
langs de route van de Elfstedentocht naar Bartlehiem, de plaats van mijn
conceptie. Van de juistheid van die conclusie was ik inmiddels overtuigd.

Over de afsluitdijk reed ik Friesland binnen. Hoewel ik
vanaf mijn achtste op Goeree gewoond heb, voelt het binnenrijden van Friesland
altijd als thuiskomen. Vreemd dacht ik, voor iemand die het Fries wel verstaat,
maar niet spreekt en die zich alleen maar flarden uit zijn vroegste jeugd
herinnert.

Met in gedachte de bedevaart parkeerde ik de auto in
Witmarsum langs het water van de Elfstedentocht. Vanuit Witmarsum had ik een
route uitgezet die de officiële route over het ijs zo veel mogelijk volgde. Het
was een warme dag en met een Zuidwestenwind grotendeels in de rug bleef het
Elfstedentocht gevoel van kou en afzien uit. Het deel van de tocht over de
Blikvaart bij Sint Annaparochie in Noord Friesland is vaak omschreven als de
hel van het Noorden. Een bittere koude Oostenwind tegen en slecht ijs. Op die
warme dag met de wind in de rug en goed asfalt, was het een plezierrit.

Nog geen twee uur na mijn vertrek stopte ik, met een keurig
gemiddelde, bij het beroemde bruggetje over de Finkumervaart bij Bartlehiem.
Het was een lome warme zaterdagmiddag. Er klonk wat geroezemoes uit tuinen en
ik rook de geur van een barbecue. Eenden in het water en op de kant, maar het
was denk ik te warm om te snateren. Er kwam een jacht langs en schuin aan de
overkant zag ik door de bomen het huis, dat volgens mij, de boerderij van pake
Bertus geweest moest zijn. Het huis was duidelijk niet meer in gebruik als
boerderij, het zag er meer als een fraai buitenhuis uit. In de naar het water
gekeerde voorgevel zag ik op de verdieping twee hoge smalle ramen. Het rechter
raam binnen, dat is het linker raam van buiten. Het raam zag er uit als alle
andere ramen.

Ik moest naar de overkant. Terug op de fiets trapte ik over
het fietspad langs de Ee naar de brug bij Birdaard. Ik voelde me net als het
weer, zonnig. Genietend van de omgeving en enthousiast zwaaiend naar de
opvarenden van passerende boten. Over de brug, aan de overkant langs het water
terugfietsend betrapte ik me er op dat ik langzamer begon te fietsen. Wilde ik
onbewust het moment van aankomst en een mogelijke teleurstelling uitstellen? Vreemd
was dat ik me op dat moment pas realiseerde, dat ik weliswaar besloten had om
naar Friesland te gaan en de boerderij van dichtbij te bekijken, maar me geen
moment had afgevraagd wat ik daarna ging doen. Voor de deur staan en een foto
nemen voor An en mezelf en dan het rondje Friesland afmaken?

Niet veel later stopte ik bij de voormalige boerderij. Met
mijn fiets aan de hand liep ik verder. Ik tuurde over de heg en zag een goed
onderhouden tuin en de tot luxe woning verbouwde boerderij. Ik keek omhoog naar
de twee ramen en vroeg me af hoe het er vanaf het ijs uitgezien zou hebben. Zou
het zichtbaar geweest zijn, die twee copulerende mensen achter het glas. De
ramen waren hoog met zo op het oog een lage borstwering. Het lukte me niet om
mijn moeder in zo’n situatie voor te stellen. En dan mijn vader, al stotend en
over de schouder van mijn moeder naar buiten naar het gebeuren op het ijs
kijkend. Het in mijn hoofd gevormde beeld wilde niet beklijven. Dat was het
moment dat ik in mijn gedachten gestoord werd door een vrouwenstem.

“Mijnheer, kan ik u ergens mee helpen?”

Achter de heg zag ik een vrouw staan. Later bleek dat ze
gebukt in de tuin aan het werk was geweest. ‘s Avonds in de auto op de terugweg
naar Ouddorp vroeg ik me af waar mijn uitgebreide reactie op haar
beleefdheidsvraag vandaan kwam. Ik ben niet zo van de spontane contacten en
uitgebreide verklaringen. Mijn ex had me regelmatig en veelal terecht verweten
dat ik nors en lomp was. Was het mijn nieuwsgierigheid, was het haar
vriendelijke stem of haar uitstraling?

Ik antwoordde, “ja graag, hebt u een ogenblik?”

Zonder haar reactie af te wachten stak ik over de heg mijn
hand uit. “Bertus Gerritsma.”

“Christina Dekker,” zei ze me verbaasd aankijkend. Ze veegde
haar handen aan haar broek af, voordat ze me een hand gaf.

“Tuingrond,” zei ze.

Ik begon mijn verhaal te vertellen. Over pake Bertus die
hier gewoond had, de tocht van 1963 en mijn ouders die hier naar de tocht
hadden gekeken.

Dat was het moment dat haar ogen begonnen te twinkelen en er
een lach op haar gezicht verscheen. Ze viel me in de rede.

“Hoe oud bent u?”

“Vijftig,” antwoordde ik.

“Dan klopt het.” Zei ze zonder verdere uitleg. Ze vroeg of
ik iets te drinken wilde hebben. Dat wilde ik en ze nodigde me uit om mee naar
binnen te gaan. Ik liep om naar het tuinhek, zette mijn fiets tegen een struik
en hobbelend op mijn fietsschoenen volgde ik haar. Achter haar lopend
realiseerde ik me dat ik haar nauwelijks opgenomen had. Ergens in de veertig
schatte ik. Donkerblond lang haar in een vlecht en blauwe ogen. Ik bekeek haar
achterzijde. Slank, maar dan wel met heupen en billen. Ze droeg een verwassen
T-shirt en een oude, net onder de knieën afgeknipte spijkerbroek. De broek
spande om haar billen en dijen en daaronder zag ik een paar gespierde kuiten.
Lekkere kont, dacht ik. In de staart zag ik wat grijs glinsteren. Binnen
gekomen keek ik nieuwsgierig rond, helaas was er niets dat mijn herinnering op
gang bracht. Ze nam me mee naar een grote woonkeuken en bood me een stoel aan.
Terwijl ze een pak sap uit de koelkast haalde nam ik haar verder op. Tweede
helft veertig stelde ik mijn eerdere schatting bij. Niet uitgesproken knap en
met kleine borsten en vrij brede heupen geen fotomodellen figuur. Ze had
daarentegen andere kwaliteiten. Ze was op een zelfverzekerde wijze enthousiast
en sprankelend. Ik kwam tot de conclusie dat ik haar heel aantrekkelijke vond.
Toen ze een ingeschonken glas sap voor me neerzette viel me op dat ze geen bh
droeg. Ik zag geen bandjes en haar tepels drukten tegen de stof van haar shirt.
Met zelf ook een glas nam ze tegenover me plaats aan de keukentafel. Ze keek me
glimlachend aan en zei.

“Ik denk dat ik al weet waarom u komt. Ik woon hier pas vier
jaar, maar toen ik hier kwam wonen vertelden de buren me over de geschiedenis
van het huis en de buurman liet me een stukje lezen uit een krantenartikel dat
hij had bewaard. Het was een interview met een bekende sportverslaggever van
vroeger, eh…”

“Arie Keywegt”, vulde ik aan.

“Ja die. En u bent dus…?”

“Het vermoedelijk resultaat van wat afleiding tijdens het
schaatsen kijken,” zei ik lachend. Ze lachte met me mee.

“Er was toen vast nog geen verwarming op de slaapkamers,
misschien wilden ze warm blijven,” opperde ze.

We raakten in een geanimeerd gesprek over sport, werk en
onze levens. Hoe ik als Fries op Goeree terecht was gekomen en hoe zij als
Brabantse in Friesland. Een tweede glas sap sloeg ik niet af. Ik genoot van
haar gezelschap en mijn rondje Friesland kon ingekort worden. Na het tweede
glas vroeg ze me of ik de kamer boven wilde zien. En of ik dat wilde. Ik volgde
haar naar boven. In die tijd was een foute opmerking van Berlusconi over het
achterste van Merkel veel in de publiciteit. Op de trap naar de billen van mijn
gastvrouw kijkend, dacht ik in een variatie op de Berlusconi opmerking, wat een
lekkere neukbare kont. De kamer bleek haar slaapkamer te zijn. Tweepersoons
bed, vrouwelijke inrichting en geen mannenspullen te zien. Ik liep naar een van
de ramen en keek naar buiten. Riant uitzicht op de Dokkumer Ee en de kruising.
Ze was zelf naar het andere raam gelopen.

“Ik denk dat het dit raam geweest moet zijn. Voor het raam
waar jij nu staat stond een boom, die heb ik drie jaar terug weg laten halen.”

Ik ging achter haar staan en keek over haar schouder naar
buiten. Over wat daarna gebeurde bestaan twee versies. Ik ben er van overtuigd
dat mijn versie de juiste is: Terwijl ik achter haar stond drukte zij met haar
billen tegen mijn kruis aan. In mijn herinnering ben ik uit beleefdheid nog
iets achteruit gegaan en heb ik een verontschuldiging geuit. Ik kan het me nog zo
voor de geest halen, hoe ze daarna voorover boog en haar billen nog verder naar
achteren drukte. Het maakt ook eigenlijk niet uit wie er begon. Het resultaat
van het gezamenlijk naar buiten kijken was dat mijn kruis tegen haar billen
drukte en ik een stijve kreeg. We zijn het er wel over eens dat die
opdringerige (zoals zij het noemt) stijve voor haar voelbaar was en dat ze
daarom met haar billen begon te bewegen. Dat bewegen gaf mij de moed om mijn
armen om haar heen te slaan, een vrouw die ik nog geen uur kende en haar
borsten vast te pakken. Na een tijdje maakte ze zich los en draaide ze zich om
me te kussen.

“Ik stink van het fietsen,” zei ik nog.

“En ik van het werken in de tuin, eerlijk zweet ruikt niet
vies.”

Ik schoof haar hemd omhoog om haar borsten te zien en te
liefkozen. Eerst met mijn handen en toen bukte ik me om haar tepels een voor
een in mijn mond te nemen. Christina taste in het kruis van mijn wielerbroek.
De dikke zeem moet haar teleurgesteld hebben, want ze begon tevergeefs aan mijn
broek te sjorren om die omlaag te trekken. Dat wordt niets zo, dacht ik en ik
onderbrak het liefkozen om mijn shirt uit te trekken en de hinderlijke galgen
van de broek van mijn schouders te trekken. Ze hielp me uit mijn broek om
vervolgens mijn stijve vast te pakken en zachtjes te kneden. Ik trok haar hemd
over haar hoofd en maakte haar broek los. Ze kuste me weer en terwijl zij me
zachtjes begon af te trekken stak ik mijn hand in haar broek en haar slip.
Vochtig en behaard. Ze liet me los om zelf haar broek en slipje uit te trekken.
Toen ik haar weer in mijn armen wilde nemen, zei ze.

“Wacht even, voordat het te laat is.” Ze liet me staan en
liep de kamer uit. Ik keek haar verdwijnende lekkere blote billen na en vroeg
me af wat ze ging doen. Ze kwam terug met een condoom en ze stond er op om die
zelf over mijn pik te rollen. Mijn verwachting om op het bed te eindigen kwam
niet uit, ze trok me mee naar het raam. Maanden later deed ze me na een
gezellige avond een bekentenis.

“Weet je, nadat de buurman me dat artikel liet lezen, heb ik
me steeds afgevraagd hoe het zou zijn om voor het raam te vrijen.”

Ze ging voor het raam staan en leunde met haar handen op de
vensterbank. Met haar billen uitnodigend naar achteren gestoken zei ze.

“Kom, maar doe het alsjeblieft rustig. Ik heb al lang niet
meer gevreeën.” Met mijn pik in mijn hand bewoog ik mijn eikel over haar
schaamlippen. Ik hoorde haar zachtjes zuchten en ze duwde haar billen verder
naar me toe. Met mijn nat gemaakte eikel tegen haar spleetje drukte ik zachtjes.
Het werkte prima, mijn pik vond zijn weg naar binnen en heel rustig begon ik te
bewegen. Eerst met alleen mijn eikel in haar en daarna langzaam verder. Het
initiatief om mijn pik helemaal in haar schoot op te nemen kwam van haar. Ze
stootte ongeduldig naar achteren, zodat ik over de volle lengte in haar kwam.
Voor mij was dat het teken om harder te gaan stoten. Ik deed dat met haar
borsten in mijn handen. Zij zei lang niet meer gevreeën te hebben, voor mij was
het weken geleden. Dat en de geile situatie maakten dat ik op springen stond.
Ik wilde niet voor haar klaarkomen en gelukkig werd ik geholpen. Er kwamen
schepen langs, een heel konvooi. Er was zeker ergens een brug opengegaan. Over
haar schouder keek ik naar de schepen en dacht, als ze omhoog kijken dan zien
ze ons. Stel dat ze zwaaien, zwaai ik dan terug? Het hielp om het klaarkomen
uit te stellen. Christina bleek geen schreeuwer maar een grommer. Toen ze
grommend klaarkwam hield ik stil om haar orgasme om mijn pik te voelen. Door de
heerlijke massage stond ik opnieuw op springen. Het was Christina die vanuit
haar heupen de beweging weer op gang bracht. Ik gaf een paar tegenstoten en
toen kon ik het niet meer houden. Jammer van het condoom dacht ik nog, gelukkig
hebben Heit en Mem het zonder gedaan. Terwijl Christina kreunde stroomde ik
leeg.

Achteraf heb ik nagedacht over hoe het daarna ging. Na een
zogenaamde “one night stand” of seks met bijna onbekende vrouwen had ik me vaak
ongemakkelijk gevoeld. Soms ook merkte ik aan mijn sekspartners dat ze na
afloop met de situatie verlegen waren. In een extreem geval had ik na geweldige
seks meegemaakt dat mijn sekspartner zei.

“Het was lekker, bedankt. Nu mag je wel weer oprotten.” Nog
net niet de vrouwtjesspin die na afloop het mannetje verorbert.

Niets van dat alles met Christina. Alsof we al jaren met
elkaar vreeën gingen we boven op haar dekbed liggen knuffelen en we doezelden
bijna weg. Een toeterend geluid van buiten deed me opschrikken. Feestvierders
op het water. Christina maakte zich los uit onze zweterige omhelzing.

“Kom we gaan douchen.” Niet, “wil je douchen?” Voor haar was
het vanzelfsprekend om samen onder de douche te gaan en ik zei geen nee. Even
later stonden we samen onder de straal en begon ik haar in te zepen. Met extra
aandacht voor borst, buik en billen. Aandacht die mijn pik deed ontwaken. Hij
richtte zich op en tegen de tijd dat ik haar billen voor de tweede keer
inzeepte was hij weer helemaal arbeidsgeschikt. Christina had het ontwaken met
belangstelling gevolgd. Ze pakte hem vast en zei, “nu ik,” haar andere hand
uitstekend om de shampoo over te nemen. Ze zeepte mijn edele delen goed in.

“Zo in gestrekte toestand, blijft er geen vuil in plooitjes
zitten.”

Ook de rest van mijn lichaam kreeg voldoende aandacht,
waarbij ze opvallend lang met mijn billen bezig was.

“Lekker kontje,” zei ze. Ik bleek niet alleen in mijn
billenliefde. Ze draaide de kraan dicht. Afdrogen dacht ik en ik keek rond naar
een handdoek. Christina had een verrassing in petto, ze pakte mijn pik vast en
sprak hem toe.

“Zo dus jij hebt mij zo lekker verwend.” Ze bukte zich en
sloot haar lippen om mijn eikel. Ja! Dacht ik, nu verder. Ze liet het helaas
bij wat spelen met haar tong om mijn eikel.

Het elkaar afdrogen was een nieuw feest. Eenmaal afgedroogd
liepen we hand in hand terug naar haar slaapkamer en haar bed. Ze ging
wijdbeens op haar rug liggen en ik kroop tussen haar benen. He, dacht ik nog,
geen condoom? In antwoord op mijn vraag antwoordde ze.

“Kom zo maar in me, ik vertrouw je.” Dat deed ik en het
voelde lekker… vertrouwd. Ze liet me zachtjes grommend begaan tot ze op het
randje van een orgasme zat en toen begon ze met haar bekken omhoog te stoten.
Op mijn handen en tenen steunend tilde ik mijn gewicht van haar af en ontstond
er bewegingsruimte. Ze benutte die ruimte ten volle door haar bekken op en neer
te stoten. Het leverde een geweldige pik-strelende massage op. Zorgzaam lette
zij nu op mij, ze zag mijn vertrokken gezicht en kreunde “spuit maar, dan gaan
we samen.”

Terwijl we nagenietend naast elkaar lagen streek ze met haar
wijsvinger wat gelekt vocht met zaad van haar dij. Ze keek er naar en smeerde
het toen in mijn schaamhaar.

“Zo, dat is een goede reden om nog eens samen te douchen.”

We douchten en daarna liet ze me het huis zien. Zij en haar
ex hadden het gekocht, nadat de vorige bewoners de boerderij verbouwd hadden,
Christina had er daarna nog meer aan verbouwd. Ze bleek van de vorige bewoners
foto’s en tekeningen gekregen te hebben van hoe het voor de verbouwing was. Op
een van de foto’s stond een oudere man achter een kruiwagen. Pake Bertus? Ik
maakte er een foto van om met An te delen.

Pratend over de verbouwing bleken we een gemeenschappelijke
achtergrond te hebben, een studie bouwkunde. Zij het dan dat we verschillende
richtingen gekozen hadden, Christina werkte als architecte en ik heb een
constructie advies bureau.

De middag was voorbij gevlogen en met de vanzelfsprekendheid
die ik inmiddels van haar gewend was bood ze me aan om te blijven eten. Ik
rekende en het kon. De kortste weg terug Witmarsum, dan was ik bij vertrek om
een uur of zeven nog ruim voor donker bij de auto. Terwijl ze voor een
macaroni-maaltijd zorgde zat ik aan de keukentafel en keek naar haar.

In een middag had ze bereikt wat nog geen vrouw gelukt was…
alles loslaten en overgave. Het leek alsof ze uren terug besloten had dat wij
voor elkaar bestemd waren.

Later die dag op de fiets ervoer ik iets wat ik nog het best
kan omschrijven als ‘lichtheid’. Licht en zorgeloos in mijn hoofd, de lucht was
onbewolkt en de lenteavond leek nog vol van licht. Het trappen ging zonder
weerstand en ik dacht na over Christina, wat een vrouw!

Op mijn uitnodiging bij het afscheid nemen om het volgende
weekend samen uit eten te gaan had ze “ja graag” gezegd. Me verheugend op het
komende weekend en denkend aan Christina lette ik in Leeuwarden niet goed op.
Een richtingaanwijzer met ‘sneek” deed me beseffen dat ik verkeerd
gefietst was. Onder andere omstandigheden zou ik een verwensing geuit hebben,
op dat moment dacht ik, prima een paar kilometer meer.

Gedurende de week hadden we telefonisch contact over de
afspraak. Op haar vraag of ik in Friesland bleef overnachten vertelde ik dat ik
een hotelkamer in Leeuwarden had geboekt. In haar “oh!” hoorde ik
teleurstelling.

“Tweepersoonskamer,” vervolgde ik.

De tweede opeenvolgende zaterdag op weg naar Friesland dacht
ik voor de zoveelste keer na over de vorige zaterdag en hoe verder. Zou dit
serieus worden en wilde ik dat? Na de scheiding en wat gewenning, was het
vrijgezellenleven met veel vrijheid me gaan bevallen: Afwisseling, voldoende
seks en vooral geen verplichtingen.

Ik had geboekt in het Post Plaza Hotel in het centrum en
Christina zou daar om vier uur naar toe komen. Rond half vier en nog maar net
op mijn kamer, werd er geklopt. Room service? Nee, Christina stond al voor de
deur, met een rolkoffertje op sleeptouw. Ze kwam in mijn geopende armen, we
kusten en tussen het kussen door slaagden we er in het koffertje naar binnen te
trekken en de deur te sluiten. Ik was gretig en Christina deed niet voor me
onder. Met nog maar net haar hemd uit haar broek en mijn handen op weg naar
haar parmantige kleine borsten had zij mijn broek al los. Ze onderbrak onze kus
om te vertellen dat ze een verrassing voor me had. Gek op verrassing vroeg ik, “wat
dan? Kom vertel op.”

“Dat merk je zo wel.” En ze kuste me weer.

De verrassing bleek even later, toen ik haar broek los en
omlaag had. Ze had een kale poes.

“Hm… lekkere originele verrassing.”

Ik liet me op mijn knieën zakken en drukte een lange kus op
haar schaamlippen. Mijn lippen troffen de zilte nattigheid die ik verwachtte en
ik duwde het puntje van mijn tong naar binnen. Ze liet me even begaan en trok
me toen overeind.

“Kom,” zei ze, “samen. Ik wil jou ook proeven.” We kleedden
elkaar verder uit en ze vroeg me om te gaan liggen. Op mijn rug liggend naar
haar kijkend wachtte ik af. Ze liep naar me toe, boog zich over me heen en
kuste me, daarna draaide ze haar hoofd naar mijn onderlichaam.

“Zo, die heeft er zin in,” zei ze.

Ze opende haar lippen en nam mijn gezwollen eikel in haar
mond en net als een week terug likte ze er met haar tong langs. Het voelde
geweldig en smaakte naar meer. Verder naar binnen in die heerlijke verwennende
mond, zo ver mogelijk. Mijn hele pik laten omgeven door de vochtige warmte van
haar mond en mijn eikel diep in haar keel. Ik stootte omhoog. Dat werkte
averechts. Ze opende haar lekkere mond en tilde haar hoofd op.

“Rustig,” zei ze, “nu samen.” Ze kwam op me liggen met haar gladde
natte kut boven mijn lippen. Het werd een dijk van een samenwerking. Het leek
wel alsof iedere lik langs haar kittelaar door een pijpbeweging van haar lippen
beantwoord werd. Of omgekeerd, het maakte niet uit wie initieerde en wie
volgde, het was heerlijk. De genietende grom geluiden uit haar keel streelden
mijn pik extra en ik voelde een niet te remmen orgasme opkomen. Uit haar mond,
dacht ik nog vol consideratie en ik probeerde om uit haar mond te ontsnappen.
Ze had haar armen om mijn bovenbenen geslagen en liet zich niet wegduwen. Haar
lippen hielden mijn pik vast en ik moest wel. Met haar mee kreunend loste ik
mijn zaad in haar mond en ik proefde hoe zij een nat orgasme beleefde. Pas na
de laatste druppel liet ze mijn pik uit haar mond ontsnappen. Nagenietend bleef
ze nog even op me liggen voordat ze naast me in mijn armen kwam liggen.

Christina was de eerste die weer wat zei en wat ze zei bleek
een voorspelling.

“Zaad slikken zorgt voor verbondenheid.” Op dat moment dacht
ik, hè waar haalt ze die wijsheid vandaan?

We zijn nu vier jaar verder en we hebben er ieder al heel
veel kilometers tussen Bartlehiem en Ouddorp opzitten. Het is dat zakenreisjes
het ritme verstoorden, anders waren we na die zaterdagmiddag in Bartlehiem alle
weekenden en vakanties samen geweest.

Spijt? Geen moment, of het moet zijn dat we elkaar niet
eerder hebben ontmoet. Christina zegt dat onze relatie zo gegroeid is. Ik denk
dat zij op die eerste lentemiddag, al of niet bewust, besloten heeft om haar en
mijn lot met elkaar te verbinden.

Zus An, die spiritueler is ingesteld, wijt het aan ingrijpen
door Heit en Mem. Weliswaar anders dan dat An bedoelde, hebben Heit en Mem hier
wel de hand in gehad.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



SINTERKLAAS.

Tinus Boot Posted on do, december 07, 2017 09:57

Tinus heeft mij zo lief herinnerd aan iets dat ik vergeten was dat ik jullie zijn herinnering niet wil onthouden. Het spijt me Sint en ik hoop maar dat ik al niet in je verdoem-boekje voor volgend jaar sta

Een eenzame schrijver zat te dromen,

hoe de geile Sint op zou komen.

Hij zag hoe kerstbomen verschenen,

terwijl Sint en Piet verdwenen.

Zijn geile Sinterklaas verhaal,

niet gepubliceerd, te banaal?

Verdwenen in de krochten van het Internet,

of is My nog aan zet?
Tinis Boot

Met nederige excuses voor zo veel pietenleed

My

SINTERKLAAS.

Scabreus! Dat is de meest passende beschrijving van de foto’s. Nu het sinterklaastijd wordt, heb ik de foto’s weer opgezocht en bekeken. Evenals de voorgaande drie jaar rond deze tijd. De foto’s van mijn enige overspel. Het sinterklaasfeest zal me wel levenslang er aan blijven herinneren. Zal zij dit jaar ook weer naar de foto’s kijken en een bericht sturen? Er is een foto bij, die me het meest dierbaar is. De goedheiligman voorover gebogen met de rokken omhoog en ik er achter. ‘Hier sta ik, ik kan niet anders,’ zou Maarten Luther gezegd hebben in zijn rede voor de Rijksdag in Worms. Zo stond ik achter de billen van de bisschop van Myra en ik kon niet anders.

Het gebeurde vier jaar geleden. Nog voordat de Zwarte Piet discussie in volle hevigheid losbarstte. Graag zou ik aan de tegenstanders van Zwarte Piet laten zien dat Piet geen knecht was en hoe fijn Zwarte Piet het kan hebben. Helaas gaat dat niet, we hebben elkaar plechtig beloofd hebben om de foto’ nooit met anderen te delen.

In de nazomer van 2012 zat ik in een vergadering waar geen eind aan kwam. Ik haat vergaderingen en ik wilde naar huis, naar bed. De volgende morgen moest ik vroeg op pad. De voorzitter van de vereniging kwam nog met een laatste agendapunt. Het Sinterklaas toernooi, dat jaar voor het eerst te organiseren. Hoe leuk het zou zijn, als dan Sinterklaas en Zwarte Piet op bezoek zouden komen. Prima, dacht ik, goed idee, snel besluiten en dan naar huis. Er ontstond een discussie over wel of niet doen en hoe we aan een Sinterklaas en Zwarte Piet konden komen. De voorzitter vertelde dat zijn vrouw graag voor Zwarte Piet wilde spelen. Oh, dacht ik nog, daar komt het idee vandaan. Om de discussie verder in de kiem te smoren bood ik me aan als Sinterklaas.

Op weg naar huis kwam de bezinning. Sinterklaas? Ik ben helemaal geen Sinterklaas type. Sinterklaas is een grote statige man, die rustig zijn zinnen formuleert. Ik ben met een meter vijfenzeventig nu niet direct groot. Statig en rustig ook niet, ik ben meer een Zwarte Piet type. Druk en altijd in voor grappen en grollen. Nou ja, dacht ik, ik heb het toegezegd en een middagje Sinterklaas spelen overleef ik wel.

In de weken daarna had ik contact met Sandra, de vrouw van de voorzitter. Ik kende haar vaag en had behalve het uitwisselen van de bekende beleefdheidsfrasen, nooit met haar gesproken. Een grote forse vrouw, niet onaardig om te zien. In het bijzijn van haar man Henk leek ze me altijd wat bazig. We maakten een afspraak om bij haar thuis onze rollen door te nemen en wisselden per email nog wat ideeën en teksten uit. Henk kon ergens pakken lenen en het schminken en omkleden zouden we bij hem en Sandra thuis doen. Dat was handig omdat zij dicht bij de sporthal woonden.

Op de dag van het toernooi reed ik bijtijds naar het huis van Sandra en Henk. Henk was nog op pad om de pakken te halen en had de kinderen meegenomen. Sandra en ik dronken koffie. Sandra bekende wat plankenkoorts te hebben en ik stelde haar gerust met, ‘we slaan ons er samen wel door heen.’ Sandra vertelde, dat het voor haar een lang gekoesterde wens was om een keer voor Zwarte Piet te spelen.

Henk kwam terug met een doos met de pakken en vertrok even later weer met de kinderen naar de sporthal om het toernooi voor te bereiden. “Tot straks.” Sandra haalde de pakken uit de doos en ze keek bedenkelijk.

“Wat is er, ontbreekt er iets?”

“Hm…, ik hoop dat ze passen.” Ik keek mee en ja het Pietenpak leek wat klein en het Sinterklaaspak leek gemaakt voor een reus.

“Eerst maar passen?” Vroeg Sandra.

Ze deed de vitrages voor de ramen dicht en zonder gene stond ze even later in haar ondergoed in de kamer. Mijn best doend om niet al te nadrukkelijk te kijken, zag ik een sport bh en een degelijke slip. Best een lekker lijf voor zo’n forse vrouw. Ik kleedde me op mijn onderbroek na ook uit en we probeerden de pakken aan te trekken. Sandra kwam met geen mogelijkheid in het Pietenpak en de rokken van Sinterklaas bleken veel te lang voor mij.

“Die kan ik met veiligheidsspelden wel wat…”

Ik viel haar in de reden met, “maar dat Pietenpak aantrekken gaat jou nooit lukken.” Het was mijn voorstel om van rol te wisselen. Sandra’s bezwaren over haar vrouwenstem, wuifde ik weg door haar een paar zinnen met een ZWARE stem te laten zeggen.

“En, weet je wat, ik doe gewoon het meeste praatwerk en na binnenkomst vertellen we dat de stem van Sinterklaas moe is van het vele praten. Op de televisie, op het bordes bij het gemeentehuis en al die aanwijzingen aan de Pieten, die anders fouten maken.” We hadden geen andere keus en Sandra zwichtte. Het Pietenpak paste me met moeite, adem in en geen wilde bewegingen maken. Ook voor Sandra bleek het Sinterklaaspak nog aan de grote kant. In de met veiligheidsspelden ingenomen onderjurk van Sinterklaas schminkte Sandra mijn gezicht en mijn hals. Ze nam de vrijheid om met haar vinger een oud litteken op mijn bovenarm te volgen en naar de geschiedenis te vragen. We gingen zo vrij met elkaar om dat ik er bij het verder aankleden uitflapte. “Zeg Sandra jammer van die sport bh en degelijke directoire. Hoe zou het zijn als Sinterklaas sexy lingerie droeg?”

Ze kon er om lachen en vanaf dat moment waren we in een soort van keetstemming.

Geschminkt, aangekleed en van alle attributen voorzien reden we naar de sporthal. Mijter op, staf in de hand, schreed Sinterklaas naar binnen.

“Denk om de veiligheidsspelden.”

Om niet uit het keurslijf van het te kleine pak te barsten hield ik me in.

De kinderen zongen en ik strooide. We deelden wat prijzen uit en Sinterklaas nodigde een paar kinderen uit om op schoot te komen zitten. Een notoir verenigingslid, dat doorhad dat het een vrouwelijke Sinterklaas was, viste ook naar zo’n uitnodiging. Dat werd gehonoreerd en ook Henk de voorzitter mocht bij Sint op de knie. Al met al en ondanks de pakken en de rolwisseling werd het een geslaagd optreden met glunderende kinderen en lachende volwassenen. Een drie kwartier later schreed Sinterklaas, gevolgd door zijn trouwe knecht en onder begeleiding van “Dank u Sinterklaasje”, de zaal weer uit.

In de auto zong ik zachtjes:

“Sinterklaas is jarig,

zet hem op de pot.

Oh, wat zak hij stinken,

doe de deur op slot.”

Lachend stopten we bij Sandra voor de deur. “Eerst wat drinken?” Vroeg ze.

Onder het genot van een biertje zaten we na te kaarten over ons optreden. We waren tevreden en Sandra kwam met het idee om nog wat selfies te maken. Zij met en zonder baard en ik met baret en door Sandra nog snel bij geschminkte rode lippen. We hadden er zo veel schik in dat het niet bij selfies bleef maar dat Sandra ook nog een camera pakte voor betere foto’s. Ik dacht terug aan de middag en al het volk dat bij Sint op schoot had gezeten.

“Jij hebt vandaag al kinderen en twee kerels op schoot gehad. Zullen we er ook nog een maken met Zwarte Piet op schoot?”

“Ja, en dan mag Piet nog een ondeugend Sinterklaasliedje voor me zingen?

We stelden de camera in en zochten een geschikt plekje voor de camera op een kast. Ik wipte bij Sandra op schoot en begon wachtend op de klik te zingen:

“Sinterklaas die ouwe vent,

schudt de vlooien uit z’n hemd.

Speelt ermee soldaatje,

hangt ze aan een draadje,

doet ze in een koekepan

en smult er s‘ avond lekker van.”

Omdat ik op Sandra’ bovenbeen balanceerde sloeg Sandra haar armen om mijn middel. Een van haar handen kwam op mijn onderbuik te rusten en daar ging het mis. De stemming, bij een vrouw op schoot en haar hand dicht bij mijn kruis. Mijn pik roerde zich. Met een groeiende erectie is het net als met de roze olifant. Als je er niet aan wilt denken dan…

De foto was genomen en ik bleef zitten.

“Volgens mij voel ik een ondeugend Pietje.”

“Ja, dat klopt,” zei ik naar waarheid. Er werd niet op de deur geklopt, er werd in mijn broek geklopt en er werd hard geklopt.

“Sorry Sandra,” zei ik beschaamd. “Als je me nu loslaat, dan ga ik van je schoot af. Vergeet alsjeblieft dat dit gebeurd is.” Dat meende ik echt, ik was niet uit op vreemdgaan en al helemaal niet met de vrouw van een bekende.

“We kunnen er ook een selfie van maken,” zei ze plagend.

Zo begon het. Ik wilde me niet laten kennen en wat pikante foto’s nemen en pret hebben is nog geen vreemd gaan. Ik poseerde met mijn Pietenbroek op mijn knieën en mijn piemel fier schuin omhoog.

“Eigenlijk moeten we dat geval ook schminken.”

Dat ging me te ver. Ik stelde nog een foto voor nu weer bij haar op schoot en met mijn pik uit mijn broek. Die foto kwam er, plus een van de gehandschoende hand van Sinterklaas om de schacht van mijn pik. De paarse kop stak in mooi contrast boven de witte handschoen uit. Plagend boog Sandra haar bebaarde gezicht in de richting van mijn pik. Ja, dacht ik, zo’n foto wil ik ook. Het werd een foto met een geknielde Sinterklaas en Zwarte Piet voor haar staande met zijn stijve geslacht uit zijn broek. Sinterklaas met geopende bebaarde mond en mijn blanke sabel daar vlak voor. Als ze nu toehapt, dan… dacht ik. Ze deed het niet.

Ik voelde teleurstelling en dat maakte dat ik voorstelde om de billen van Sinterklaas te fotograferen. Eerst een foto met Sint voorover gebogen met omhooggetrokken rokken en de in een slip gehulde billen naar de camera.

Het kostte geen overredingskracht om nog een foto te nemen, nu met de slip op de enkels. De natte plek in het kruis van haar slipje maakte dat ik voorstelde om de ultieme pikante sinterklaasfoto te maken. Het vergde wat vogelen met de cameraopstelling en toen kon de foto genomen worden. Sinterklaas voorover gebogen, leunend op zijn staf. De rokken en mantel omhoog gesjord en de blote billen uitnodigend naar achteren gestoken. Bij de eerste poging klopte de hoogte niet. Terwijl Sandra geduldig wachtte pakte ik een boek uit de kast. Op het boek staande was de hoogte precies goed. Mijn eikel keurig op haar spleet gericht en wachtend op de klik, waarschuwde Sandra, “niet verder!”

“Nee,” zei ik, “zo is het goed.”

De klik kwam en Sandra bleef staan. ‘Daar stond ik en ik kon niet anders.’

Eén bekkenstoot en mijn pik gleed naar binnen. Hoewel Sandra het later ontkende, weet ik zeker dat haar gat me naar achteren tegemoet kwam. Dat moet wel, want over de volle lengte schoof ik naar binnen. Het was niet de knecht die zijn baas naaide en het was niet de baas die zijn knecht misbruikte. Het waren twee mensen die er van genoten. Ik pompte en Sandra maakte contra bewegingen. Het was geen bijzonder standje maar het voelde als een hoogstandje. Het was lekker neuken, ik genoot en Sandra liet haar genot blijken door te zuchten en zachtjes kreunend klaar te komen. Na keurig op haar gewacht te hebben en na wat laatste ferme stoten, spoot ik mijn zaad in haar. Naast elkaar op de bank zaten we uit te hijgen. Sandra rukte haar afgezakte baard en pruik af en zei “pffffft.” Ik reageerde door te vertellen dat het heerlijk was geweest. Verder genoten we in stilte na, een stilte die door Sandra werd verbroken. Ze ging met een vinger langs haar kruis, hield de vinger voor mijn neus en zei, “je hebt geen zwart zaad.”

Voor we naar de badkamer gingen om af te schminken, raapte ik het boek van de grond, om het terug in de kast te leggen. Het bleek een Bijbel te zijn. Achter Sandra aan naar boven lopend, dacht ik. De bijbel met voeten getreden; twee geboden geschonden en een Sint ontheiligd. Dat is geen slechte oogst voor een middag pret.

Gedoucht en aangekleed haalde Sandra de geheugenkaart uit het fototoestel. We spraken af om later die week te overleggen over de foto’s. Ik ging terug naar de sporthal om te helpen met opruimen. Henk bood me na afloop nog een biertje aan, dat ik bezwaard afsloeg. Spijt heb ik er nooit van gehad en uit latere contacten is mijn indruk dat Sandra er ook niet mee zat.

De volgende week gingen we samen lunchen om over de foto’ te overleggen. Als begroeting een kus op de wang en “hallo, hoe gaat het.” We slaagden er goed in om neutraal te doen.

Alle twee wilden we de foto’s bewaren en we spraken af om ze nooit en dan ook nooit met anderen te delen. Ik maakte een gmail adres aan en vertrouwde de foto’ toe aan de servers van Google. saalkretnis@gmail.com. Het wachtwoord deelde ik met Sandra.

Het werd geen verhouding. Het was gewoon goed zo en het bleef een fijne herinnering. Een jaar later verhuisden Sandra en Henk naar Limburg. Het laatste, wat ik van Sandra hoorde was bijna een jaar terug. Een op 5 december 2016 geplaatst bericht op het gmail adres.

-Het blijven leuke, spannende foto’s, Liefs Sandra.-

Tinis Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?




OBSESSIE Deel 2

Tinus Boot Posted on zo, november 19, 2017 16:32

OBSESSIE Deel 2

Aan de haak

Ik kon het niet laten en dacht na over een nieuwe
advertentie op een ander platform. Doordat ik onverwacht op reis ging kwam het
er niet van om een advertentie te plaatsen. Een van mijn opdrachtgevers voorzag
problemen met een overname bij een Duitse dochteronderneming. Dat maakte dat ik
voor een paar dagen naar Limburg an der Lahn ging voor een ‘due dilligence’
onderzoek van de boekhouding van het betreffende bedrijf.

Onverwacht en slecht voorbereid reed ik naar Duitsland. Bij
het bedrijf in Limburg kreeg ik Frau Ute Burst ter assistentie toegewezen. Frau
Burst zou alle deuren in het bedrijf voor me gaan openen. Frau Burst werd naar
het directie kantoor ontboden. In afwachting van Frau Burst en in een
halfslachtige poging tot beleefd naar mijn gastheren luisteren sloeg mijn
fantasie op hol. Frau Burst, met zo’n naam, die moest wel een geweldige boezem
hebben. Ze bleek een genie in het vinden van de juiste stukken, maar helaas, ze
was zo plat als een pannenkoek. In de loop van de middag vroeg Frau Burst of ik
al onderdak had en waar. Dat moest ik nog regelen. Ze tipte me over haar nicht
Aleit, die sinds ze weduwe was het pension van haar ouders had overgenomen. Ze
had vast wel plaats en Ute wilde wel even bellen. Als ik kan declareren ben ik
niet zuinig en een hotel bood kansen met interessante ontmoetingen aan de bar.
Ze drong echter aan en uit beleefdheid zei ik ja. Dat maakte dat ik tegen de
avond bij pension “Am Lahn” naar binnen liep. Met Ute in gedachte
verwachtte ik een oudere boezem-loze dame. In de gang kwam me een vrouw van,
naar schatting, midden dertig tegemoet. Dat was niet wat maakte dat ik even
sprakeloos was en verward reageerde op haar begroeting. Het was haar
verschijning, ze leek zo weggelopen uit het koortje. Een zelfde figuur met een
formidabele boezem. Ze toonde me een comfortabele ruime kamer met een
tweepersoons bed en uitzicht over de rivier. ‘Of ik al gegeten had’? en ‘nee,
het was geen moeite’.

Een uurtje later zat ik bij Frau Aleit aan tafel. Samen met
vier Polen die als vaste gasten in het pension verbleven. De Polen dronken bier
bij het eten en ik dronk mee. Na het eten vertrokken de Polen de stad in en ik
sloeg het aanbod van koffie niet af. Frau Aleit kwam er gezellig bij zitten. Na
de koffie toonde ze een fles Obstler. Een merkloze fles, van een kennis die het
zelf stookte, vertelde ze. Ze zag mijn twijfel en drong aan, voor de
gezelligheid dronk ze een glaasje mee. Het smaakte prima en ja Herr Stoffel
beliefde nog een glaasje. Op de vraag van Frau Aleit, wat ik op het Geschäft van
haar nicht deed, vertelde ik over mijn werk als accountant. We pimpelden en de
alcohol deed zijn werk. Het formele ‘sie’ werd vervangen door ‘du’ en na het
inschenken van het tweede glaasje had ze de stoel tegenover me verruild voor
een stoel naast me. Al pratende vergat ik dat het niet beleefd is om je
gesprekspartner niet aan te kijken. Mijn blik ging regelmatig naar haar boezem.
Ik was me er van bewust en ik zag aan haar dat ze het merkte. Het leek haar
niet te deren, sterker nog ze bood een derde glaasje aan. Omdat ze zo
aandachtig luisterde vertelde ik over “Aktiva” en “Vermogenswerte” en hield mijn
ogen gericht op haar “wichtigsten Vermogenswerte”. Moeders mooiste was ze
niet, maar haar zandloper figuur met die grote tieten maakte me geil. Zo geil,
dat ik haar vertelde dat ze me ergens aan deed denken. De alcohol van drie
Obstlers in mijn bloedbaan was daar waarschijnlijk mede schuldig aan. Ze keek
me aan en vroeg, “waaraan dan”.

“Aan een filmpje,” flapte ik er uit. Gevolgd door de vraag
of ze kon zingen. Ze lachte om de vraag. Vroeger had ze als meisje in een
kerkkoor gezongen. “Bij pastoor Bauer,” voegde ze er aan toe.

“Waarom vraag je dat?”

Ik liet het filmpje zien. Tot mijn verrassing begon ze mee
te neuriën. Toen het filmpje afgelopen was, keek ze me lachend aan en ze vroeg
waarom ze me aan de zangeressen deed denken.

“Je hebt me nog nooit horen zingen,” zei ze. Ze wilde het
horen.

“Omdat je ook van die mooie grote borsten heb”.

Ze was even stil, ze nam een slokje en net toen ik dacht dat
ik te ver was gegaan, begon ze te vertellen. Dat ze tot haar zestiende in het
kerkkoor zong en over pastoor Bauer. Pastoor Bauer was een liefhebber van jonge
ontluikende borsten. Dat was de oorzaak van de vroegtijdige beëindiging van
haar koor carrière. Nadat zij en een paar vriendinnen de voorkeur van de
pastoor ontdekt hadden, maakten ze er een spel van om de arme man gek te maken.
Op weg naar een repetitie op een stil plekje de bh afdoen en een extra knoopje
los. Alles om de arme man te laten zweten. Tot er gekletst begon te worden,
toen moest ze van het koor af.

Ze vroeg of ze het filmpje nog eens mocht zien. Ik vroeg me
af waarom, wilde ze vergelijken of meezingen? Ik stelde de vraag niet maar
startte het filmpje weer. Terwijl we samen, met de hoofden dicht bij elkaar,
naar het filmpje keken ging de deur open. Een meisje van een jaar of veertien
kwam binnen. Ze keek verbaasd.

“Wat doe je,” vroeg ze naar ons toelopend.

“Mijn dochter Beate,” zei Aleit.

“Gadver, wat stom” en weg was ze. Dochter Beate was een spelbederfster.
Het filmpje was afgelopen, de fles werd opgeborgen en Aleit zei dat ze ging
afruimen.

Teleurgesteld droop ik af naar mijn kamer en mijn laptop met
cijfers. Aleit’s boezem, haar nabijheid, haar belangstelling voor het filmpje
en de drank maakten dat ik mijn gedachten slecht bij mijn werk kon houden. Ik
dacht na over een list om weer met haar in gesprek te raken. Ik besloot de
volgende dag een dure fles wijn te kopen en haar uit te nodigen om ‘s avonds
samen een glas te drinken. Het was onvermijdelijk dat ik die avond in bed
fantaseerde over Aleit met blote tieten. Dat maakte dat ik pas in slaap kon
komen nadat ik de hand aan me zelf had geslagen. Dat zal die pastoor ook wel
gedaan hebben, dacht ik nog.

De volgende morgen aan de ontbijttafel vroeg Aleit of ik nog
een tweede kopje koffie wenste. Achter me staande en over me heen leunend,
schonk ze in. Tante Julia, dacht ik met het refrein van een oud nummer van
Boudewijn de Groot in mijn hoofd.

“Ja, tante Julia ik lijkt al weer veel ouder,

Ik speel piano als u wil

Maar haal uw borsten van m’n schouder”.

Wat mij betreft kon ze wel door blijven schenken. Tot mijn
genoegen zag ik dat ze bij de andere gasten meer afstand hield.

Die avond geen aanbod van koffie, Schnaps of Obstler na het
eten. Was de wens de vader van de gedachten of wenste ze me echt met nadruk “een
prettige avond”. Ik deed mijn best om nog wat te werken en wachtte tot een uur
of negen voordat ik op de met ‘Privat’ gemerkte deur klopte. Frau Aleit was
alleen en reageerde enthousiast. Ze wilde graag wat met me drinken. Ze vond dat
het beter om dat op mijn kamer te doen, haar dochter kon zo thuis komen. Ze nam
wijnglazen mee.

Op mijn kamer, met Aleit in de enige fauteuil en ik op het
bed dronken we van de wijn. Na het eerste glas wilde Aleit graag nog eens het
filmpje zien. Ze kwam naast me op bed zitten en ze neuriede weer mee. Ik keek
naar haar en zag kleine zweetpareltjes op haar voorhoofd. Na afloop vroeg ze of
ik een borstenman was. Ik vertelde naar waarheid dat ik een liefhebber van rondingen
was”.

“Ik zag je gisteren steeds naar mijn borsten staren. Hoe
vind je ze?”

Ik verklaarde dat ik ze geweldig vond en dat ik ze graag
zonder verpakking zou willen zien. Het was op haar voorstel dat ik het filmpje
weer aanzette, ze wilde haar borsten op de muziek laten zien. Een voorstel als
een geschenk uit de hemel. Ik zat op het bed met de telefoon in mijn hand en
Aleit ging voor me staan. De muziek begon en Aleit knoopte langzaam haar
blouse. Een groot formaat witte bh werd zichtbaar. Ik heb geen verstand van
lingerie, maar het leek me een niet alledaags, vooraf voor de gelegenheid
aangetrokken luxe exemplaar. Ze stripte met stijl en ritme gevoel en deed zeker
niet onder voor de dames in het filmpje. De blouse ging uit en werd op de stoel
geworpen. De bh werd losgehaakt en naar mij geworpen. Cups zo groot, dat ik ze
met een iets kleiner hoofd als muts had kunnen gebruiken. Met de figuurlijke ‘ogen
op steeltjes’ keek ik toe. Haar borsten waren minder groot en minder stevig dan
die van Suri, maar toch. Heerlijke joekels met roze knopjes. Ik hield het niet
meer op het bed. Ik stond op om haar borsten vast te pakken en haar tepels en
mond te kussen.

Al kussend trok ik haar onderlichaam tegen het mijne om haar
te laten voelen hoeveel trek ik in haar had. Gedeelde trek, naar het bleek. Ze
duwde me wat weg om een hand tussen ons in te krijgen. Een onderzoekende hand,
die door de stof van mijn broek heen mijn stijve pik pakte en begon te kneden.
Ik hield het niet meer. Ik verbrak de kus en maakte haar broek los en trok die
omlaag. Ze droeg een bij de bh passende slip. Ik rekende op een behaarde poes,
net als bij de dames in het filmpje en had geen geduld om eerst haar slip
netjes uit te trekken. Ik trok de bovenrand omlaag en onthulde een echte
poezenvacht. Gretig liet ik mijn vingers door haar bosje naar haar spleet gaan.
Zo, dacht ik, die heeft er zin in! Terwijl ik haar met twee vingers vingerde,
maakte zij mijn broek los. Ze bevrijdde mijn jongeheer en begon er zo hard aan
te sjorren, dat het bijna zeer deed.

“Ein richtiger Schwanz,” zei ze. Daarbij in het midden
latend of ze daarmee mij of mijn jongeheer bedoelde. Door de gretigheid, waarmee ze met mijn apparaat te keer ging,
vermoedde ik het laatste. Zij nam het initiatief en duwde me achterover op bed
om mijn schoenen, mijn broek en mijn onderbroek uit te trekken. Terwijl ik
toekeek schopte ze haar schoenen uit en ze trok haar broek en slipje verder
uit. In mijn carrière als man had ik meestal het initiatief gehad, die keer
niet. Ook de theorieën over een lang, teder en passievol voorspel lapte ze aan
haar laars. Ze mompelde nog iets over ‘schwanz” en “füllen”
terwijl ze op me ging zitten. Mijn stijve snikkel werd vastgepakt en ze wipte
wat omhoog. Ik tilde mijn hoofd op om te kijken en zag mijn jongeheer door de
nooit getrimde bos haar heen in haar natte warme spleet verdwijnen. Ik vond het
prima. Ze bereed me door heen en weer te schuiven met mijn pik in haar kut. Ik
genoot van het gevoel van mijn pik, die in haar zompige warme kut letterlijk
klaar gestoomd werd en het zien van haar borsten. De joekels zwaaiden op en
neer en af en toe ving ik er een mijn handen. Nou ja opvangen, voor een deel
dan. Ik had reuze handen moeten hebben om ze helemaal in mijn handen te kunnen
houden. Gelukkig werkte ze zich snel naar een orgasme en had ik me de avond
ervoor nog afgetrokken, anders was ik voortijdig gekomen. Een Suri debacle
wilde ik niet meer mee maken. Ze kwam snel en stil. Even twijfelde ik, doorgaan
met wat opwaartse stoten of de rollen omkeren in een ander standje. Een
toegift, rente op haar investering. Het werd het laatste.

Ik liet haar even boven op me liggend bijkomen. Met een
toegift in het vooruitzicht wilde ze wel van me af. Compliment voor Aleit, een
vrouw naar mijn hart, ongevraagd ging ze op de rand van het bed op haar knieën
zitten. Haar stevige gat naar me toe, haar hoofd op de matras en haar benen wat
gespreid. Het was perfect, de geur van haar poes, mijn stijve van haar vocht
glinsterende pik en haar spleet op de juiste hoogte. Zonder helpende hand gleed
mijn pik weer in haar. Ongeremd begon ik haar met grote lange halen te neuken.
Ze kreunde heel zachtjes en het enige dat ik miste was een spiegel. Het was
geweldig en het had super geweest, als ik in een spiegel haar gezicht had
kunnen zien. Er is niets zo geil als het gezicht van een vrouw tijdens een
orgasme. Aan haar zachte kreungeluiden hoorde ik dat ze een nieuw orgasme
naderde en mijn zaad was als lava vlak voor een eruptie. Superman, voelde ik
me, toen ik haar heupen vastpakte en mijn pik zo diep mogelijk in haar drukte.
Over haar heen gebogen, met mijn handen om haar bungelende borsten en mijn pik
gekneed door haar orgasme, kwam ik. Een eruptie als een vulkaan, na eeuwen van druk opbouwen. Al
mijn zintuigen waren geprikkeld, de huid van mijn vingers door haar grote
borsten, mijn neus gevuld met de geur van onze seks, mijn oren door haar
gekreun en mijn pik door de bewegingen van haar bekken. Ik spoot en er leek
geen eind aan te komen. Ze liet zich voorover op bed zakken en ik zakte met
mijn pik nog in haar mee omlaag. Pas toen mijn krimpende pik er uit floepte,
ging ik met mijn armen om haar heen naast haar liggen. Na een paar minuten kwam
ze overeind.

“Ik moet weg”. Ze wilde haar kleren oprapen en stopte. “Guck
mal,” wijzend op een kleverig spoor op haar dijen. Ze raapte mijn onderbroek
van de grond om het af te vegen. Aangekleed vertrok ze met een knipoog en “Tschüss”.

Ik had de volgende dag nog een paar uur werk en het plan was
om na de middag naar huis te rijden. Voor ik in slaap viel dacht ik vergeefs na
over smoezen om langer te blijven. Mijn laatste gedachte was, niet slecht voor
een cijferneuker.

De volgende morgen verwende ze me bij het ontbijt met een
extra ei en een extra glas sap, prestatiebeloning. Bij het afscheid vroeg Aleit
of ik snel weer zou komen. Naar waarheid zei ik, dat ik hoopte van wel.

De opdracht afgerond, ‘s middags op weg naar huis kon de
balans opgemaakt worden. De verlies en winst rekening van de Duitse beurt zag
er beter uit dan die met Suri. Een fles wijn van zeventien en een halve euro
voor een geweldige wip. Het pension was goedkoper dan een hotel. Ik besloot om
zonder bonnetjes toch maar de duurdere hotelkosten te declareren, dat
compenseerde het verlies door de dure ketting.

Na thuiskomst stortte ik me op het werk en na een paar dagen
merkte ik dat de drang om filmpjes met dikke tieten te kijken er niet meer was.
Ook het plan om een nieuwe advertentie te plaatsen raakte op de achtergrond. Ik
leek van mijn obsessie genezen en besloot mijn stiekeme telefoon nog een
laatste maal aan te zetten. Daarna alles wissen en de telefoon verkopen. Met Suri
exit had ik het ding een dag voor mijn vertrek naar Duitsland uitgezet en er
niet meer aan gedacht. Tot mijn verbazing zag ik drie gemiste oproepen en een
bericht van Suri.

“Hi Dushi, ik ben niet boos meer. Bel me”. Dat laatste
klonk nogal dwingend en daar hou ik niet van. Een paar weken terug had ik van
zo’n bericht een harde plasser gekregen, nu bleef een erectie uit. Het was mijn
nieuwsgierigheid, die maakte dat ik haar belde. Het werd een lang gesprek. Ze
was niet boos meer en vond het nu ‘reuze’ grappig. Ze miste ons contact en
wilde me graag weer zien. In antwoord op mijn vraag, vertelde ze dat de overige
kandidaten voor de functie van bijman afgevallen waren. Ze nodigde me de
woensdag daarop bij haar thuis uit. Overdondert, zei ik ja. Bij het beëindigen
van het gesprek zei ze, “oh ja Dushi, wat ik zeggen wilde, je moet wel in pak
komen met je stropdas om”.

“He?”

“Ook beter voor de buren. Bij een man in een net pak denken
ze niet aan een minnaar”.

Het gesprek leverde veel stof tot nadenken, wilde ik nog
wel? Ik leek gepromoveerd tot minnaar en haar gebruik van het woord ‘ook’. Dat
intrigeerde me, waarom nog meer in pak dan voor de buren? Ze kon het krijgen,
ik besloot een krijtstreeppak aan te trekken, een pak dat ik voor officiële en
chique gelegenheden gereserveerd hield.

Ik parkeerde de auto bij Suri in de straat, de Wim
Sonneveldlaan in Utrecht Oost. Vaag herinnerde ik me een door Sonneveld
gezongen liedje over een vrouw in vestzakformaat. Dat sloeg niet op de
afmetingen van Suri. Vanuit de gewoonte in Utrecht niets in de auto te laten
liggen, liep ik met mijn tas onder mijn arm het tuinpad op. De deur werd direct
geopend.

“Je lijkt wel een Jehova met die tas”.

Ze sloot de deur achter me en kuste me. Ik had het al gezien
en nu voelde ik ze tegen mijn borst drukken. Het was een bh loze dag. Achter
haar aan naar binnen lopend roerde mijn pik zich al. Ze droeg opnieuw een
legging en alles wat er over vrouwen in legging aan negatief gezegd wordt is
waar. Alleen niet bij Suri, wat een kont. Ze schonk koffie in en nieuwsgierig
keek ik rond. Een grotere en chiquere woning dan ik had verwacht. Ernesto met
de bijvrouw, zo begreep ik uit haar verhaal, deed iets wetenschappelijks op de
Uithof.

Zij had me uitgenodigd en ik haastte me niet. Vooraf had ik
besloten om het initiatief ditmaal aan haar te laten. Ik was nog maar
halverwege mijn koffie toen ze opstond en de ‘in between’ gordijnen van de
woonkamer sloot.

“Zo hebben we privacy”. zei ze naar me toelopend.

“Goed idee,” zei ik opstaand om haar te kussen. Vozend
kwamen we op de bank terecht. Ik hielp haar uit haar truitje voor een
hernieuwde kennismaking met de joekels. Wat een luxe, dacht ik met mijn neus
tussen haar kolossen. Met de herinnering aan de vorige keer in mijn
achterhoofd, was ik blij dat ik de avond daarvoor met Nelie gevreeën had. Ik
wilde mijn kleren uittrekken om de huid van haar fantastische lijf tegen mijn
huid te voelen.

“Niet doen,” zei ze. “Ik wil dat je je jasje aanhoud en je
stropdas om”. Verwonderd keek ik haar aan.

“Dat is toch niet lekker bij het vrijen”.

Ze vertelde dat het haar heel bijzonder leek om te vrijen
met een man in colbert. Na hulp van de gretige handen van Suri stond ik even
later naast de bank verbaasd naar beneden te kijken. Mijn pik stak trots onder
mijn colbertje naar voren. Geen fotomoment, dacht ik. Interessanter dan mijn
harige blote benen was Suri. Eindelijk helemaal naakt. Als ik een dichter was,
dan had ik voor de rest van mijn leven inspiratie gekregen, wat een lijf. Super
borsten met daaronder een slanke taille, een licht gewelfd vrouwelijk buikje en
een gladde onthaarde schaamstreek. Haar buik vertoonde, zonder dat het haar
ontsierde, sporen van haar zwangerschappen en dan haar kut. Een kut, zoals een
van mijn vrienden het ooit noemde, ‘een porno kutje’. Een strakke gladde snee
zonder uitstekende schaamlippen. Terwijl ze mijn pik masseerde verkende mijn
vingers haar gladde spleet. Goh, wat nat, dacht ik nog. Twee van mijn vingers
gleden naar binnen en ik dacht, dat is niet nat dat is soppen. Het kloppen van
mijn hart pulseerde in mijn opgezwollen pik. Mijn pik won het daardoor van mijn
besluit om af te wachten. Haar gladde zeiknatte spleet was als een lokkende
sirene. Suri naar de bank duwend protesteerde ze.

“Wacht even,” zei ze, zich losmakend. Ze bukte zich om iets
onder de bank te pakken. Het leverde een geweldig uitzicht op haar bruine ronde
kont met een donkerbruin poepertje en haar spleet op. Helaas was het niet
bedoeld om haar van achteren te mogen pakken. Ze haalde een badlaken onder de
bank vandaan en spreidde dat over de bank uit. Ze ging op de bank liggen,
spreidde haar benen en wenkte. Prima dacht ik, de eerste keer missionaris,
niets mis mee. Mijn pik had geen helpende hand nodig. Een beetje richten en
floep. Het leek wel of hij naar binnen gezogen werd. Ik begon te stoten en al
snel miste ik wat. Ik miste contact, ik miste wrijving. Ik miste het strelen
van mijn pik door de wand van haar flamoes. Ze werd steeds natter. Ik voelde
dat mijn zak nat werd en van lekker neuken was geen sprake meer. Het voelde
alsof mijn leuter in een vijver plonsde. Het leek Suri minder te deren dan mij.
Haar ademhaling versnelde en ze steunde. Ik dacht aan de vorige keer toen ik
haar te kort had gedaan en plompte verder. Twee vingers er bij en haar
kittelaar strelen. Het werkte, ze kwam schokkend klaar. Ze bleek zich van haar
overdadige natheid goed bewust. De handdoek werd gebruikt om haar poes te
drogen en toen ging ze op haar knieën met haar billen naar me toe op de bank
zitten.

“Nu is het jouw beurt,” zei ze. Ze hield haar benen tegen
elkaar en met haar benen tussen de mijne en een beetje druk, zat mijn dikke
natte pik terug in haar gleuf. Gelukkig in die positie met meer wrijving. Ik
gedroeg me als de heer die ik boven mijn middel was, de man in krijtstreep met
stropdas. Ik wachtte tot ze een nieuw orgasme kreeg en stootte toen door. Ik
weet niet of het normaal is, maar klaarkomend krijg ik soms bizarre ingevingen.
Die keer was het mijn besef dat het de eerste keer was dat ik een gekleurde
medelander geneukt had. In mijn gedachten verwoordde ik het anders.

Na het afscheid genomen moest ik terug naar kantoor, naar
het reserve overhemd voor nood gevallen. Met het verkreukelde overhemd met de
bevlekte natte onderkant kon ik niet thuis komen. Op weg naar huis schoot me een
fout rijmpje te binnen over een schoorsteenveger. De juiste woorden kende ik
niet meer, maar het was ongeveer zo:

“Toen kwam ik bij een negerin.

En vloog meteen haar schoorsteen in.

Haar schoorsteen was wat wijd.

Ik raakte haast mijn bezem kwijt”.

Die avond lag ik lang na te denken. Een goddelijk lijf maar
het neuken met Suri was zeker niet beter dan de seks die ik thuis had. Wilde ik
hier mee wel door? Naarmate ik het meer rationeel benaderde luidde het antwoord
nee. Te meer; toen ik uitrekende hoeveel verzuim van mijn werk er voor nodig
was en hoeveel verloren declareerbare uren het me kostte.

De beslissing over wel of niet doorgaan werd me uit handen
genomen door Suri, die aandrong op een nieuwe afspraak. “Niet bij haar thuis,”
zei ze, “te riskant”. Het werd het Bastion hotel in Utrecht. Ik voelde me
gigantisch opgelaten toen ik daar een kwartier voor het afgesproken tijdstip
binnenliep. Ik deed mijn best nonchalant over te komen, maar had het gevoel dat
iedereen die ik tegen kwam me als vreemd-ganger herkende. Het werd extra gênant
toen ik niet contant kon betalen.

Suri stond er op om samen te douchen. Eerlijk is eerlijk,
het was een feest. Vooral toen ze mijn pik waste en zich daarna bukte om hem in
haar mond te nemen. Terugdenkend aan haar geile zondvloed, deed de gedachte aan
wederkerigheid me even terugschrikken. Even leek mijn pik daardoor te krimpen
en een compliment voor Suri die zorgde dat het bloed naar mijn pik bleef
stromen. Ze stopte helaas op tijd. Na elkaar afgedroogd en verwend te hebben
gingen we op het bed verder. Op aandringen van Suri had ik mijn stropdas weer
omgedaan. Wat ik al vreesde gebeurde, Suri wilde gebeft worden en nog wel in
negenzestig houding met haar boven. Daar trapte in niet. Ik had eens in een
film de CIA martelmethode ‘waterboarding’ gezien. Ik mooi niet.

Ze ging akkoord met mij boven en zo viel het mee. Ik had wel
een ongelofelijke natte snuit, maar haar behandeling van mijn pik compenseerde
dat meer dan. Het slotakkoord vond plaats met Suri op haar buik. Mijn armen om
haar heen en mijn handen op haar dikke tieten. Zij weer met de benen dicht bij
elkaar voor meer wrijving.

Een dag later nam ik een moedig besluit. Het was genoeg.
Goede seks had ik thuis ook en dit gedoe kostte me te veel tijd en geld. Mijn
obsessie met super tieten was over. Jammer van Suri, een lieve meid maar…

Ik belde Suri op voor een afspraak om het haar in een
gesprek netjes te vertellen. Ze voelde het of aankomen of ze hoorde het in mijn
stem. Ze viel me in de reden en zei, “je wilt me zeker dumpen, mannetje. Zo
gemakkelijk kom je niet van me af”.

Dat bleek te kloppen. Een paar uur later, ik zat net te
broeden over de tekst van een accountantsverklaring. Ik wilde iets schrijven
over een slechte investering en mijn telefoon kondigde een boodschap aan. Niet
mijn stiekeme telefoon, maar mijn gewone. Een bericht van Suri. ‘sukkel, ik
laat me niet dumpen. Woensdagmiddag om twee uur kom je me ophalen, anders bel
ik je vrouw’.

Over slechte investering gesproken.

Dat is nu drie maanden geleden en sindsdien treffen we
elkaar wekelijks. Als ze ongesteld is gaan we naar een stomme film en krijg ik
rust. Verder doen we wat zij verzint. Het stomme mens lijkt obsessief bezeten.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



OBSESSIE Deel 1

Tinus Boot Posted on zo, november 12, 2017 16:54

OBSESSIE Deel 1

Het kerstfilmpje en de gevolgen

Stoffel Johannes Punt is mijn naam. Met dank aan mijn
ouders. Hadden ze het oude van vader op zoon doorgegeven Christoffer
gehandhaafd, dan was mijn roepnaam Chris geweest. Nu was het Stoffer of Stoof.
Bij het voorstellen maakte ik er soms een grap van, ‘stoffel J. Punt, waar mag
ik hem zetten?”

Toen ik opgroeide en me realiseerde dat ik punctueler was
dan de meeste mensen en graag punten scoorde, vroeg ik me wel eens af of dat
door mijn naam kwam. Punctueel en goed kunnen rekenen, het bepaalde mijn
beroepskeuze. Ik ben accountant en een verrekt goede.

Waar ik minder goed in bleek te zijn was mijn
huwelijkstrouw. Jarenlang ging het goed en toen kwam die verrekte obsessie. De
diagnose was duidelijk, daar had ik geen psychiater of psycholoog voor nodig.
Ook geen artikelen op Internet, eerder het tegendeel Internet voedde mijn
obsessie.

Ik weet exact waardoor en wanneer het begon. December vorig
jaar, met de digitale kerstkaart van Jan voor de vriendenclub. Zo’n dertien in
een dozijn ‘grappig’ filmpje met een kerstwens. Vier vrouwen, met een ruim
voorkomen in Dirndl jurken en veel decolleté, die een kerstlied zongen.

‘stille Nacht, Heilige Nacht

Alles schläft, einsam wacht

nur das traute hochheilige Paar,

holder Knabe im lockigen Haar,

Schlaf in himmlischer Ruh

schlaf in himmlischer Ruh.”

Tot zo ver niets bijzonders, ware het niet dat ze al zingend
een striptease uitvoerden en dat ze alle vier enorme tieten hadden. Meloenen!

Daarmee begon mijn obsessie voor super grote tieten. Als
mijn Nelie zo plat als een pannenkoek zou zijn, dan was het verklaarbaar. Het
tegendeel, Nelie met wie ik al twintig jaar gelukkig getrouwd ben, heeft een paar
heerlijke flinke borsten. Groter dan mijn handen zeg ik wel eens tegen haar bij
het liefkozen. Ook het seksleven van Nelie en mij liet niets te wensen over.
Als er weer eens gemiddelden in het nieuws kwamen, dan keken we elkaar tevreden
met een blik van verstandhouding aan. Ons seksleven leed gelukkig niet onder de
obsessie, het werd er, wat mij betreft, door verrijkt. Het probleem was de
ontrouw en de consequenties daarvan.

De flinke borsten van Nelie haalden het niet bij de reuzen
tieten van de dames in het filmpje en zo begon het. Ik fantaseerde over die
joekels. Hoe het zou zijn om ze vast te houden en hoe het zou voelen met mijn
jongeheer tussen zulke borsten ingeklemd. Ik dagdroomde over het vanachteren
neuken van een vrouw met mega borsten en me daarbij vastklampen aan die
vleesklompen. Mijn favoriete fantasie was om bereden te worden door een vrouw
als in het filmpje. Ik op mijn rug liggend, de vrouw met sterke beenspieren
squattend over mijn pik. Op en neer, terwijl ik met mijn handen haar grote
openneer zwaaiende tieten liefkoosde.

Ik zocht op Internet naar foto’s en filmpjes van vrouwen met
reuzentieten. Het aanbod viel tegen, vooral toen ik kieskeurig werd. Het
moesten echte tieten zijn, geen siliconen en de dames mochten niet dik zijn,
hooguit volslank. De borsten mochten ook niet teveel hangen. Het moesten net
zulke borsten zijn als bij het viertal in het filmpje en dat aanbod bleek
schaars. Wat ik vond voorzag kortstondig in mijn obsessieve behoefte, maar
steeds was er na een tijdje de behoefte aan meer.

Gelukkig floreerde het seksleven met Nelie door de extra
inspiratie. Hoewel Nelie wel een paar keer vroeg waar ik in eens de ideeën
vandaan haalde. Ik had een smoesje verzonnen, over hoe ze me nog steeds
inspireerde en hoe ze met de jaren steeds aantrekkelijker werd.

“Je kijkt toch geen porno op de pc?” Had ze al een paar keer
gevraagd.

De zoektocht naar “materiaal” op Internet liep uit
de klauw. Het kostte te veel tijd en het werd gevaarlijk. Een van de kinderen
en een assistente op kantoor hadden me al bijna betrapt. Zelfs bij
opdrachtgevers op kantoor was er de neiging om even te zoeken en te kijken.

Mijn gedrag op straat was nog gevaarlijker, constant
speurend naar vrouwen met super borsten. Als de kinderen aan het sporten waren
dan zocht ik tussen de toeschouwers, in winkelstraten leek ik wel een roofdier.
Het escaleerde bij een bezoek aan de Hema. Naast Nelie liep ik door de Hema en
daar zag ik een verkoopster met een reusachtige voorgevel. Een blonde jonge
vrouw, een meisje nog eigenlijk, slank en super borsten. Haar borsten
schommelden, terwijl ze gehaast door de winkel liep. En ik? Ik vergat alles,
waar ik was en met wie ik was. Als een Zombie liep ik met haar op, met alleen
maar oog voor de bewegende borsten. Het eindigde toen ik over een bak met
sokken viel en door een bezorgde Nelie overeind geholpen werd. Gelukkig had ik
een smoes paraat, problemen bij een klant en in gedachten met een oplossing
bezig.

Ik besloot om af te kicken, geen porno meer en me zelf
dwingen om niet voortdurend rond te kijken op zoek naar grote borsten. Geen
porno meer, dat lukte met moeite. Het tweede deel van mijn voornemen faalde
hopeloos. Dat maakte dat ik besloot om me zelf te genezen. Eén keer vrijen met
een vrouw met super borsten, dan wist ik hoe het was en moest het over zijn.
Overspel als therapie. Misschien zou het mogen spelen met een paar XXL tieten
al voldoende zijn.

Hoe vind je als getrouwd man van vierenveertig een vrouw met
mega joekels. Een vrouw die ook nog bereid is om met je te vrijen. Punctueel en
analytisch als ik ben, besloot ik tot een gestructureerde aanpak:

– Nelie mocht
het nooit te weten komen en ze mocht er geen last van ondervinden.

– Op het
werk, in het dorp of op de vereniging, allemaal taboe. Veel te riskant.

– Geen
betaalde seks.

– Geen jonge
meiden en ook geen te oude vrouwen. Ergens tussen de dertig en vijfenveertig.

– Geen
ordinaire dellen.

Daarmee was geformuleerd wat ik niet wilde, maar dat bracht
een contact niet dichterbij. Hoe kwam ik in godsnaam in contact met geschikte
kandidates? Zo maar in de supermarkt of op straat aanspreken?, de moed daartoe
ontbrak me. Na lang nadenken bleef er niets anders over dan contactadvertenties
of dating sites. Het werd een contactadvertentie op een overspel site. Geen
romantiek bij kaarslicht en geen langdurige relatie, dan zou ik mijn lieve
Nelie te kort doen. Ik wilde maar een ding. Gratis dikke tieten zien;
vasthouden en vrijen met de kanjers in een hoofdrol.

Na een verkenning van de diverse aanbieders en een
kosten-batenanalyse werd het erocontact.nl. Een goede pakkende tekst opstellen
kostte moeite. Uiteindelijk koos ik voor een “recht voor zijn raap”
benadering. Geen omwegen, gewoon de vraag benoemen.

“Welke vrouw met grote borsten wil mijn dromen
werkelijkheid doen worden?

Man van 44; 1m.78; academisch niveau; zoekt vrouw van 30 tot
45 met minimaal cup D.

groot-liefhebber@gmail.com.”

Het liep niet storm met de reacties, het liep helemaal niet.
De enige reacties kwamen van vooral erg jonge dames die tegen beloning wilden
verwennen. Na een paar weken, ik dacht al na over een betere tekst, kwam er
alsnog een reactie. Ene Suri, ze wilde meer informatie en ze wilde een foto
zien. Over haar zelf schreef ze niets. Er kwam een email uitwisseling op gang,
waarin Suri veel vroeg en weinig prijs gaf. Zo weinig, dat ik het opgegeven zou
hebben, ware het niet dat Suri in haar tweede bericht haar bh maat vermeld had,
100F. Van bh maten had ik geen kaas gegeten, maar Google afbeeldingen bood
uitkomst. Joekels, zoals in de film. Ik overwoog te vragen of ze niet te veel
hingen, maar bedacht op tijd dat zo’n vraag kon afschrikken. Foto’s
uitwisselen, daar had ik al voor de vraag kwam goed over nagedacht. Snapchat en
een voor de gelegenheid aangeschafte tweede hands prepaid mobiel moesten mijn
anonimiteit waarborgen. Ik stuurde een selfie vanuit de beslotenheid van mijn
kantoor en in mijn accountantskloffie. Suri reageerde op de foto met:
“Oei, een sjieke blanke mijnheer.”

Blanke mijnheer? Daarop kwam haar foto. Ik zat klaar, om in
de me gegunde seconden haar borsten te kunnen beoordelen en toen kwam ze in
beeld. Een negerin, of zoals ik me zelf direct corrigeerde, een gekleurde
vrouwelijke medelander. Verbijsterd staarde ik naar haar gezicht, haar lippen
en haar kroeshaar. Pas, net voor de foto verdween, dacht ik er aan om naar haar
borsten te kijken. Een strak truitje bedekte een imposante voorgevel en weg was
de foto. Had ze nu wel of geen bh gedragen onder het truitje? Het zag er strak
uit.

Het uur daarna kwam er van werken weinig. Mijn punctualiteit
was even weg, mijn gedachten gingen steeds weer naar die paar seconden dat ze
in beeld was. Als ze geen bh aanhad, dan waren het geweldige stevige tieten.
Maar als ze nu wel een bh aanhad, dan waren het misschien omhoog gesjorde
hangers. En haar kont? Als ze Surinaams was, dan had ze misschien zo’n
formidabele kont en dat zocht ik niet. Een negerin? Ik realiseerde me dat ik op
porno sites altijd naar blanke vrouwen keek. Ik had er nooit zo over nagedacht,
vond ik donkere vrouwen aantrekkelijk? Ik kwam er niet uit en besloot om het ‘s
avonds te testen. Nog een keer porno kijken, naar een film met een donkere
vrouw en een grote cup-maat in de hoofdrol.

Later die dag tijdens een bespreking bij een opdrachtgever
begon er een telefoon te rinkelen. Niet de mijne dacht ik nog, die staat netjes
uit. Terwijl iedereen elkaar aankeek, realiseerde ik me dat het geluid uit mijn
tas kwam. Mijn stiekeme telefoon, daar had ik niet aan gedacht. Ik mompelde een
verontschuldiging en blozend viste ik het apparaat uit mijn tas. ‘Suri’, toonde
het scherm bij het uitzetten.

Die avond op weg naar huis belde ik Suri terug. Ze bleek een
zwoele hese stem te hebben. Haar lichte accent deed me vermoeden dat ze
Antilliaans was. Ze bleek ook erg direct. Ze noemde me Pakkenmans en ze
vertelde dat ze nog nooit een pakkenman als minnaar had gehad en dat ze ook
nooit een blank vriendje had gehad. Het gesprek duurde langer dan de autorit,
zodat ik buiten het dorp de auto in de berm moest zetten. Ze vroeg veel en
vertelde weinig. Uiteindelijk lukte het me om haar over te halen tot een
afspraak.

Die avond, teruggetrokken op mijn werkkamer om nog wat te
werken, vond ik een film met in de hoofdrol een donkere vrouw met mega borsten.
Afgezien van de dikke billen bleek het een geslaagde film en een geslaagd
experiment. Mijn groeiende erectie bewees dat mijn jongeheer kleurenblind was.
De film leverde ook nieuwe inspiratie op. Nelie had het er wel eens over om een
sportschool te gaan bezoeken. Die avond vertelde ik haar dat het me een goed
idee leek.

“Vooral voor je beenspieren,” zei ik zonder verdere uitleg.

Een week later was de afspraak in Theehuis Amelisweerd, aan
de rand van Utrecht. Voor mij dicht genoeg bij kantoor om niet te veel tijd te
verliezen en weinig kans om bekenden tegen te komen. Voor Suri, volgens haar
zeggen, op fietsafstand. Een flauwe opmerking over fietsende Antillianen slikte
ik op tijd in.

Ze was me voor, ze zat al in het restaurant en ze stond op
om me een hand te geven. Heel veel vrouw, dacht ik. Groot met de imposante
voorgevel van de foto, een slanke taille en daaronder brede heupen. Ze droeg
opnieuw een strak truitje en ze had een broek aan die om haar heupen en benen
spande. Met halfhoge hakken was ze langer dan ik. Ik schudde haar hand en deed
mijn best om niet te veel naar haar boezem te staren. Enigszins teleurgesteld
zag ik onder het truitje de aftekening van bh-bandjes. Die teleurstelling werd
meer dan gecompenseerd toen ik zag hoever de stof van haar truitje werd
uitgerekt. Mijn onopvallend bedoelde monstering mislukte jammerlijk.

“Gaan, we nog zitten of blijf je naar mijn meisjes staren?”

Betrapt, ik voelde dat ik bloosde. Meisjes?, zo zou ik ze
niet noemen.

Ze had me in verwarring gebracht, waardoor ik vergat om mijn
‘stoffel J. Punt, waar mag ik hem zetten’ act op te voeren. Voor het zitten
gaan draaide ze een kwartslag. Het gaf me de gelegenheid haar billen te
bekijken. Fors en rond en gelukkig niet van die billen als een bagagedrager.

Wachtend op de serveerster voor de bestellingen was ze me
voor met een openingszin. Ze nam me met een kritische blik op.

“Ik mis je stropdas Pakkenman. Ik had me er zo op verheugd
om hier met een man in een pak met stropdas te zitten.” In de auto had ik
bedacht dat ik zonder stropdas vlotter en relaxter zou overkomen en met haar
opmerking maakte ze dat ik me niet relaxed voelde. Ik wilde het initiatief
terug en vroeg haar, om iets meer over haar zelf te vertellen. Op het moment
dat ik het uitgesproken had, realiseerde ik me dat het er net zo uitgekomen was
als wanneer ik die vraag bij sollicitanten gebruikte. Ze keek me aan en begon
te lachen.

“Wat een geweldige openingszin! Jammer dat dit mijn eerste
date met een Hulanda (Hollander) is. Ben je altijd zo grappig?”

Die stomme griet bracht me in verwarring en mijn reactie
maakte het er niet beter op. “Hoe doen, eh… jouw soort mannen dat dan?”

Met een opgetrokken wenkbrauw keek ze me aan.

“Eh…, ik bedoel, eh… ben je Antilliaans of Surinaams?”

“Ik ben geboren in Amsterdam.” Zei ze met een plagende
glimlach. Gelukkig kwam op dat moment een serveerster de bestelling opnemen.
Zodra de serveerster weg was vroeg Suri.

“Wil je weten hoe Antilliaanse mannen met een vrouw
aanpappen? In ieder geval niet op jouw manier, meer van, -zeg schatje, wat zie
je er leuk uit-, of -Mi Dushi, wil je wat van me drinken?-”

Dus gewoon recht voor zijn raap, begreep ik.

“Lekker stuk, ik ben blij dat ik hier met je zit.” Ze begon
te lachen.

“Goed zo, je bent een snelle leerling.”

Ze vroeg me naar de reden van de, zoals zij het uitdrukte,
“rare advertentie” en ik besloot de waarheid te vertellen over mijn obsessie en
de oorzaak. Dat maakte dat ze het filmpje wilde zien. Ik pakte mijn mobiel,
zette hem aan en zocht het filmpje op. Terwijl het koortje begon gaf ik mijn
mobiel aan Suri. Het koortje zong en stripte.

‘schlaf in himmlischer Ruh” zongen ze toen de
serveerster met de bestelling kwam. Ze keek nieuwsgierig over Suri’s schouder
op het schermpje en toen naar de grote borsten van Suri. Lachend zette ze de
drankjes neer. Met een ernstig gezicht keek Suri het filmpje uit.

“Mijn meisjes zijn mooier,” zei ze bij het teruggeven van
het mobieltje.

Suri vertelde uit zichzelf dat ze samenwoonde met een
vriend, een Arubaan, met wie ze twee kinderen had. Ze was er achter gekomen dat
de “traido”, de vuile verrader een bijvrouw had. Ze besloot haar
verhaal met “en daarom neem ik een bijman. Door een blanke Hollander te nemen
pak ik Ernest dubbel.” Ze zag mijn blik. “Ho, ho, ik weet nog niet of ik jou
als bijman wil. Ik doe marktonderzoek.” Ze wilde van alles over me weten. “Je
moet niet tegen me liegen, daar hou ik niet van,” zei ze met een strenge stem.
Mijn huwelijk, of ik kinderen had, mijn werk. Ze gaf me weinig kans met
versluierde antwoorden, ze bleef maar vragen. Verdorie, dacht ik nog, sukkel
daar gaat je voorgenomen anonimiteit.

Ze vroeg nadrukkelijk of ik eerder een bijvrouw had gehad.
Die vraag kon ik naar eer en geweten negatief beantwoorden. Daarop vertelde ze,
nooit een bijman gehad te hebben, wel vroeger meerdere vriendjes tegelijk. “We
zijn dus bijmaagd.” Dat was het moment waarop de serveerster langs kwam om te
vragen of alles naar wens was en besmuikt giechelend weer vertrok om met haar
collega’s een verhaal te delen.

Op mijn vraag, hoe ver ze met haar marktonderzoek was, vertelde
ze dat ik de eerste kandidaat was. Ze vroeg of ik als “blanku” wist hoe een
bijvrouw behandeld wilde worden. Hè, dacht ik, is er een handleiding voor de
behandeling van minnaressen? Verrast keek ik haar aan.

“Om een bijvrouw tevreden te houden moet je haar cadeautjes
geven.”

Hoezo cadeaus? Cadeaus kosten geld. De accountant in me werd
wakker en in gedachten ontstond er een overzicht met de activa en passiva van
zo’n relatie.

“Dat geldt dan zeker ook voor een bijman? Die krijgt ook
cadeautjes.”

Met een meewarige blik keek ze me aan. “Je begrijpt het
niet. Voor een bijman is de omgang met de vrouw het cadeautje.”

Door mij vertaalt als: ‘seks in ruil voor cadeaus’ en in
strijd met mijn voornemen, geen betaalde liefde. Op mijn vraag, wat voor
cadeaus bijmannen zo al geven, was het antwoord, dat het van de begeerlijkheid
van de vrouw afhing en van de financiële positie van de man.

“In jouw geval, een man in een sjiek pak en met een vrouw
als ik,” daarbij legde ze zonder op de restaurant bezoekers te letten even haar
handen op haar borsten, “is om te beginnen een mooie gouden ketting wel op zijn
plaats.” Dit wordt niets, dacht ik en ik besloot het gesprek zo snel mogelijk
te beëindigen. Dat lukte moeizaam, Suri rekte het gesprek en stond er op om mee
te lopen naar mijn auto. Ze wilde mijn auto zien. Met een handdruk en een
gelogen “ik bel je,” was ik eindelijk van haar af.

In de auto op de terugweg naar kantoor, dacht ik na over een
andere manier om boezemvriend van een vrouw te worden. Wel jammer, dacht ik nog,
wat een lijf!

Tegen de avond mijn bureau opruimend om naar huis te gaan,
zag ik onder in mijn tas de telefoon voor de stiekeme contacten liggen. Er was
een bericht van Suri.

“Was gezellig, wanneer weer?” Ik negeerde het
bericht. Terwijl ik die avond met Nelie vree, dacht ik aan de grote borsten van
Suri en hoe het zou zijn om die vast te houden. “He, Stoof, doe eens rustig
aan,” zei Nelie, “straks ben ik bont en blauw.” Beschaamd viel ik in slaap.

De volgende morgen, toch nieuwsgierig, ging in de
beslotenheid van de auto de stiekeme telefoon aan. Bericht van Suri: “Hi
Lover. Afspraak morgen?”

Mijn wil bleek minder solide dan de borsten van Suri. Ik
zwichtte en er volgde een afspraak, de volgende dag aan het eind van de middag.
Op weg naar Amelisweerd kwam ik langs een tuincentrum en impulsief besloot ik
een bos bloemen te kopen. Niks geen gouden ketting, dacht ik nog bij het afrekenen
van een bos gele rozen. Bij het uitstappen leek het ineens geen goed idee, de
bloemen meenemen het restaurant in of later bij het afscheid geven? Ik besloot
de bloemen mee naar binnen te nemen.

Suri was me weer voor en als begroeting kust ze me op mijn
wang.

“Goedmakertje voor je vrouw?” Vroeg ze op de bloemen
wijzend.

“Nee, attentie voor een mooie vrouw.”

“Slim van je, want gele rozen staan voor vriendschap.”

Ik keek haar verrast aan, van dat soort dingen had ik geen
verstand. Ze bleek in een bloemenwinkel te werken. Het gesprek verliep leuker
dan het vorige. Ze vertelde over haar werk, haar klanten en ook over haar
kinderen. Tot mijn verrassing merkte ik dat ik van haar gezelschap en aandacht
genoot. De tijd vloog voorbij, er kwam helaas een eind aan doordat ze weg moest
om haar kinderen op te halen. Tot mijn verrassing kuste ze me vluchtig op de
mond voordat ze op de fiets stapte.

“Tot ziens Dushi.”

Ik wachtte nog even met wegrijden. Het was niet de kus, waar
ik onthutst van was, het was haar weelderige boezem die ze even tegen me
aangedrukt had.

Naar huis rijdend dacht ik na over hoe verder, over verder gaan
had ik geen twijfels meer. Ik besloot haar een berichtje te sturen met een
uitnodiging voor een nieuwe en langere afspraak. Tijdens het gesprek was me
opgevallen dat ze haar Antilliaanse accent alleen gebruikte als ze een effect
wilde bereiken. Ze had ook meer over zich zelf verteld. Gescheiden ouders,
afgebroken opleidingen en nu een deeltijd HBO studie naast een baan, de zorg
voor de kinderen en het huishouden. Antilliaanse mannen doen geen huishoudelijk
werk, had ze me uitgelegd. Er kwam een afspraak op haar vrije middag. Ze vroeg
me om haar met de auto op te halen, om de hoek van de straat waar ze woonde.

Over wel of geen cadeautje had ik lang nagedacht en gekozen
voor een doos chocolaatjes. Ik was iets te vroeg en keurig op tijd kwam ze
aanlopen. In de achteruitkijkspiegel zag ik haar aankomen. Deinende borsten,
geen bh. Een om haar heupen en dijen spannende legging en hele hoge hakken. Ze
stapte gehaast in.

“Vooruit rijden,” zei ze, toen ze zonder verdere begroeting
naast me schoof.

Ze kon me wat. Mijn ogen gingen eerst naar de aftekening van
haar tepels in de stof van het truitje voordat ik optrok. De wijk uit rijdend
en stuiterend over een verkeersdrempel bewogen haar borsten. Dat maakte dat ik
bij de volgende drempel extra gas gaf.

“Klojo, doe eens rustig.” Gevolgd door, “wat gaan we doen?”

Zo snel mogelijk aan je dikke tieten zitten, dacht ik, maar
dat hield ik voor me. Het kostte me moeite om naar de weg, in plaats van naar
haar borsten te kijken.

“Wil je naar het Panbos bij De Bilt voor een wandeling?”

“Met deze hakken?” Zei ze, de stoel naar achteren schuivend
en haar voet optillend.

Die hakken had ik al gezien. Mijn blik bleef in haar kruis
hangen, daar waar de legging over haar venusheuvel spande.

“Je hebt gelijk, dat is niet handig,” zei ik teleurgesteld.
De wandeling en mijn plan voor op een stil plekje in het bos gingen niet door.

Nadenkend over een alternatief was ze me voor. “Bioscoop, we
gaan naar een film. Mag ik je telefoon even?”

Zonder er bij na te denken gaf ik mijn telefoon aan. Ze
zocht even.

“We gaan naar de bioscoop langs de snelweg in Ede, ken je
dat?”

Regelmatig was ik er langs gekomen, zonder er ooit ‘in’ geweest
te zijn. Ik schudde nee en vroeg naar wat voor film ze wilde. Het bleek een
romantische komedie te zijn. Gadver, dacht ik, maar met de gedachte dat het
donker kansen bood zei ik, “prima.”

“Leuke vrouw en kinderen heb je,” zei ze toen ze de telefoon
teruggaf. Sukkel, dacht ik.

Van het parkeerterrein naar de ingang babbelde Suri over
films die ze had gezien en ik vermaakte me door naar haar schuddende borsten en
haar billen te kijken. Een oud deuntje kwam in me op. ‘Baby let your blue jeans
talk’. Dat gesprek boeide me meer dan haar geleuter over films en sexy acteurs.

“Luister je wel naar me?”

Bij het binnenlopen van de bioscoopzaal zei ze op strenge
toon, dat ik in het donker mijn handen huis moest houden. Verloren middag,
dacht ik.

De film was wat ik er van verwachtte. Wat ik niet meer
verwacht had waren aanrakingen. In haar enthousiasme over het stupide verhaal
legde ze af en toe een hand op mijn arm of op mijn been en ze leunde soms, voor
zover de stoelen het toelieten, even tegen me aan. Na lang aarzelen en na de
tweede keer dat ik haar hand op mijn been voelde fluisterde ik in haar oor,
“mag ik ook een hand op jouw been leggen?” Ze keek opzij en zei, “natuurlijk
mag dat, maar verder handen thuis.”

Voorzichtig legde ik een hand op haar dijbeen. Wat een
dijen, als ze die om mijn hoofd klemt dan…, en zo dwaalde mijn aandacht
verder van de film af.

De hand op haar dij en de afleiding die dat bood beviel goed
en een tijdje liet ik het daarbij. Tel je zegeningen. Mijn hersenen vonden het
rationeel zo wel voldoende, ‘helaas’ ging mijn hand zijn eigen gang. Zachtjes
knijpen in haar vlezige dij, geen reactie, een stukje naar de knie en weer
terug, geen reactie. Een stukje naar haar kruis en actie, jammer! Een hand werd
boven op de mijne gelegd en zo werd een verdere kruistocht voorkomen. Ze zei
niets, ze keek voor zich uit naar de film en na een minuutje haalde ze haar
hand weg. Ik zag dit als, weliswaar geen aanmoediging, maar ook geen bezwaar om
door te gaan. Mijn hand schoof iets verder tot in haar lies. Daar stopte ik om
te wachten hoe ze zou reageren en om te verzitten. Dat verzitten was nodig om
mijn pik ruimte te geven. De warmte van haar dij had een aanmerkelijke groei
bewerkstelligd. Ze liet mijn hand ‘rusten’ en legde haar hand weer op mijn
been. Actie? Dacht ik. Haar hand schoof omhoog naar mijn kruis. Ik hield mijn
adem in. Even kneep ze door de stof van mijn broek in mijn erectie. Direct
daarna verdween haar hand en werd mijn hand uit haar lies geplukt.

“Genoeg zo,” fluisterde ze. “Ik wilde even testen of de oude
haan nog werkt.”

Oude haan? Dacht ik verontwaardigd. Ik ben hooguit tien jaar
ouder. Het zat me de rest van de film goed dwars.

De filmzaal uitlopend maakte ze het goed, ze ging achter me
lopen en ze sloeg haar armen om mijn middel. Ik voelde haar borsten tegen mijn
rug drukken. In mijn oor fluisterde ze, “Bij het naar binnen gaan keek je naar
mijn kont, nu kijk ik naar de jouwe.”

In de auto terug naar Utrecht knaagde de opmerking weer en
ik vroeg naar haar leeftijd. Ze bleek elf jaar jonger. Op haar wedervraag,
waarom ik dat wilde weten, kwam ik terug op haar opmerking. Dat maakte haar aan
het lachen. Er is een Antilliaans spreekwoord “Gai bieu ta traha sòpi
stèrki.” Ik keek haar niet begrijpend aan, waarop ze vertaalde. “Van oude
hanen kan men sterke soep trekken. Ervaring komt met de jaren.”

Minnaar of soephaan? Ik wist niet hoe het bedoeld was, als
compliment voor mijn erectie of vond ze me te oud? En hoezo mocht zij wel
testen en ik niet. Misschien waren het wel siliconen borsten? Eigenlijk wist ik
door het prachtige deinen wel beter, maar toch. De chocolaatjes! Voor me zag ik
de afslag naar Tankstation Oudenhorst bij Veenendaal. Mijn beurt, dacht ik en
met een ruk aan het stuur kon ik nog net de afslag nemen.

“Wat doe je, waar ga je heen?”

“Ik ben mijn cadeautje voor je vergeten.”

Ik stopte tussen twee vrachtwagens en gaf haar de feestelijk
verpakte doos. Met een blije verwachtingsvolle blik scheurde ze het papier van
de doos.

“Chocolaatjes!” klonk het verbaasd en teleurgesteld. “Ben je
daarvoor gestopt?”

Oei, dacht ik, misschien toch niet het goede moment om met
mijn voorstel te komen om haar borsten te testen. Aan de andere kant. Zoals het
liep werd het ook niets. Dus deed ik mijn voorstel. Zij had mijn pik getest en
ik wilde even haar borsten voelen. “Quid quo pro,” en per slot van
rekening was het nog een dure doos ook.

Ze reageerde niet boos of verontwaardig op mijn Antilliaanse
directe aanpak. Ze dacht na en kwam met een vraag.

“Ken je het spreekwoord, “pay peanuts, get monkeys?” En
zonder een antwoord af te wachten. “Je mag even aapjes kijken.” Ze pakte de
rand van haar truitje en rekte de stof ver uit om het truitje over haar borsten
omhoog te trekken. Ze gunde me een korte blik op twee magistrale mooie grote
borsten. Voordat ik kon reageren ging het truitje weer omlaag. Verdorie, dacht
ik, was dit het? Haar korte show was niet onopgemerkt gebleven. Naast de auto
stond een vrachtwagenchauffeur, met opgestoken duim. Die klojo keek gratis
terwijl ik een middag bioscoopbezoek en een doos chocola geïnvesteerd had. Ik
sloeg aan het rekenen. Een doos chocolaatjes van € 14,95 voor een seconde
kijken. Dat extrapolerend naar haar borsten vast houden of mijn jongeheer
tussen haar memmen laten klemmen, dan… Al rekenend reed ik weg van het
parkeerterrein.

Mijn berekening werd door Suri verstoord, “wat is er
Stoffel? Je bent zo stil. Ben je teleurgesteld, vond je ze niet mooi?”

Naar waarheid antwoordde ik, dat ze een geweldig fraai stel
borsten had en dat ik ze graag zou aanraken. Ze was even stil, om daarna mijn
rechterhand van het stuur te pakken. Haar hand stuurde mijn duim en wijsvinger
naar een in stof verhulde tepel. Ik kneep er in, rolde de tepel tussen mijn
vingers en voelde hoe haar tepel verstijfde. Net als mijn pik, ik floot tussen
mijn tanden en dacht na over waar de volgende afrit was.

“Lekker?”

Retorische vraag, ik maakte mijn hand los van de hare om zo
veel mogelijk borst vast te pakken. Had ik maar grotere handen, wat een tiet!

Niet te hard knijpen… Zo is het genoeg. Doe nu maar weer
twee handen op het stuur.” Daar bleef het die dag bij. Om de hoek bij haar huis
kreeg ik bij het afscheid weer een kus op mijn wang. Naar huis rijdend dacht ik
aan het spreekwoord van een kinderhand die gauw gevuld is.

Die avond, tijdens het vrijen met Nelie, konden Nelie’s
borsten de vergelijking met die van Suri niet aan. De helft in volume en minder
stevig. Terwijl Nelie sliep lag ik nog lang te denken en dat leidde tot een
besluit. Toch maar investeren in Suri door een gouden ketting of zo te kopen.
Het betasten van haar borst had me gretig naar meer gemaakt. Als ‘return on
investment’ moest een ketting toch minimaal een wip kunnen opleveren. Met die
gedachte kwam de slaap.

De volgende dag ging ik op zoek naar een geschikte ketting
en ik schrok me rot van de prijzen. Uiteindelijk bood een webwinkel met
erotische sieraden uitkomst. Het werd een ketting met een hanger. De hanger was
bijzonder, een voorover gebogen knielende naakte vrouw met haar achterste
uitdagend omhoog. Precies zoals in mijn favoriete standje. In goud 259 euro en
in double 79 euro. Het werd double. Af te halen op een afhaalpunt in de buurt
van kantoor.

Toen ik haar de volgende woensdagmiddag ophaalde, was ze
gekleed op een boswandeling. Sneakers, spijkerbroek en dit keer had ze gekozen
voor een ruimvallende blouse. Om mijn aandacht niet af te leiden? Goed voorbereid
wachtte ik haar op. Een rugzakje met drinken; een stiekem van zolder meegenomen
picknickkleed en voor de gelegenheid aangeschafte condooms. Standaard condooms
in een voordelige grootverpakking, dat scheelde aanmerkelijk in de stuksprijs.

We wandelden en kletsten. Ik deed mijn best geduldig te zijn
en niet te snel voor te stellen om de picknickdeken uit te spreiden. Een heel
half uur hield ik dat vol, tot er een plekje kwam dat ideaal leek. Gelukkig
voelde Suri er voor om even te gaan zitten. Zo ontstond de ideale gelegenheid
om mijn genereuze cadeau te voorschijn te halen. Suri toonde zich blij verrast
en vond de hanger ‘grappig’. Ze vroeg me om de ketting om te doen. Gevolgd
door, “wacht even, zo komt de hanger beter uit.” Ze knoopte haar blouse los en
een rode super formaat bh werd zichtbaar.

Ze zag mijn blik, “ je bent net een klein kind. Help me maar
met mijn blouse, dan mag je daarna mijn bh los maken.”

De ketting bleef even liggen. Het onthullen en in volle
pracht bewonderen van haar monumentale borsten had voorrang. Ik verslond ze met
mijn ogen. Mijn handen ondernamen eindelijk de gedroomde ontdekkingsreis, haar
borsten werden gekoesterd door er zo veel mogelijk van in mijn handen vast te
pakken, door ze te strelen en er zachtjes in te knijpen. Ik genoot van de
stevigheid en van haar geil makende grote donkere tepels. Met mijn neus in de
diepe kloof tussen haar borsten voelde ik ze tegen mijn wangen drukken. Wat een
weelde. Ik deed een stapje terug om ze nogmaals in volle glorie met mijn ogen te
verslinden. Suri legde haar handen onder haar borsten en nodigde me uit om haar
tepels te kussen, de vervulling van een maandenlange verwachting. Bij de
gedachte, en nu mijn broek uit en mijn snikkel tussen die borsten, riep Suri me
tot de orde. Ze vroeg me om de ketting om te doen. Dat deed ik met enige
tegenzin, mijn beknelde pik klopte in mijn broek en ik wilde verder. De hanger
verdween in de diepe donkere vallei tussen haar borsten. Ze boog haar
bovenlichaam en plagerig liet ze de hanger heen en weer slingeren. Uit de
vallei in de vallei, heen en weer. Het was hypnotiserend en ik wenste mijn pik
in die vallei. Ze verbrak de hypnose door me te kussen en nu vol op de lippen.

“Dank je wel voor het cadeau. Is het echt goud?” Ze zag mijn
aarzeling. “niet liegen!”

Ik bekende dat het double was.

“Oh,” zei ze met teleurstelling in haar stem, “je bent
gierig. Nou ja, je bent in ieder geval eerlijk.”

Ze kuste me weer en nu langer. Onze eerste echte voluit kus,
met haar tong in mijn mond en haar tieten tegen me aan. Al kussend knoopte ik
mijn overhemd los om haar borsten tegen mijn blote bast te voelen, het prikken
van die grote harde tepels tegen mijn borst. De druk in mijn broek deed me
vermoeden dat het mijn grootste en hardste erectie sinds maanden was. Ik wreef
al kussend met mijn kruis tegen haar buik. Suri verbrak de kus en kneep door de
stof van mijn broek heen in mijn pik.

“Ik heb altijd Antilliaanse vriendjes gehad en een keer een
Surinamer, nu wil ik zien of het waar is over de pikken van negers en blanken.”

Met wat ik voelde dorst ik iedere vergelijking aan, maar dat
boeide me niet. Ik dacht maar aan een ding, mijn pik de vrijheid geven en dan
tegen haar huid aan. Ik maakte mijn broek los en trok de band van mijn slip
omlaag. Mijn pik veerde de buitenlucht in en werd opgevangen in de handen van
Suri. Ze pakte hem keurend en testend vast.

“Hm…, niet kleiner en ook niet groter… Gewoon”. Zei ze
plagerig.

Laat maar lullen, dacht ik, naar beneden kijkend. Het is een
super erectie en nu tussen die joekels. Met een welgemeende lofzang op haar
borsten en na nog wat gesabbel op haar tepels kreeg ik haar zo ver dat ze ging
liggen. Suri met nog steeds haar broek aan en ik met haastig verder
uitgetrokken kleren. Ik ging op haar zitten en schoof naar boven zodat mijn
gezwollen pik tussen haar borsten kwam. Terwijl Suri met haar handen het
weelderige borstvlees tegen mijn pik drukte, schoof ik heen en weer. Het was
een heerlijk gevoel, de streling van haar donkere fluwelen huid langs mijn pik.
Ik voelde mijn zaad opkomen. Veel te vroeg, maar ik kon niet stoppen. Dit was
een droom die in vervulling ging, ik schoof door. Suri dacht dat het voorspel
was en ik, ik dacht niet meer, ik schoof en genoot. Maandenlang, vanaf het
kerstfilmpje, had ik naar zo’n moment toegeleefd. Heel even kwam de gedachte
aan uitstel in me op. Ik keek omlaag en dat deed hem, het ongelofelijk geile
gezicht van mijn al vocht lekkende pik tussen die mega tieten. Er viel niets
uit te stellen, het viel niet te stoppen, er was geen houden aan. Suri voelde
aan wat er dreigde te gebeuren. Ze liet haar borsten los en probeerde me van
haar af te duwen. Het was te laat, ik spoot. Een eruptie van kleverige witte
klodders. Mijn kwak spoot tegen haar kin en deels landde het op haar gezicht. Het droop vanaf de
landingsplaatsen omlaag in haar hals.

Ze duwde me van zich af en terwijl ik nagenoot van de
ontlading, begon ze me uit te schelden. “Klootzak,” noemde ze me en ze
vergeleek me met een stomme puber. “Doet jouw soort, dat altijd zo?”

Tissues in de rugzak, daar had ik niet aan gedacht. Galant
bood ik haar mijn sokken en onderbroek aan om het sperma af te vegen. Ze koos
voor wat mos. Daarna wilde ze weg, naar huis. Mijn verontschuldigingen en
pleidooien voor een herkansing werden afgekapt met, “breng me naar huis,
sukkel.”

Het werd een stille terugtocht zonder vervolgafspraak. Op
een verontschuldiging via mijn stiekeme telefoon, kreeg ik geen reactie. Er
ging een week zonder contact voorbij en in gedachten schreef ik Suri af. De ‘verlies
en winst rekening’ die ik maakte pakte ongunstig uit. Ondanks dat ik lekker
klaar gekomen was, waren de kosten te hoog geweest voor maar een keer spuiten.

Had ik het daar maar bij gelaten.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



Volgende »